absone
absŏnē, adv., v. absonus fin.
absonē, Adv. (absonus), mit falschem Tone, mißtönend, pronuntiare, Apul. apol. 5 extr. – übtr., non abs., nicht ungereimt, Gell. 15, 25, 1. Arnob. 2, 14 u. 53.
absŏnē, dʼune voix fausse : Apul. Apol. 5 || [fig.] de façon absurde, sans rime ni raison : Gell. 15, 25, 1.