absolvo
absolvo, to set free, release, discharge
- I Lit. (so very rare): canem ante tempus, Amm.29, 3: asinum, Ap. Met. 6, 27, 4; cf.: cum nodo cervicis absolutum, id. ib. 9, 30, 28; valvas stabuli, i. e. to open, id. ib. 1, 15, 2; absoluta lingua (ranarum) a gutture, loosed, Plin. 11, 37, 65, § 172.
- II Trop.
- A To release from a long story, to let one off quickly: Paucis absolvit, ne moraret diutius, Pac. ap. Diom. p. 395 P. (Trag. Rel. p. 98 Rib.); so, te absolvam brevi, Plaut. Ep. 3, 4, 30 (466).
- B To dismiss by paying, to pay off: absolve hunc vomitum ... quattuor quadraginta illi debentur minae, Plaut. Most. 3, 1, 120 (651); so Ter. Ad. 277 and 18.—Hence, in gen., to dismiss, to release: jam hosce absolutos censeas, Plaut. Aul. 3, 5, 43 (517); and ironic, id. Capt. 3, 5, 73 (731).
- C To free from (Ciceronian): ut nec Roscium stipulatione alliget, neque a Fannio judicio se absolvat, extricate or free himself from a lawsuit, Cic. Rosc. Com. 12: longo bello, Tac. A. 4, 23: caede hostis se absolvere, to absolve or clear one's self by murdering an enemy, id. G. 31.—With gen.: tutelae, Dig. 4, 8, 3; hence,
- D In judicial lang., t. t., to absolve from a charge, to acquit, declare innocent; constr. absol., with abl., gen., or de (Zumpt, § 446; Rudd. 2, 164 sq.): bis absolutus, Cic. Pis. 39: regni suspicione, Liv. 2, 8: judex absolvit injuriarum eum, Auct. ad Her. 2, 13; so Cic. Verr. 2, 1, 29 al.: de praevaricatione absolutus, id. Q. Fr. 2, 16.—In Verr. 2, 2, 8, § 22: hic (Dionem) Veneri absolvit, sibi condemnat, are dativi commodi: from the obligation to Venus he absolves him, but condemns him to discharge that to himself (Verres).—With an abstract noun: fidem absolvit, he acquitted them of their fidelity (to Otho), pardoned it, Tac. H. 2, 60.
- E In technical lang., to bring a work to a close, to complete, finish (without denoting intrinsic excellence, like perficere; the fig. is prob. derived from detaching a finished web from the loom; cf.: rem dissolutam divulsamque, Cic. de Or. 1, 42, 188).—So of the sacrificial cake: liba absoluta (as taken from the pan), ready, Varr. R. R. 2, 8; but esp. freq. in Cic.: ut pictor nemo esset inventus, qui Coae Veneris eam partem, quam Apelles inchoatam reliquisset, absolveret, Cic. Off. 3, 2 (cf. Suet. Claud. 3); id. Leg. 1, 3, 9; id. Att. 12, 45; cf. id. Fin. 2, 32, 105; id. Fam. 1, 9, 4; id. Att. 13, 19 al.—So in Sallust repeatedly, both with acc. and de, of an historical statement, to bring to a conclusion, to relate: cetera quam paucissumis absolvam, J. 17, 2: multa paucis, Cic. Fragm. Hist. 1, n. 2: de Catilinae conjuratione paucis absolvam, id. Cat. 4, 3; cf.: nunc locorum situm, quantum ratio sinit, absolvam, Amm.23, 6.— Hence, absŏlūtus, a, um, P. a., brought to a conclusion, finished, ended, complete (cf. absolvo, E.).
- A In gen.: nec appellatur vita beata nisi confecta atque absoluta, when not completed and concluded, Cic. Fin. 2, 27, 87; cf.: perfecte absolutus, id. ib. 4, 7, 18; and: absolutus et perfectus per se, id. Part. Or. 26, 94 al.—Comp., Quint. 1, 1, 37.—Sup., Auct. ad Her. 2, 18, 28; Plin. 35, 10, 36, § 74; Tac. Or. 5 al.—
- B Esp.
- 1 In rhet. lang., unrestricted, unconditional, absolute: hoc mihi videor videre, esse quasdam cum adjunctione necessitudines, quasdam simplices et absolutas, Cic. Inv. 2, 57, 170.—
- 2 In gram.
- a Nomen absolutum, which gives a complete sense without any thing annexed, e. g.: deus, Prisc. p. 581 P.—
- b Verbum absolutum, in Prisc. p. 795 P., that has no case with it; in Diom. p. 333 P., opp. inchoativum.—
- c Adjectivum absolutum, which stands in the positive, Quint. 9, 3, 19.—Adv.: absŏlūtē, fully, perfectly, completely (syn. perfecte), distinctly, unrestrictedly, absolutely, Cic. Tusc. 4, 17, 38; 5, 18, 53; id. Fin. 3, 7, 26; id. Top. 8, 34 al.—Comp., Macr. Somn. Scip. 2, 15.
- 1. losmaken, bevrijden (van iets: abl. of gen.; van iem.: ab) [consulem regni suspicione; timoris];
- 2. (voor de rechtbank) vrijspreken (van: gen.; zelden abl. of de) (itt. damnare, condemnare) [capitis van een halsmisdrijf; crimine];
- 3. voltooien, beëindigen [opus];
- 4. (kort) uiteenzetten; ➤ paucis sententiam absolvit (Liv.);
- 5. (een gelovige) bedienen;
- 6. (eccl.) absolutie verlenen (m. acc.).
解開。 鐃恕。完。— eum 聽其自往。Fuit praevaricationis vel de praevaricatione absolutus 免罪。斷爲無罪。— creditorem 代人償債。— paucis 簡短说完。— se 自刎以免案。
Suggest a Translation
See an image
- to set free, release, discharge: a Fannio iudicio se absolvere, to avoid the suit of Fannius: donec se caede hostis absolvat, i. e. from disgrace, by killing, etc., Ta.— Esp., judicially, to acquit, declare innocent, absolve: causā cognitā possunt multi absolvi: pecuniam ob absolvendum accipere, for an acquittal: nemo absolvit, voted to acquit: honeste absolvi, to be acquitted without bribery: alqm comitiis: iudicio absolvi: alqm maiestatis, on a capital charge: te improbitatis: culpae, O.: ambitu: regni suspicione consulem, from suspicion of aspiring to the throne, L.: de praevaricatione absolutus: cedo invidiae, dummodo absolvar cinis, i. e. provided my integrity be recognized after death, Ph.: hominem Veneri absolvit, sibi condemnat, absolves him from obligation to Venus. — To pay off, satisfy, pay: hunc, T.—To complete, bring to an end: de Catilinae coniuratione paucis absolvam, S. — In gen., to complete, finish, bring to an end: tectum: opera, Cs.
-
…fieri. Contra eos summa ope nitebatur pleraque nobilitas senatus specie pro sua magnitudine. Namque, uti paucis verum absolvam, post illa tempora quicumque rem publicam agitavere, honestis nominibus, alii, sicuti populi iura defenderent, pars…
Sallust, Catilina
-
…, metu, partibus rei publicae animus liber erat. Igitur de Catilinae coniuratione, quam verissume potero, paucis absolvam ; nam id facinus in primis ego memorabile existumo sceleris atque periculi novitate. De cuius hominis moribus pauca prius…
Sallust, Catilina
-
…sibi iniquum eierare ubi negotientur ; praetor provinciam suam sibi totam iniquam eierat. impudentiam singularem hic postulat se Romae absolvi qui in sua provincia iudicarit absolvi se nullo modo posse, qui plus existimet apud lectissimos senatores pecuniam quam apud…
Cicero, in Verrem
-
…praetor provinciam suam sibi totam iniquam eierat. impudentiam singularem hic postulat se Romae absolvi qui in sua provincia iudicarit absolvi se nullo modo posse, qui plus existimet apud lectissimos senatores pecuniam quam apud tris negotiatores metum valere Scandilius vero…
Cicero, in Verrem
-
…errantis ; ut cum obiurgavit Albium Granius quod, cum eius tabulis quiddam ab Albucio probatum videretur, et valde absoluto Scaevola gauderet neque intellegeret contra suas tabulas esse iudicatum. Huic similis est etiam admonitio in consilio dando familiaris ,…
Cicero, de Oratore
-
…igitur tu moleste tulisti, a me aliquid factum esse quo minus iste condemnari posset nam causa cognita possunt multi absolvi, incognita quidem condemnari nemo potest. adimo enim comperendinatum quod habet lex in se molestissimum, bis ut causa…
Cicero, in Verrem
-
…consules Kalendis Ianuariis scirent esse oportere. innocens et bonus vir et omnibus rebus ornatus bis hoc anno me defendente absolutus est, A. Thermus. quanta rei publicae causa laetitia populi Romani, quanta gratulatio consecuta est semper graves…
Cicero, pro Flacco
-
…terreamur semperque simus invicti. sequitur, ut nihil paeniteat, nihil desit, nihil obstet ; ergo omnia profluenter absolute prospere, igitur beate. satis autem virtus ad fortiter vivendum potest ; satis ergo etiam ad beate. Etenim…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…ab eo ita observari scio ut eius ista odia non sorbeam solum sed etiam concoquam. quod me hortaris ut absolvam, habeo absolutum suave, mihi quidem uti videtur, ἔπος ad Caesarem, sed quaero locupletem tabellarium, ne…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…consilio tantum flagiti esse commissum, nolo eos iudices quos ego probarim atque delegerim sic in hac urbe notatos isto absoluto ambulare ut non cera sed caeno obliti esse videantur. quam ob rem te quoque, Hortensi, si qui…
Cicero, in Verrem