absolutivus
absolūtīvus, a, um (absolutus), absolut, bestimmt, Diom. 337, 13; Ggstz. relativus, Serv. Verg. Aen. 10, 18.
perfectivae vel absolutivae [sc. conjunctiones ], quas alicui fini perfectionique praeponimus, sunt haec: ut, uti, ‥ ne
absŏlūtīvus, a, um, absolu [opp. à relativus ] : Serv. En. 10, 18.