About Report a problem

Menu

accurro

accurro, to run to, hasten to

Frieze-Dennison Vergil

accurrō, currī, seldom cucurrī, cursus, 3, n.: to run to; run, hasten up, 5.451. (ad and currō)

Could not find adcurret in Logeion dictionaries.

adcurret Verb: future active indicative 3rd singular of accurro

See adcurret in Morpho

ac-curro (adc.), cŭcurri and curri, cursum, 3, v. n., to run to a place, to come to by running, to hasten to.
  • I Lit. constr. absol., with ad and in: expeditus facito ut sis, si inclamāro ut accurras, Cic. Att. 2, 20; 12, 18 (accucurrisse); 13, 48: cupide ad praetorem accurrit, Cic. Verr. 2, 5, 3; so Caes. B. G. 1, 22; ib. 3, 5; Sall. J. 106, 2: in Tusculanum, Cic. Att. 15, 3: ad gemitum collabentis, Tac. A. 2, 31: in castra, Auct. B. Alex. 53: in auxilium accucurrerunt, Suet. Calig. 58: ad visendum, id. Ner. 34: auxilio suis, Sall. J. 101, 10.—Impers.: accurritur ab universis, Tac. A. 1, 21.—
  • II Trop., of ideas: istae imagines ita nobis dicto audientes sunt, ut simul atque velimus accurrant, come up, present themselves, Cic. Div. 2, 67, 138.

Saved

Recent