addisco
addisco, to learn in addition, gain knowledge of
ad-disco, dĭdĭci, no sup., 3, v. a.
- I To learn in addition to, to learn further: Quid? qui etiam addiscunt aliquid? ut Solonem versibus gloriantem videmus, qui se cotidie aliquid addiscentem senem fieri dicit, Cic. de Sen. 8, 26; so id. Fin. 5, 29; id. de Or. 3, 36; Ov. M. 3, 593 al. (cf. addocere, Hor. Ep. 1, 5, 18).—
- II In gen., to learn, to be informed, to hear: quos cum venire rex addidicisset, in fugam vertitur, Just. 2, 3, 13.
ad-dīsco, didicī, ere, I) dazulernen, nebenbei lernen, aliquid, Cic.: cotidie aliquid, Plin. ep.: ea quae Socrates repudiabat, Cic.: artem, Cic.: sermonem Germanicum, Suet.: m. folg. Infin., Ov. met. 3, 593: m. folg. Relativsatz, quaerat semper addiscere, quod ignorat, Col. 1, 8, 13. – II) durch Lernen sich aneignen, Lampr. Alex. Sev. 3, 5. Capit. Ver. 5, 8. Apul. de dogm. Plat. 1, 3. p. 178. u. 1, 4. p. 181 H. – ➳ Iustin. 2, 3, 13 jetzt didicisset.
addiscō, (13) addĭdĭcī, discĕre, tr., apprendre en outre, ajouter à ce que lʼon sait : Cic. Off. 1, 23 ; CM 26 ; de Or. 3, 86 || [avec inf.] apprendre à faire qqch. : Ov. M. 3, 592.
ad-discō didicī, —, ere,
- to learn in addition, gain knowledge of: cottidie aliquid: regimen carinae flectere, O.