admonitus
admonitus, a reminding, suggestion, request
admŏnĭtus, a, um, Part. of admoneo.
admŏnĭtus, ūs, m. [admoneo], used only in the abl.
- A reminding, suggestion (class.): acrius de claris viris locorum admonitu cogitamus, Cic. Fin. 5, 2; Ov. R. A. 729: admonitu Allobrogum praetorem misi, Cic. Cat. 3, 3, 8; Ov. F. 3, 612; Caes. B. C. 3, 92; Liv. 1, 48; Curt. 4, 13, 25; Tac. H. 3, 81.—
- II Instance, request: admonitu tuo perfeci libros, Cic. Att. 13, 18: ut Attici admonitu eam reficiendam curaret, Nep. Att. 20; Liv. 1, 48.—
- III Reproof: acrior admonitu est, Ov. M. 3, 564.
admonitus, Abl. ū, m. (admoneo), die Mahnung, Erinnerung, a) durch Ansprache an das Gedächtnis, locorum admonitu, Cic.: peior ab admonitu fit status iste boni, Ov. – b) durch Ansprache an die Erkenntnis, Einsicht, α) die Erinnerung, Vorstellung, Zurechtweisung, Warnung, alcis admonitu, Cic.: admonitu tuo, Cic.: amici tali admonitu, Cic.: admonitu mortis, Ov. – β) die Ermahnung zu etw., der Zuspruch, die Aufforderung, Cic.: levi admonitu, Cic.
concilium magnum coegit Anglie ejusdem Bonefatii ~u
1 admŏnĭtus, a, um, part. de admoneo.
2 admŏnĭtŭs, (12) ūs, m. , [touj. à lʼabl., sauf Capel. 9, 896 ], ¶ 1 rappel du souvenir : locorum admonitu Cic. Fin. 5, 4, parce que les lieux rappellent nos souvenirs ¶ 2 conseil : admonitu istius Cic. Verr. 2, 2, 60, sur son conseil, cf. Verr. 2, 3, 8 ; 4, 148 || avertissement : Cic. Tusc. 2, 48 ; Att. 9, 10, 5 || parole dʼexcitation, dʼencouragement : Cic. Rep. 2, 67.
(admonitus) —, m
- admoneo, a reminding, suggestion, request.—Only ablsing.: admonitu Allobrogum: tuo. — Reproof: acrior admonitu est, more violent for the reproof, O.