admoneo
admoneo, to bring to mind, remind, suggest, put in mind of
Catiline was reminding one man of his destitution, another man of his own desire
he advised me to write to you
- I In gen., constr. absol. and with aliquem alicujus rei or de aliqua re, aliquam rem (Sallust employs them all); with ut or ne. when an action follows; with acc. and inf. or a rel. clause, when merely an historical fact is brought to view, Zumpt, § 439 and 615.
- α Absol.: qui admonent amice, docendi sunt, Cic. N. D. 1, 3: amicissime admonere, id. Att. 7, 26: si sitis admoneret, profluente aquā vitam tolerat, Tac. A. 15, 45 fin.: admonitus in somnis, Vulg. Matt. 2, 22.—
- β Aliquem alicujus rei: admonebat alium egestatis, alium cupiditatis suae, Sall. C. 21: quoniam nos tanti viri res admonuit, id. J. 95: admonere aliquem foederis, Liv. 35, 13; 5, 51: judices legum et religionis, Suet. Tib. 33: admonitus hujus aeris alieni, Cic. Top. 1, 5: aetatis et condicionis admoneri, Suet. Dom. 2; cf. Drak. ad Liv. 2, 36, 6.—And with acc. of person omitted: adversae res admonuerunt religionum, Liv. 5, 51; 5, 46, 6: veterum recentiumque admonens, Tac. H. 3, 24.—
- γ Aliquem de aliqua re: de aede Telluris et de porticu Catuli me admones, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4: ut aliquid aliquando de doctrinae studiis admoneamur, id. Rep. 1, 9: de moribus civitatis tempus admonuit, Sall. C. 5: admonuit eos de auxiliis Dei, Vulg. 2 Macc. 8, 19.—Sometimes in passing from a subject already discussed to a new one, = docere, dicere, to treat of, to speak of: de multitudine (verborum) quoniam quod satis esset admonui, de obscuritate pauca dicam, Varr. L. L. 6, § 40 Müll.—
- δ With two acc. (in gen., only with illud, istuc, quod, multa, res, etc.): ridiculum est te istuc me admonere, Ter. Heaut. 353: illud te esse admonitum volo, Cic. Cael. 3, 8: jam illud non sunt admonendi, ut, etc., id. Off. 2, 19, 68: illud me praeclare admones, id. Att. 9, 9: sin quippiam essem admonitus, id. Fam. 5, 8: multa praeterea ostentis, multa extis admonemur, id. N. D. 2, 66: eam rem nos locus admonuit, Sall. J. 79.—
- ε With acc. and inf.: admonuisti etiam dictum aliquod in petitionem tuam dici potuisse, Cic. Planc. 34, 85 B. and K.: et meminerant et admonebant alii alios, supplicium ex se, non victoriam peti, Liv. 28, 19: nostri detrimento admonentur diligentius stationes disponere, Hirt. B. G. 8, 12.—
- ζ With a rel. clause: meus me sensus, quanta vis fraterni sit amoris, admonet, Cic. Fam. 5, 2.—
- η With ut or ne: admonebat me res, ut, etc., Cic. Off. 2, 19, 67: Caninius noster me tuis verbis admonuit, ut scriberem, id. Fam. 9, 6: ea res admonet, ut, etc., Tac. A. 3, 25; so, corresp. with moneo, Sen. Ep. 24, 16.—
- θ With the simple subj. (in the historians): simulque admonerent liberis suis prospiceret, Nep. Ph. 1: nisi Seneca admonuisset venienti matri occurreret, Tac. A. 13, 5: admonuit negotiis abstineret, Suet. Tib. 50: illud me admones, cum illum videro, ne nimis indulgenter, et cum gravitate potius loquar, Cic. Att. 9, 9, 2 (where ut is to be supplied from the preceding ne).—
- ι With a simple inf. (so most freq. after the Aug. per., but also in Cic.): ut mos erat istius atque ut eum suae libidines facere admonebant, Cic. Verr. 2, 1, 24, § 63: easdem decedere campis admonuit, Verg. G. 4, 186; so, Matrem Admonuit ratibus sacris depellere taedas, id. A. 9, 109: sol acrior ire lavatum admonuit, Hor. S. 1, 6, 125; so Ov. M. 3, 601; 6, 150: nihil agere quod non prosit, fabella admonet, Phaedr. 3, 17; Tac. A. 15, 67: regrediendum (sc. esse sibi), Tac. Agr. 25.—
- κ With ad and the gerund.: ad thesaurum reperiendum, Cic. Div. 2, 65, 134.—
- λ With abl. of means or cause: de quibus (discordiis) ipsis his prodigiis a dis immortalibus admonemur, Cic. Har. Resp. 21, 44: proximi diei casu admoniti omnia ad defensionem paraverunt, Caes. B. C. 2, 14: divinā admonitus plagā, Vulg. 2 Macc. 9, 11.—
- II Esp.
- A To recall a thing to memory, to bring to remembrance (without any accessory notion of admonition); with acc. or gen.: cum memor anteactos semper dolor admonet annos, Tib. 4, 1, 189 Müll. (some read here admovet): admonuit dominae deseruitque Venus, id. 1, 5, 40: nomen, quod possit equorum Admonuisse, Ov. M. 15, 543.—
- B Of a creditor, to remind a debtor of his debt, to ask payment, to dun: cum tibi cotidie potestas hominis fuisset admonendi, verbum nullum facis, Cic. Quint. 12; so id. Top. 1 fin.—
- C In the poets and in later Lat., to urge or incite to action (cf. admonitor): telo admonuit bijugos, Verg. A. 10, 586; so Spart. Sever. 11 fin.: liberos verberibus, Sen. Clem. 1, 14; id. Const. Sap. 12 fin.
- 1. (doen) herinneren, doen denken (aan: meestal de; zelden gen.; acc. klass. alleen neutr. v.e. pron. evenals multa e.d.; m. aci.; afh. vr.); ➤ admones me de fratre; admonuit eos de auxiliis Dei; de moribus civitatis tempus admonuit; aeris alieni ~; haec me admones hieraan herinner jij me;
- 2. aanmanen tot, dringend verzoeken, aansporen, aandringen (m. ut);
- 3. waarschuwen (m. ne);
- 4. de les lezen, terechtwijzen.
勸。提及。— eum de hoc 吿訴他此事。 Admone eum verbis meis 代我 示彼。
Suggest a Translation
See an image
- to bring to mind, remind, suggest, put in mind of: te: (me) equorum, O.: alqm foederis, L.: admonitus re ipsā recordor quantum, etc.: deorum ira admonuit, aroused him, L.: de quo (proelio) vos: de moribus civitatis, S.: illud te esse admonitum volo, I want you reminded of that: necessitas ... admonet esse hominem, reminds one that he is, etc.: quae pars absit, O.—Supin. acc.: admonitum venimus te.—Esp., to remind of a debt, dun: potestas admonendi. — With a view to action, to warn, admonish, advise, urge, suggest, order, bid: ad thesaurum reperiendum: me ut ... deplorarem, etc.: admonendi ... ut morem servaretis, L.: hunc admonet, iter caute faciat, Cs.: ut eum suae libidines facere admonebant: Matrem ratibus depellere taedas, V.: casu admoniti, omnia paraverunt, Cs.— To goad, urge on (poet.): telo biiugos, V.
-
…inter se mala, luxuria atque avaritia, vexabant. Res ipsa hortari videtur, quoniam de moribus civitatis tempus admonuit, supra repetere ac paucis instituta maiorum domi militiaeque, quo modo rem publicam habuerint quantamque reliquerint, ut paulatim…
Sallust, Catilina
-
…subita trepidus formidine ferrum Aeneas, strictamque aciem venientibus offert, et, ni docta comes tenues sine corpore vitas admoneat volitare cava sub imagine formae, inruat, et frustra ferro diverberet umbras. Hinc via, Tartarei quae fert…
Vergil, Aeneid
-
…cum eo se consulem initium agundi facturum. Ad hoc maledictis increpabat omnis bonos, suorum unumquemque nominans laudare ; admonebat alium egestatis, alium cupiditatis suae, compluris periculi aut ignominiae, multos victoriae Sullanae, quibus ea praedae fuerat…
Sallust, Catilina
-
…non putabo. tu, mi Oppi, conservabis amorem tuum etsi more magis hoc quidem scribo quam quo te admonendum putem meaque omnia tuebere ; quae tibi ne ignota essent Attico mandavi ; a me autem, cum paulum oti…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…ordinibus temporum uno in conspectu omnia viderem. Quae cum studiose tractare coepissem, ipsa mihi tractatio litterarum salutaris fuit admonuitque, Pomponi, ut a te ipso sumerem aliquid ad me reficiendum teque remunerandum si non pari, at grato…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…septem cuius cum patriam Prienam cepisset hostis ceterique ita fugerent, ut multa de suis rebus asportarent, cum esset admonitus a quodam ut idem ipse faceret, ego vero inquit facio ; nam omnia mecum porto mea. ille haec…
M. Tullius Cicero, Paradoxa stoicorum ad M. Brutum
-
…et tamen cum voles depones. sed eius rei maturitas nequedum venit et tamen iam adpropinquat. etiam illud te admoneo ne quid ullis litteris committas, quod si prolatum sit, moleste feramus. multa sunt quae ego nescire malo…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…intellegitur etiam significationibus rerum futurarum, quae tum dormientibus tum vigilantibus portenduntur ; multa praeterea ostentis, multa in extis admonemur multisque rebus aliis, quas diuturnus usus ita notavit ut artem divinationis efficeret. nemo igitur vir magnus sine aliquo…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…, quae nihil aliud agerent, nullum suum officium ducerent, nisi ut Voluptati ministrarent et eam tantum ad aurem admonerent, si modo id pictura intellegi posset, ut caveret ne quid faceret inprudens, quod offenderet animos hominum ,…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…iam a te paene esse perfectam, dixeras autem mihi te reliquas res ordiri, desse mihi nolui quin te admonerem, ut cogitares, coniunctene malles cum reliquis rebus nostra contexere an, ut multi Graeci fecerunt, Callisthenes Phocicum…
Cicero, Epistulae ad Familiares