admitto
admitto, to send to, let go, let loose, let come, admit, give access
Frieze-Dennison Vergil
- I Lit.
- A In gen.: ad eam non admissa sum, Ter. Hec. 238; so Eun. 281: quam multis custodibus opus erit, si te semel ad meas capsas admisero, Cic. Div. in Caecil. 16: in cubiculum, id. Phil. 8, 10: lucem in thalamos, Ov. A. A. 3, 807: domum ad se filium, Nep. Tim. 1: plebem ad campestres exercitationes, Suet. Ner. 10: aliquem per fenestram, Petr. Sat. 79; cf. Ov. A. A. 3, 605: admissis intra moenia hostibus, Flor. 1, 1.—
- B Esp.
- 1 Of those who admitted one on account of some business; and under the emperors, for the purpose of salutation, to allow one admittance or access, to grant an audience (the t. t. for this; v. admissio, admissionalis; opp. excludere, Cic. Cat. 1, 4, 10; Plin. Pan. 48; cf. Schwarz ad h. 1. 47, 3): nec quemquam admisit, admitted no one to his presence, Cic. Att. 13, 52: domus clari hominis, in quam admittenda hominum cujusque modi multitudo, id. Off. 1, 39: Casino salutatum veniebant; admissus est nemo, id. Phil. 2, 41, 105; Nep. Con. 3; id. Dat. 3; Suet. Aug. 79: spectatum admissi, Hor. A. P. 5: admittier orant, Verg. A. 9, 231: turpius eicitur quam non admittitur hospes, Ov. Tr. 5, 6, 13: vetuit ad eum quemquam admitti, Nep. Eum. 12; Curt. 4, 1, 25: promiscuis salutationibus admittebat et plebem, Suet. Aug. 52.—Metaph.: ante fores stantem dubitas admittere Famam, Mart. 1, 25.—
- 2 Of a harlot: ne quemquam interea alium admittat prorsus quam me ad se virum, Plaut. As. 1, 3, 83 (235); Prop. 3, 20, 7.—Also of the breeding of animals, to put the male to the female (cf.: admissarius, admissura, admissus), Varr. R. R. 3, 9, 22; 3, 10, 3; Plin. 8, 43, 68, 167 al.; cf. id. 10, 63, 83, 180; Just. 1, 10; Col. 6, 37; 7, 2.—Also used of the female of animals, Varr. R. R. 2, 7, and Non. 69, 85.—
- 3 Admittere aliquem ad consilium, to admit one to counsel or consultation: nec ad consilium casus admittitur, Cic. Marc. 2, 7: horum in numerum nemo admittebatur nisi qui, etc., Nep. Lys. 1 Halm.—Hence: admittere aliquem ad honores, ad officium, to admit him to, to confer on, Nep. Eum. 1; Suet. Caes. 41; Prop. 2, 34, 16; Sen. Herc. Oet. 335.—
- 4 Of a horse, to let go or run, to give loose reins to (cf.: remittere, immittere, less emphatic than concitare; usu. in the part. perf.): admisso equo in mediam aciem irruere, Cic. Fin. 2, 19, 61: equites admissis equis ad suos refugerunt, Caes. B. C. 2, 34: Considius equo admisso ad eum accurrit, came at full speed, id. B. G. 1, 22: in Postumium equum infestus admisit, Liv. 2, 19; so Ov. H. 1, 36; id. M. 6, 237.—Hence of the hair, to let it flow loosely: admissae jubae, Ov. Am. 2, 16, 50 al.
- II Fig.
- A Of words, entreaties, etc., to permit a thing to come, to give access or grant admittance, to receive: pacis mentionem admittere auribus, Liv. 34, 49; so 30, 3: nihil quod salutare esset, ad aurĭs admittebant, id. 25, 21: quo facilius aures judicum, quae post dicturi erimus, admittant, Quint. 4, 3, 10.—Hence also absol.: admittere precationem, to hear, to grant, Liv. 31, 5 Gron.; Sil. 4, 698: tunc admitte jocos, give admittance to jesting, i.e. allow it, Mart. 4, 8.—So also: aliquid ad animum, Liv. 7, 9: cogitationem, Lact. 6, 13, 8.—
- B Of an act, event, etc., to let it be done, to allow, permit (“fieri pati,” Don. ad Ter. Eun. 761).—With acc. of thing: sed tu quod cavere possis stultum admittere est, Ter. l. c.: quod semel admissum coërceri non potest, Cic. Fin. 1, 1, 4: non admittere litem, id. Clu. 116: aspicere ecquid jam mare admitteret, Plin. Ep. 6, 16, 17: non admittere illicita, Vulg. 2 Macc. 6, 20.—With subj. clause: hosti non admissuro, quo minus aggrederetur, Tac. H. 2, 40.—With acc. and inf.: non admisit quemquam se sequi, Vulg. Marc. 5, 37; so acc. of person alone: non admisit eum, ib. 5, 19.—Hence, in the language of soothsayers, t. t. of birds which give a favorable omen, = addīco, to be propitious, to favor: inpetritum, inauguratum'st, quovis admittunt aves, Plaut. As. 2, 1, 11 (259): ubi aves non admisissent, Liv. 1, 36, 6; id. 4, 18 al. (hence: ADMISSIVAE: aves, in Paul. ex Fest. p. 21. Müll.).—
- C Of an unlawful act, design, etc., to grant admittance to one's self; hence, become guiliy of, to perpetrate, to commit (it thus expresses rather the moral liability incurred freely; while committere designates the overt act, punishable by civil law, Herz. ad Caes. B. G. 3, 9; freq. and class.), often with a reflexive pron., in me, etc. (acc.): me hoc delictum admisisse in me, vehementer dolet, Ter. Ad. 682: ea in te admisisti quae, etc., Cic. Phil. 2, 19, 47: tu nihil admittes in te formidine poenae, Hor. Ep. 1, 16, 53: admittere in se culpam, Plaut. Trin. 1, 2, 61 (99); Ter. Phorm. 270: scelera, quae in se admiserit, Lucil. 27, 5 Müll.: quid umquam Habitus in se admisit, ut, etc., Cic. Clu. 60, 167: quantum in se facinus, Caes. B. G. 3, 9.—And without such reflexive pron.: cum multos multa admĭsse acceperim, Plaut. Mil. 4, 7, 4 (1287): quid ego tantum sceleris admisi miser? Ter. Heaut. 1036; so, si Milo admisisset aliquid, quod, etc., Cic. Mil. 23 fin.: dedecus, id. Verr. 1, 17: commissum facinus et admissum dedecus confitebor, id. Fam. 3, 10, 7: tantum dedecus, Caes. B. G. 4, 25: si quod facinus, id. ib. 6, 12: flagitium, Cic. Clu. 128: fraudem, id. Rab. 126: maleficium, id. Sex. Rosc. 62: scelus, Nep. Ep. 6: facinus miserabile, Sall. J. 53, 7: pessimum facinus pejore exemplo, Liv. 3, 72, 2: tantum dedecoris, id. 4, 2; so 2, 37; 3, 59 al.
I faire aller vers ou laisser aller vers : in hostem equos Liv. 25, 19, 3, lancer les chevaux contre lʼennemi ; equo admisso Cic. Fin. 2, 61 ; Cæs. G. 1, 22, 2, à toute bride, à bride abattue ; admissi equi Ov. F. 4, 674, chevaux lancés || [dʼoù, poét.] : admisso passu Ov. M. 1, 532, dʼun pas pressé, en pressant le pas ; admissæ jubæ Ov. Am. 2, 16, 50, crinière flottante (quʼon laisse aller librement) || [fig.] quod semel admissum coerceri reprimique non potest Cic. Fin. 1, 2, une chose qui, une fois quʼon lʼa laissée aller, ne peut être maîtrisée et arrêtée.
II laisser venir vers ¶ 1 admettre, permettre lʼaccès : admissi auditique sunt Liv. 21, 10, 1, ils furent reçus en audience et entendus, cf. Cic. Q. 1, 1, 32 ; salutatum veniebant ; admissus est nemo Cic. Phil. 2, 105, on venait pour te saluer ; personne ne fut admis, cf. Verr. 2, 5, 93 ; Nep. Con. 3, 3 || domum ad se aliquem Nep. Timol. 1, 5, admettre qqn chez soi en sa présence ; in domum Cic. Off. 1, 139 ; in cubiculum Cic. Phil. 8, 29, admettre dans sa maison, dans sa chambre ; in castra Liv. 21, 10, 6, admettre dans le camp ; aliquem ad capsas Cic. Cæcil. 51, laisser qqn sʼapprocher des coffrets ; spectatum admissi Hor. P. 5, admis à voir ¶ 2 admettre à une chose ; [avec ad ] : ad colloquium Cæs. C. 3, 57, 5, admettre à une entrevue ; ad fastos, ad commentarios pontificum Liv. 4, 3, 9, admettre à la connaissance des fastes et des livres des pontifes ; [avec in acc.] : in rapinam rei publicæ Sen. Ep. 14, 13, admettre (laisser participer) au pillage de lʼétat ; [avec le dat.] : admissus Jovis arcanis Hor. O. 1, 28, 9, admis aux secrètes pensées de Jupiter ¶ 3 accoupler le mâle : Varro R. 2, 5, 14 ; 2, 8, 3, etc.; Just. 1, 10, 7 ¶ 4 admettre (laisser aller) qqch. : a) [avec ad ] : manus castas ad sacra Ov. F. 6, 290, nʼadmettre que des mains pures à son culte ; nihil non modo ad animum, sed ne ad aures quidem Liv. 25, 21, 7, ne laisser arriver aucun conseil non seulement à leur esprit, mais même à leurs oreilles [non seulement ne pas suivre..., mais même ne pas écouter] || [avec in acc.] : lucem in thalamos Ov. Ars 3, 807, laisser la lumière pénétrer dans la chambre à coucher ; ira in animum admissa Sen. Ep. 85, 15, la colère admise dans lʼâme || [avec dat.] : longæ barbæ mucronem cultri Juv. 14, 217, laisser le tranchant du rasoir entamer sa barbe longue || auribus [dat. ou abl. ?] Liv. 23, 13, 6 ; 23, 19, 15, [laisser arriver qqch. aux oreilles, ou admettre qqch. par lʼouïe] écouter ; b) accueillir : preces Tac. H. 4, 60, accueillir des prières ; solacia Plin. Min. Ep. 8, 16, 4, des consolations ; numquam ira admittenda Sen. Ira 2, 14, 1, on ne doit jamais admettre (donner accès en soi à) la colère ¶ 5 in se aliquid, se permettre qqch., perpétrer qqch. [au sens péjoratif] : in se facinus Cic. Mil. 103, commettre un crime, cf. Clu. 167 ; Cæs. C. 3, 9, 3 || [sans in se ] : scelus Cic. Q. 1, 3, 7 ; Nep. Epam. 6, 3 ; dedecus Cic. Amer. 111, commettre un crime, une action déshonorante ; aliquid scelerate in aliquem Liv. 40, 15, 9, se rendre coupable dʼune action criminelle à lʼégard de qqn ¶ 6 admettre, permettre : sacellorum exaugurationes admittunt aves Liv. 1, 55, 3, les auspices permettent lʼexauguration des chapelles ; [abst ] aves admittunt, les auspices sont consentants : Liv. 1, 36, 6 ; 4, 18, 6 || quæstionem Traj. d. Plin. Min. Ep. 10, 82, 2, autoriser des poursuites || exemplum Tac. H. 1, 30, admettre un précédent ; non admittit hoc veritas Quint. 6, 1, 43, la réalité ne tolère pas cela.
➳ inf. pf. admisse Pl. Mil. 1287 ; inf. pass. admittier Virg. En. 9, 229.
- 1. toelaten, toestaan [religiones]; ➤ non admittit hoc veritas; v. voortekens: aves admittunt de vogels staan het toe, beloven een gunstige afloop;
- 2. voor deelname aan iets toelaten, erbij halen [alqm ad consilium, ad colloquium];
- 3. (a) iem. als toehoorder e.d. toe-, binnenlaten; (b) iem. op audiëntie toe-, binnenlaten, de toegang verlenen;
- 4. (v. zaken) binnenlaten [lucem in thalamos];
- 5. de vrije teugel laten, de vrije loop laten [equos]; ➤ admissi equi de voortgalopperende paarden; equo admisso in galop;
- 6. mannetjes- of vrouwtjesdieren erbij halen om te (laten) dekken;
- 7. zich schuldig maken aan, begaan, op zich laden (m. en zonder in se) [scelus; culpam; facinus (in se)].
允進。受。犯罪。— equum in eum 使馬衝壓彼。— fraudem 用 詭。Aves non admittunt 雀兆不順。Admittere surculum 接樹。— diem 開牗引光。— marem foeminae 使公與母合。 使交配。Admittit mare 海可行舟。
Suggest a Translation
See an image
- (admittier, old for admitti, V.), to send to, let go, let loose, let come, admit, give access: te ad meas capsas admisero: domum ad se filium, N.: Iovis arcanis Minos admissus, H. — Esp., to give access, grant an audience, admit, receive: domus in quam admittenda multitudo: admissus est nemo: spectatum admissi, H.: vetuit quemquam ad eum admitti, N.—Alqm ad consilium, to take into conference, consult: neque ad consilium casus admittitur. — In numerum alqm, to enroll among: horum in numerum nemo admittebatur nisi qui, etc., N.—Alqm ad officium, to admit to: nemo ad id officium admittitur, nisi, etc., N.—Of a horse, to let go, give reins: admisso equo inruere: equo admisso accurrit, at full speed, Cs.: per colla admissa volvitur, i. e. over the neck of the galloping steed, O.: admisso passu, with quickened pace, O.: ubi se admiserat unda, had gathered force, O.—Fig., of words or thoughts, to let come, grant admittance, receive: nec ... ad animum admittebat (withacc.and inf.), did not entertain the notion, L.: animi nihil auribus (abl.) admittebant, L.: si placidi rationem admittitis, hear calmly, Iu.—Of an act or event, to let be done, allow, permit: sed tu quod cavere possis stultum admittere est, T.: non admittere litem.—Hence, of birds which give a favorable omen, to be propitious, favor: ubi aves non admisissent, L.—Of an unlawful act, to incur the blame of, become guilty of, perpetrate, commit: ea in te admisisti quae, etc.: Tu nihil admittes in te formidine poenae, H.: quantum in se facinus, Cs.: dedecus: flagitium: pessimum facinus peiore exemplo, L.
-
…passibus abesset neque, ut postea ex captivis comperit, aut ipsius adventus aut Labieni cognitus esset, Considius equo admisso ad eum accurrit, dicit montem, quem a Labieno occupari voluerit, ab hostibus teneri id se a Gallicis…
Julius Caesar, Gallic War
-
…si quid mentita fuisses, ut tibi suppositis exciderent manibus et contra magnum potes hos attollere Solem, nec tremis admissae conscia nequitiae quis te cogebat multos pallere colores et fletum invitis ducere luminibus quis ego nunc pereo, similis moniturus…
Propertius, Elegies
-
…carmina blanditia Ianua vel domina penitus crudelior ipsa, quid mihi tam duris clausa taces foribus cur numquam reserata meos admittis amores, nescia furtivas reddere mota preces nullane finis erit nostro concessa dolori, turpis et in tepido limine somnus…
Propertius, Elegies
-
…auctaque forma fuga est. Sed enim non sustinet ultra perdere blanditias iuvenis deus, utque monebat ipse Amor, admisso sequitur vestigia passu. Ut canis in vacuo leporem cum Gallicus arvo vidit, et hic praedam pedibus petit ,…
Ovid, Metamorphoses
-
…. Detineo te fortasse tu profectus alio fueras. Nusquam. Tum tu igitur paululum da mihi operae fac ut admittar Ad illam. Age modo ; nunc tibi patent fores hae, quia istam ducis. Numquem evocari hinc vis…
Terence, Eunuchus
-
…et rauca fluenta transportare prius quam sedibus ossa quierunt. Centum errant annos volitantque haec litora circum ; tum demum admissi stagna exoptata revisunt. Constitit Anchisa satus et vestigia pressit, multa putans, sortemque animo miseratus iniquam. Cernit…
Vergil, Aeneid
-
…, immolavit Iphigeniam, qua nihil erat eo quidem anno natum pulchrius Promissum potius non faciendum quam tam taetrum facinus admittendum fuit. Ergo et promissa non facienda non numquam, neque semper deposita reddenda. Si gladium quis apud te…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…parietes, ingenui pueri cum meritoriis, scorta inter matres familias versabantur. Casino salutatum veniebant, Aquino, Interamna admissus est nemo. iure id quidem ; in homine enim turpissimo obsolefiebant dignitatis insignia. cum inde Romam proficiscens ad…
Cicero, Philippicae
-
…. frangere avaritiam, scelera ponere, vitam suam exponere ad imitandum iuventuti qui enim serius honores adamaverunt, vix admittuntur ad eos nec satis commendati multitudini possunt esse. Academico sapienti ab omnibus ceterarum sectarim qui sibi sapientes videntur secundas…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…externas et antecedentes cap. . Hic disserit etiam de ignava ratione, id est de ἀργῷ λόγῳ, qua admissa omnem e vita tolli actionem liberam docet Chrysippi et Carneadi rationes sequens cap. . Denique cum duae fuissent veterum…
M. Tullius Cicero, De Fato