adumbro
adumbro, to sketch in shadow, outline, represent vaguely
ăd-umbro, āvi, ātum, 1, v. a., to bring a shadow over a thing, to cast a shadow on, to shade or overshadow by something.
- I In gen.
- A Lit., constr.: aliquid aliqua re (so only in later authors): palmeis tegetibus vineas, Col. 5, 5: adumbrantur stramentis uvae, id. 11, 2, 61.—
- B Trop.: ut notae quoque litterarum, non adumbratae comarum praesidio, totae ad oculos legentium accederent, Petr. Sat. 105.—
- II Esp. in painting, to shade, to represent an object with the due mingling of light and shade, σκιαγραφέω (therefore not of the sketch in shadow, as the first outline of a figure, but of a picture already fully sketched, and only wanting the last touches for its completion): quis pictor omnia, quae in rerum natura sunt, adumbrare didicit? Quint. 7, 10, 9: Quod pictor adumbrare non valuit, casus imitatus est, Val. Max. 8, 11 fin.—
- B Fig.
- 1 To represent a thing in the appropriate manner: quo in genere orationis utrumque oratorem cognoveramus, id ipsum sumus in eorum sermone adumbrare conati, Cic. de Or. 3, 4; 2, 47; id. Fin. 5, 22: rerum omnium quasi adumbratas intellegentias animo ac mente concipere, i. e. preconceptions, innate ideas, Gr. προλήψεις, id. Leg. 1, 20.—
- 2 To represent a thing only in outline, and, consequently, imperfectly: cedo mihi istorum adumbratorum deorum lineamenta atque formas, these semblances, outlines of deities (of the gods of Epicurus), Cic. N. D. 1, 27: consectatur nullam eminentem effigiem virtutis, sed adumbratam imaginem gloriae, imperfectly represented, id. Tusc. 3, 2.
- —Hence, ădumbrātus, a, um, P. a.
- A Delineated only in semblance, counterfeited, feigned, false: comitia (opp. vera), Cic. Agr. 2, 12, 31: indicium, id. Sull. 18 fin.: Aeschrio, Pippae vir adumbratus, id. Verr. 2, 3, 33, § 77: laetitia, * Tac. A. 4, 31.—Also,
- B Devised in darkness, dark, secret: fallaciae, Amm.14, 11.—Comp., sup., and adv. not used.
ad-umbro, āvī, ātum, āre, I) beschatten, vineas palmeis tegetibus, Col.: alvearia frondibus, Col. – übtr., notae litterarum non adumbratae comarum praesidio, nicht verdeckt, Petr. 105. – II) als t.t. der Malerei, von etw. einen Schattenriß machen, eine Skizze entwerfen, etw. skizzieren, nur in den Hauptzügen entwerfen, andeuten, a) eig.: alqd, Val. Max. 8, 11 ext. 7. Quint. 7, 10, 9. – b) übtr.: α) mit den Worten im allgemeinen schildern, skizzieren, andeuten, fictos luctus dicendo, Cic.: ne ementiendo quidem posse auctorem adumbrare meliorem, Cic.: litteras inanes vanā spe libertatis adumbratas esse, es seien leere Buchstaben, in denen nur im Umrisse das trügerische Bild der Fr. angedeutet sei, Liv. – β) eine Sitte nachahmen, Macedonum morem, Curt. 10, 3 (12), 14.
ădumbrō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 mettre à lʼombre, ombrager, masquer : vineas palmeis tegetibus Col. Rust. 5, 5, 15, mettre la vigne à lʼombre au moyen de nattes de palmier ¶ 2 esquisser : Val. Max. 8, 11, 7 ; Quint. 7, 10, 9 || [fig.] fictos luctus dicendo Cic. de Or. 2, 194, retracer à grands traits par la parole des malheurs imaginaires ; in qua (indole) hæc honesta a natura tamquam adumbrantur Cic. Fin. 5, 61, dans laquelle (âme) la nature met comme une esquisse de ces idées honnêtes || imiter, reproduire : Macedonum morem Curt. 10, 3, 14, reproduire les mœurs des Macédoniens.
- 1. beschaduwen;
- 2. schetsen, aanduiden; — p. adj. adumbrātus, a, um (a) vaag, onduidelijk; (b) geschetst, aangeduid; (c) verzonnen, alleen in de fantasie bestaand [laetitia].
adumbrō āvī, ātus, āre
- ad + umbra, to sketch in shadow, outline, represent vaguely: res expressa, non adumbrata.—To imitate, copy, Cu.