adversatio
adversātĭo, ōnis, f. [adversor],
- an opposing, opposition, Tert. adv. Gnost. 5; id. de Pudic. 15.
adversātio, ōnis, f. (adversor), I) die zankende Gegenrede, Plur., Sen. de ira 1, 4, 3 H. (Gertz liest aversiones). Hilar. trinit. 4, 41. – II) der Gegensatz, Tert. adv. gnost. 5 u.a.
quoniam nobis imminet fortune adversitas [et ] ejus comitantium aversio, immo ~o
adversātĭō, ōnis, f. , opposition : Sen. Ira 1, 4, 3 ; Ps. Sen. Mon. 68.