adverbialis
adverbiālis, e, adj. [adverbium],
- pertaining to an adverb, adverbial: super et subter adverbiales sunt, i. e. are sometimes used as adverbs, Charis. II. p. 182 P.: nomina, derived from adverbs, Prisc. IV. p. 619 P.: adjectivum, derived from an adverb, as externus from extra, id. II. p. 579.
adverbiālis, e (adverbium), adverbialisch, a) = als Adverbium gebraucht, Charis. 203, 14. – b) = von Adverbien abgeleitet, adiectivum, Prisc. 2, 27: nomina, Prisc. 4, 1.
nec interrogativa dictio nominalis nec similiter alie ~es exigunt sua responsiva
oportet quod hoc ~e ‘antequam’ preponatur in construction
hanc sentenciam quam inferunt iste ~es determinaciones [(sc. substancialiter, corporaliter, presencialiter ]
adverbiālis, e (adverbium), adverbial, ayant lʼemploi dʼun adverbe : Char. 203, 14 || tiré dʼun adverbe : Prisc. Gramm. 2, 27 ; 4, 1.