adverbialiter
adverbĭālĭter, adv. [adverbium], in gram.,
- in the manner of an adverb, adverbially, Diom. p. 403; Charis. 197; Prisc. 1012 P.
adverbiāliter, Adv. (adverbialis), nach Art eines Adverbiums, adverbial, adv. ire (v. Präpositionen), Diom.: in r adv. flecti (v. Adjektiv), Charis.: adv. proferri (v. Adjektiven), Prisc.
[verbum ] per nominativum determinatur quando nominativus ille ponitur ~er, ut hic: ‘incedit supinus’, id est ‘supine’.
nomen cum preposicione equipollet adverbiali determinacioni et ~er tenetur
importat illas easdem res, quamvis non nominaliter sed ~er tantum
adverbiālĭtĕr, adverbialement : Serv. En. 1, 115 ; 3, 241, etc.