adverbium
ad-verbĭum, ii, n. [verbum], in gram.,
- an adverb, ἐπίρρημα; acc. to Priscian's expl.: pars orationis indeclinabilis, cujus significatio verbis adicitur, p. 1003 P.; Quint. 1, 5, 48; 50; 9, 3, 53; 11, 3, 87 al.
adverbium, ī, n. (ad u. verbum), das Nebenwort, Adverbium, adv. locale, temporale, Gramm.: loci adverbia, Quint.: in adverbia transire, Quint.: adverbium (als A.) accipi, Prisc.: loco adverbiorum od. pro adverbiis accipi, Prisc.: pro adverbio dicere, Macr.: omnia nomina, quae in a exeunt casu ablativo et sunt feminina, adverbia in tim mittunt., ut regula regulatim, Diom.
exempla [spondeorum ] ab ~io qualitatis et quantitatis, ut ‘sancte, ‥ longe’
‘tunc’ temporis ~ium est, ‘tum’ ordinis
~ium ‘solummodo’ nequaquam posuit
inter ~ia loci motum et statum designantia male distinguens
omnia ‥ verba et ~ia superius memorata, que designacionem presentis temporis representant
conjugio Christo nexos ‘adverbia’ dico
adverbĭum, ĭī, n. (ad, verbum), adverbe : Quint. 1, 4, 19 ; etc.
est pars orationis, quo recta forma clauditur operis, ut Deus non est remunerator nominum sed Adverbiorum. Melberi Vocabularius prædicantium.