aedilicius
aedilicius, of an aedile
Could not find aedilicium in Logeion dictionaries.
aedilicium Noun: masculine genitive plural, Noun: masculine accusative singular of aedilicius
aedīlīcĭus (not aedīlīt-), a um, adj. [aedilis],
- pertaining or belonging to an aedile: munus, Cic. Off. 2, 16: repulsa, i. e. in aedilitate petenda, id. Planc. 21: scriba, of an aedile, id. Clu. 45: largitio, Liv. 25, 2; cf. Cic. Off. 2, 16: vectigal aediliciorum, sc. munerum, paid to the aediles to defray the expense of public exhibitions, id. Q. Fr. 1, 1, 9.—aedīlīcĭus, i, m. (sc. vir), one who had been an aedile (as consularis, who had been consul), an exaedile, Varr. R. R. 1, 7, 10: aedilicius est mortuus, Cic. Brut. 28; so id. Vatin. 7: edictum, an ordinance of the aedile on entering upon his office (v. edictum), Dig. 21, 1: aediliciae edictiones, Plaut. Capt. 4, 2, 43 (823).
aedīlicius (nicht aetilitius), a, um (aedilis), den Ädilis betreffend, zum Ädilen gehörig, von ihm herrührend, ädilizisch, des (der) Ädilen, Ädilen-, a) adj.: modus (Maß), Varr. fr.: munus, Cic.: scriba, Cic.: viator, Liv.: repulsa, Cic.: largitio, Liv.: vectigal, Ädilensteuer (Beisteuer, die die Ädilen zu ihrem Aufwand für die Festspiele u. Spenden ans Volk von den Provinzen einverlangten), Cic.: ornamenta, honores, Inscr.: viri, gewesene Ädilen, Eutr. – b) subst., aedīlicius, ī, m., ein gewesener Ädil, ein Mann von ädilizischem Rang, Varr., Cic. u.a. – ➳ ēdīlicius geschr. Corp. inscr. Lat. 3, 4864 u. 5527 ö.
ædīlĭcĭus, (12) a, um, qui concerne lʼédile : ædilicia repulsa Cic. Planc. 51, échec dans une candidature à lʼédilité ; ædilicius scriba Cic. Clu. 126, greffier dʼun édile || ædilicius vir, homo Cic. Phil. 8, 24 ; Clu. 79, ancien édile, cf. Phil. 13, 30 ; Liv. 22, 49, 16.
aedīlīcius (not -tius), adj.
- aedilis, of an aedile: munus.—As subst, m., one who has been an aedile.