About

Menu

aedilicius

aedilicius, of an aedile

Could not find aedilicium in Logeion dictionaries.

aedilicium Noun: masculine genitive plural, Noun: masculine accusative singular of aedilicius

See aedilicium in Morpho

aedīlīcĭus (not aedīlīt-), a um, adj. [aedilis],
  • pertaining or belonging to an aedile: munus, Cic. Off. 2, 16: repulsa, i. e. in aedilitate petenda, id. Planc. 21: scriba, of an aedile, id. Clu. 45: largitio, Liv. 25, 2; cf. Cic. Off. 2, 16: vectigal aediliciorum, sc. munerum, paid to the aediles to defray the expense of public exhibitions, id. Q. Fr. 1, 1, 9.—aedīlīcĭus, i, m. (sc. vir), one who had been an aedile (as consularis, who had been consul), an exaedile, Varr. R. R. 1, 7, 10: aedilicius est mortuus, Cic. Brut. 28; so id. Vatin. 7: edictum, an ordinance of the aedile on entering upon his office (v. edictum), Dig. 21, 1: aediliciae edictiones, Plaut. Capt. 4, 2, 43 (823).

Saved

Recent