absum
absum, abesse, in general, to be away from, be absent
BWL
certainly let complaints be absent from the beginning of my work
Frieze-Dennison Vergil
Could not find afuturam in Logeion dictionaries.
afuturam Verb: future active participle feminine accusative singular of absum
- I In gen.
- A Absol. without designating the distance (opp. adsum): num ab domo absum? Plaut. Ep. 5, 2, 16 (681): me absente atque insciente, id. Trin. 1, 2, 130 (168): domini ubi absunt, are not at home, not present, Ter. Eun. 601: facile aerumnam ferre possum, si inde abest injuria, Caecil. ap. Non. 430, 18.—
- B With reference to the distance in space or time; which is expressed either by a definite number, or, in gen., by the advs. multum, paulum (not parum, v. below) longe, etc.: edixit, ut ab urbe abesset milia pass. ducenta, Cic. Sest. 12, 29: castra, quae aberant bidui, id. Att. 5, 16: hic locus aequo fere spatio ab castris Ariovisti et Caesaris aberat, Caes. B. G. 1, 43: haud longe abesse oportet, he ought not to be far hence, Plaut. Am. 1, 1, 166 (318): legiones magnum spatium aberant, Caes. B. G. 2, 17: menses tres abest, Ter. Heaut. 118: haud permultum a me aberit infortunium, Ter. Heaut. 668; Cic. Fam. 2, 7.—With the simple abl. for ab: paulumque cum ejus villa abessemus, Cic. Ac. 1, 1 Görenz; but, ab ejus villa, B. and K.; cf.: nuptā abesse tuā, Ov. R. Am. 774.— With inter: nec longis inter se passibus absunt, Verg. A. 11, 907.—With prope, propius, proxime, to denote a short distance: nunc nobis prope abest exitium, is not far from, Plaut. Aul. 2, 3, 8 (275); so with est: prope est a te Deus, tecum est, Sen. Ep. 41: loca, quae a Brundisio propius absunt, quam tu, biduum, Cic. Att. 8, 14: quoniam abes propius, since you are nearer, id. ib. 1, 1: existat aliquid, quod ... absit longissime a vero, id. Ac. 2 (Luc.), 11, 36; so id. Deiot. 13; Caes. ap. Cic. Att. 9, 16 al.—Hence the phrase: tantum abest, ut—ut, so far from —that, etc. (Zumpt, § 779), the origin of which is evident from the following examples from Cic. (the first two of which have been unjustly assailed): id tantum abest ab officio, ut nihil magis officio possit esse contrarium, Off. 1, 43 (with which comp. the person. expression: equidem tantum absum ab ista sententia, ut non modo non arbitrer ... sed, etc., id. de Or. 1, 60, 255): tantum abest ab eo, ut malum mors sit, ut verear, ne, etc., id. Tusc. 1, 31, 76: ego vero istos tantum abest ut ornem, ut effici non possit, quin eos oderim, so far am I from—that, id. Phil. 11, 14; sometimes etiam or quoque is added to the second clause, Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 15, 2; Suet. Tib. 50; more rarely contra, Liv. 6, 31, 4. Sometimes the second ut is left out: tantum afuit, ut inflammares nostros animos: somnum isto loco vix tenebamus, Cic. Brut. 80, 278; on the contrary, once in Cic. with a third ut: tantum abest ut nostra miremur, ut usque eo difficiles ac morosi simus, ut nobis non satisfaciat ipse Demosthenes, Or. 29, 104.
- II Hence,
- A To be away from any thing unpleasant, to be freed or free from: a multis et magnis molestiis abes, Cic. Fam. 4, 3: a culpa, id. Rosc. Am. 20: a reprehensione temeritatis, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23.
- B To be removed from a thing by will, inclination, etc.; to be disinclined to (syn. abhorreo): a consilio fugiendi, Cic. Att. 7, 24: ab istis studiis, id. Planc. 25: ceteri a periculis aberant, kept aloof from, avoided, Sall. C. 6, 3. toto aberant bello, Caes. B. G. 7, 63.
- C To be removed from a thing in regard to condition or quality, i. e. to be different from, to differ = abhorrere abest a tua virtute et fide, Brut. et Cass. ap. Cic. Fam. 11, 2: istae κολακεῖαι non longe absunt a scelere, id. Att. 13, 30: haec non absunt a consuetudine somniorum, id. Div. 1, 21, 42. —Since improvement, as well as deterioration, may constitute the ground of difference, so absum may, according to its connection, designate the one or the other: nullā re longius absumus a naturā ferarum, in nothing are we more elevated above the nature of the brute, Cic. Off. 1, 16, 50; so also the much-contested passage, Cic. Planc. 7, 17: longissime Plancius a te afuit, i. e. valde, plurimis suffragiis, te vicit, was far from you in the number of votes, i.e. had the majority; v. Wunder ad Planc. proleg. p. 83 sq.; on the other hand, to be less, inferior: longe te a pulchris abesse sensisti, Cic. Fragm. ap. Non. 339, 23: multum ab eis aberat L. Fufius, id. Brut. 62, 222; so Hor. A. P. 370.
- D Not to be suitable, proper, or fit for a thing: quae absunt ab forensi contentione, Cic. Or. 11, 37: ab principis personā, Nep. Ep. 1, 2.
- E To be wanting, = desum, Pac. ap. Cic. Fin. 5, 11, 31 (Trag. Rel. p. 122 Rib.): unum a praeturā tuā abest, one thing is wanting to your praetorship, Plaut. Ep. 1, 1, 25 (25): quaeris id quod habes; quod abest non quaeris, Ter. Heaut. 1039; cf. Lucr. 3, 970 and 1095.—After Cicero, constr. in this signif. with dat.: quid huic abesse poterit de maximarum rerum scientiā? Cic. de Or. 1, 11, 48: abest enim historia litteris nostris, history is yet wanting to our literature, id. Leg. 2, 5.—So esp. in the poets: donec virenti canities abest morosa, Hor. C. 1, 9, 17; 3, 24, 64; Ov. M. 14, 371.—Hence the phrase non multum (neque multum), paulum, non (haud) procul, minimum, nihil abest, quin. not much, little, nothing is wanting that (Zumpt, Gr. § 540); but not parum, since parum in good classical authors does not correspond in meaning with non multum, but with non satis (v. parum): neque multum abesse ab eo, quin, etc., Caes. B. G. 5, 2, 2; and absol.: neque multum afuit quin, id. B. C. 2, 35, 4: paulumque afuit quin, ib. § 2: legatos nostros haud procul afuit quin violarent, Liv. 5, 4 fin.: minimum afuit quin periret, was within a little of, Suet. Aug. 14: nihil afore credunt quin, Verg. A. 8, 147 al.
- F Abesse alicui or ab aliquo, to be wanting to any one, to be of no assistance or service to (opp. adsum): ut mirari Torquatus desinat, me, qui Antonio afuerim, Sullam defendere, Cic. Sull. 5: facile etiam absentibus nobis (without our aid) veritas se ipsa defendet, id. Ac. 2 (Luc.), 11, 36: longe iis fraternum nomen populi Romani afuturum, Caes. B. G. 1, 36. So also Cic. Planc. 5, 13: et quo plus intererat, eo plus aberas a me, the more I needed your assistance, the more you neglected me, v. Wunder ad h. l.; cf. also Sall. C. 20 fin.
- G Cicero uses abesse to designate his banishment from Rome (which he would never acknowledge as such): qui nullā lege abessem, Cic. Sest. 34, 37; cf.: discessus.
- —Hence, absens, entis (gen. plur. regul. absentium; absentum, Plaut. Stich. 1, 1, 5 (5)), P. a., absent (opp. praesens).
- A In gen.: vos et praesentem me curā levatis et absenti magna solatia dedistis, Cic. Brut. 3, 11; so id. Off. 3, 33, 121; id. Verr. 2, 2, 17: quocirca (amici) et absentes adsunt et egentes abundant, id. Lael. 7, 23: ut loquerer tecum absens, cum coram id non licet, id. Att. 7, 15: me absente, id. Dom. 3; id. Cael. 50: illo absente, id. Tull. 17; id. Verr. 2, 60: absente accusatore, id. ib. 2, 99 al.—Sup.: mente absentissimus, Aug. Conf. 4, 4.—Of things (not thus in Cic.): Romae rus optas, absentem rusticus urbem tollis ad astra, Hor. S. 2, 7, 28; so, Rhodus, id. Ep. 1, 11, 21: rogus, Mart. 9, 77, 8: venti, Stat. Th. 5, 87: imagines rerum absentium, Quint. 6, 2, 29: versus, Gell. 20, 10.—
- B In partic.
- 1 In conversat. lang.
- α Praesens absens, in one's presence or absence: postulo ut mihi tua domus te praesente absente pateat, Ter. Eun. 1058.—
- β Absente nobis turbatumst, in our absence (so also: praesente nobis, v. praesens), Ter. Eun. 649; Afran. ap. Non. 76, 19 (Com. Rel. p. 165 Rib.).—
- 2 In polit. lang., not appearing in public canvassings as a competitor: deligere (Scipio) iterum consul absens, Cic. Rep. 6, 11; so Liv. 4, 42, 1; 10, 22, 9.—
- 3 = mortuus, deceased, Plaut. Cas. prol. 20; Vitr. 7, praef. § 8.—
- 4 Ellipt.: absens in Lucanis, absent in Lucania, i.e. absent and in Lucania, Nep. Hann. 5, 3; so id. Att. 8, 6.
II) infolge der Lage (Abstand); dah. 1) eig., von einem Punkte (räumlich od. zeitlich) weg-, entfernt-, getrennt sein, abstehen, m. ab od. m. bl. Abl. u. absol., sowie mit u. ohne Bezeichnung des (räumlichen od. zeitlichen) Abstandes, paulum ab eius villa, Cic.: ab urbe milia passuum ducenta, Cic.: plus mille passibus a mari (v. einer Villa), Liv. fr.: quinque dierum iter ab Carthagine (v. einer Stadt), Liv.: bidui (v. Lager), Cic.: quatridui iter Laodiceā, Cic.: quatridui ab Autronio, Cic.: aequo spatio, Caes.: bidui spatio ab eo, Cic.: septem milium intervallo, Caes.: milibus passuum quattuor, Caes.: haud longe abesse potest, es muß nicht weit von hier sein, Plaut.: quoniam propius abes, weil du dort näher bist, Cic. – 2) übtr.: a) übh., von etw. entfernt sein, fern stehen, id enim vero hinc nunc abest, das liegt jetzt im weiten Felde, daran ist gegenwärtig nicht zu denken, Ter.: quod abest longissime, Cic.: u. so ab. longissime a vero, Cic.: longe a spe, Cic.: procul seditione, Liv.: paulum a capienda urbe, die Stadt beinahe einnehmen, Iustin.: cum ego ab ista laude non absim, mir dieser Ruhm nicht abgesprochen werden kann, Cic. – ille longe aberit, ut credat, wird weit entfernt sein zu glauben, Cic.: tantum aberat a bello, ut etc., Cic.: tantum afuit ab insolentia gloriae, ut etc., Nep.: tantum a paenitentia afuit, ut etc., Val. Max.: a quibus longe absunt, ut perseverent, Augustin. de civ. dei 9, 16, 1: sperare videor tantum afuturam esse orationem meam a minima suspicione offensionis tuae, te ut potius obiurgem, quam ut ego etc., Cic.; u. so die unpers. haud multum od. haud (non, nec) procul abest od. non longe abest od. paulum (paululum) abest, quin etc., es ist nicht weit entfernt od. nahe dabei, es fehlt nicht viel, daß usw., beinahe möchte usw. (s. Zumpt § 540), Cic., Caes. u.a.; so auch non multum abest ab eo, quin etc., Caes. b.G. 5, 2, 2: neque longius abesse, quin etc., es fehle gar nicht viel, daß er usw., er sei darauf u. daran, zu usw., Caes. b.G. 3, 18, 4: minimum abest, quin etc., Suet. Aug. 14: paulo afuit, quin, Ammian.: nihil afore credunt, quin etc., es könne nicht fehlen, Verg. Aen. 8, 147: quid abest, quin etc., Liv. 8, 4, 2. Val. Max. 5, 3. ext. 3: abesse non potest, quin etc., Gracch. b. Cic. or. 233 u. Gell. 11, 13, 3: spätlat., parum abest, quin etc., Donat. vit. Verg. c. 8: u. persönl., haud multum afuere, quin opera perrumperent, Liv. fr. 36 (bei Prisc. 6, 22): nec ita multum omnes afuisse, quin accusatorem potius dementiae accusarent, Apul. apol. 37: adeo vehementer talum inverti, ut minimum afuerim, quin articulum etiam a crure defregerim, Apul. flor. 16. – Dah. die Redensart tantum abest, ut... ut, weit entfernt, daß... ist usw., deren Entstehung durch folgende drei Stellen deutlich wird: id tantum abest officio, ut nihil magis officio possit esse contrarium, Cic. de off. 1, 43: tantum abest ab eo, ut malum mors sit, ut verear, ne etc., Cic. Tusc. 1, 76 (vgl. Liv. 25, 6, II): u. so zuletzt: ego vero istos tantum abest ut ornem, ut effici non possit, quin eos oderim, d.i. weit entfernt, daß... vielmehr usw., Cic. Phil. 11, 36. – persönl. gebr., hoc detrimento milites nostri tantum afuerunt ut perturbarentur, ut incensi atque incitati magnas accessiones fecerint in operibus hostium expugnandis, Auct. b. Alex. 22, 1. – Spätlat., tantum aberat quominus aliquid nuntiaretur, ut etiam quae gesta non fuerant adicerentur, Heges. 3, 21, 1. – Zuw. tritt der zweite Satz, wie im Deutschen, auch selbständig auf, tantum afuit, ut inflammares nostros animos; somnum isto loco vix tenebamus, Cic. Brut. 278 (u. so Cic. de fin. 5, 57; ad Att. 13, 21, 5); od. es bildet das einfache tantum abest ut einen bloßen Nachsatz, wie Cic. ad Att. 6, 2, 1. – auch steht im zweiten Satz ut etiam, ut quoque, wie Cic. ep. 12, 15, 4. Suet. Tib. 50, 1; seltener ut contra, wie Liv. 6, 31, 4. – Spätlat. statt des ersten ut der Infinit., tantum abfuit laudare industrie gesta, ut etiam quaedam scriberet de etc., Amm. 15, 5, 36. – b) von etw. Unangenehmem entfernt-, also davon befreit-, frei sein, a culpa, Cic.: nihil a me abesse longius crudelitate, Caes. in Cic. ep.: a cupiditate pecuniae, Nep.: a reprehensione temeritatis absum, der Vorwurf bei Unbesonnenheit trifft mich nicht, Planc. in Cic. ep.: afuimus dolori, vergaßen den Schmerz, Ov. – c) v. ungehörigen, unangenehmen, lästigen Personen od. Dingen selbst, fern sein od. bleiben, si vis afuisset, Liv. fr. 49 (50) bei Sen. suas. 6, 22. – bes. in der Wunschformel absit = fern sei od. bleibe, m. ab u. Abl., carnifex vero et obductio capitis et nomen ipsum crucis absit non modo a corpore civium Romanorum, sed etiam a cogitatione, oculis, auribus, Cic.: absint et picti squalentia terga lacerti pinguibus a stabulis, Verg.: u. absol., vos quoque abesse iubeo, Tibull.: procul absit gloria vulgi, Tibull.: absit periculum, Sall. fr.: dolus malus abesto! Not. Tir.: u. bes. absit invidia verbo od. absit verbo invidia, fern sei Vermessenheit der Rede, Liv.: u. so bl. absit invidia, Curt. – Dah. im Spätlat. die Formel absit m. folg. ut od. Infinit. = es sei ferne, Gott wolle verhüten, daß usw., Apul. u. Sulpic. Sev.: u. procul absit, Stat., od. quod absit, Apul., das sei ferne, das wolle Gott verhüten! – d) mit Willen, aus innerem Trieb u. dgl. von etw. entfernt, also ihm abgeneigt sein, a consilio fugiendi, Cic.: a periculis, sich von den Gefahren entfernt halten, Cic. – e) mit Rücksicht auf die Beschaffenheit od. Eigenschaft einer Sache od. Pers. fern sein, fern stehen, von etw. abweichen, quod certe abest a tua virtute et fide, Brut. in Cic. ep.: istae κολακειαι non longe absunt a scelere, Cic. – bei Vergleichen höher stehen, im Vorteil sein, nullā re magis absumus a natura ferarum, Cic.: qui longissime a te afuit, Cic. – u. tiefer stehen, weit nachstehen, multum ab iis, Cic.; u. so Hor. de art. poët. 370. – f) von etw. noch fern sein, etw. nicht erreichen, a nitore Ciceronis, Quint.: a virtute alcis, Hor. – g) sich für etw. nicht eignen, sich nicht schicken, zu etw. nicht passen, ab forensi condicione, Cic.: a principis persona, Nep. – ➳ statt abfui, abforem, abfore u. abfuturus haben die besten Handschriften u. auch die Ausgaben afui, aforem, afore, afuturus, s. Halm zu Cic. Sull. 7. p. 60 ed. mai. Osann zu Cic. de rep. 2, 69. p. 243. Heindorf zu Hor. sat. 1, 4, 104. Vgl. Neue-Wagener Formenl.3 2, 836 f. – arch. Konj. Präs. absiet, Cato r.r. 19, 1. – Form abfuat = absit, zweifelh. bei Fronto ep. ad am. 1, 14. p. 184 N. (viell. mit Eckstein abludat zu lesen).
➳ Partic., absēns, tis, abwesend, a) v. Menschen (Ggstz. praesens, coram), α) räumlich: me absente, in meiner Abwesenheit, Cic.: te praesente absente, du magst da sein od. nicht, Ter.: absente nobis, Ter. eun. 649. – Dah. v. Verbannten, absens mecum in gratiam rediit, Cic. – v. Verstorbenen, absentes (poëtae) sunt pro praesentibus, Plaut. Cas. prol. 20; u. so Vitr. 7. pr. § 8. – u. von solchen, die, obgleich in Rom, bei öffentlichen Bewerbungen nicht als Mitbewerber erscheinen, Cic. de rep. 6, 11 (u. dazu Moser). Liv. 4, 42, 1 (u. dazu Drak.). – u. von solchen, die sich nicht vor Gericht stellen, de absente iudicare, Cic.; vgl. Halm zu Cic. Verr. 4, 40. – b) von Orten u. Dingen, entfernt, Rhodos, urbs, Hor.: rogus, Mart.: comae, nicht wirklich vorhandene, falsche, Mart. – versus absentes dicere, auswendig hersagen, Gell. 20, 10, 4. – c) geistig nicht bei der Sache, abwesend, mente ac sensu absentissimus, Augustin. confess. 4, 4.
➳ les formes abfui, abforem, abfore, abfuturus ont moins dʼautorité || subj. prés. absiet Cato Agr. 19, 1 ; abfuat = absit Fronto Ep. ad amic. 1, 13, p. 184, 4 || formes apsum, apsens, dans quelques mss de Pl. et Cic.
- 1. afwezig, ver weg zijn (itt. adesse); ook: in ballingschap zijn (van: ab; ex; abl.) [(a) foro; ab (ex) urbe];
- 2. op een afstand blijven, niet deelnemen (itt. adesse, interesse) (van, aan: ab; abl.) [a periculis zich verre houden; ab his studiis; bello; publicis consiliis];
- 3. niet helpen, ihb. als raadsman voor de rechtbank (itt. adesse, defendere) (m. dat.; ab);
- 4. geestelijk afwezig zijn;
- 5. niet voorhanden zijn, ontbreken (m. ab; dat.);
- 6. van iets onaangenaams bevrijd, vrij zijn (m. ab) [a culpa; a cupiditate pecuniae];
- 7. verwijderd, gescheiden zijn (van: ab; abl.);
- 8. zich onderscheiden van, verschillend zijn van (m. ab);
- 9. niet geschikt zijn voor (m. ab) [a principis persona];
- 10. (metaf.) verwijderd zijn; ➤ id enim vero hinc nunc abest (Ter.) daaraan moet men nu niet denken; longe a spe ~; — onpers. uitdr.: (a) non multum (of paulum, nihil) abest, quin het scheelt niet veel (of weinig, niets), of = bijna; (b) tantum abest ut . . . ut verre van . . . te . . ., . . . eerder; ➤ ego te tantum abest ut laudem ut vehementer vituperem verre van je te prijzen, berisp ik je eerder ernstig; / conj. impf. ook āforem = abessem; inf. fut. āfore = āfutūrum esse.
不在。離。無。 A vitiis abest 無毛病。 Abfuit ei 不向彼矣。 Parum abest 差不多。不遠。 Absit verbo invidia 毋憾為幸。 Multum ab his aberat 甚不及他們。 Praesens abest 心不在。 Parum abfuit quin caderet 幾乎吊下。
Suggest a Translation
See an image
- (not abfuī), āfutūrus (āforem, āfore), abesse, in general, to be away from, be absent: dum abs te absum, T.: qui nullā lege abessem, i. e. since my exile was unlawful: Athenis, N.: hinc abesto, stand off, Ph.: omnia quae absunt, unseen things, Cs.: Unus abest, is missing, V.: nec Teucris addita Iuno Usquam aberit, will ever cease to follow them, V.: barba dum aberat, i. e. until the beard grew, O. —With distance in space or time: ab urbe abesse milia passuum ducenta: longe: procul, S.: cuius aetas a senatoriā gradu longe abesset, was far too young for: a quibus paucorum dierum iter, Cs.: profectus mensīs tris abest, three months ago, T.: nec longis inter se passibus absunt, V.: quod abest longissime, and that is far from the truth: tantum abest ab infamiā, ut, etc.: neque longius abesse quin proximā nocte ... exercitum educat, i. e. nor was the time more remote, Cs.—In the phrase: tantum abest ut ... ut, so far from ... that, etc.: tantum abest ut gratiam quaesisse videar, ut simultates intellegam suscepisse, I am so far from being shown to have courted popularity, that, etc.: tantum abest ab eo, ut malum mors sit, ut verear, ne, etc. — Hence, to be away from, be free from: a culpā: ab eius modi crimine.—To be removed from, be disinclined to: ab istis studiis: tantum aberat a bello, ut, etc., he was so averse to war, that, etc.: ab hoc consilio afuisse, took no part in, Cs.: ceteri a periculis aberant, avoided, S.: paulum a fugā aberant, were almost ready to flee, S.—To be removed from, be different from, differ: qui longissime a te afuit, i. e. had the largest majority: abest virtute Messallae, is far inferior to, H. — To be unsuitable, be inappropriate: scimus musicen abesse ab principis personā, N.—To be wanting: quaeris id quod habes, quod abest non quaeris, T.: nusquam abero, V.: ratus pluribus curam, omnibus afuisse fortunam, that most had been negligent, all unsuccessful, Cu.: Donec virenti canities abest Morosa, H.: curtae nescio quid semper abest rei, H.—Hence with a negative or paulum (not parum), followed by quin, not much, little, nothing is wanting that, etc.: neque multum abesse ab eo, quin, etc., Cs.: paulumque afuit quin, Cs.: legatos haud procul afuit quin violarent, they came very near, L.—Abesse alicui or ab aliquo, to be wanting to, fail, not to help: longe alcui, O.: longe iis fraternum nomen populiR. afuturum, Cs.: quo plus intererat, eo plus aberat (tua virtus) a me, i. e. the more it would have helped me, the more it failed me: iussis mora abesto, O.: nec dextrae erranti deus afuit, V.: remo ut luctamen abesset, so that the rowing was without effort, V.
-
…Belgis Matrona et Sequana dividit. Horum omnium fortissimi sunt Belgae, propterea quod a cultu atque humanitate provinciae longissime absunt, minimeque ad eos mercatores saepe commeant atque ea quae ad effeminandos animos pertinent important, proximique sunt Germanis ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…Qui cum se suaque omnia in oppidum Bratuspantium contulissent atque ab eo oppido Caesar cum exercitu circiter milia passuum V abesset, omnes maiores natu ex oppido egressi manus ad Caesarem tendere et voce significare coeperunt sese in eius fidem ac…
Julius Caesar, Gallic War
-
…haeret in fama quae libido ab oculis, quod facinus a manibus umquam tuis, quod flagitium a toto corpore afuit cui tu adulescentulo quem corruptelarum inlecebris inretisses non aut ad audaciam ferrum aut ad libidinem facem praetulisti quid vero nuper…
Cicero, in Catilinam
-
…oppida habere numero XII, polliceri milia armata L ; totidem Nervios, qui maxime feri inter ipsos habeantur longissimeque absint ; XV milia Atrebates, Ambianos X milia, Morinos XXV milia, Menapios VII milia, Caletos X milia…
Julius Caesar, Gallic War
-
…in eo manerent quod convenisset stipendiumque quotannis penderent ; si id non fecissent, longe iis fraternum nomen populi Romani afuturum. Quod sibi Caesar denuntiaret se Haeduorum iniurias non neglecturum, neminem secum sine sua pernicie contendisse. Cum vellet…
Julius Caesar, Gallic War
-
…metiri oporteret, et quod a Bibracte, oppido Haeduorum longe maximo et copiosissimo, non amplius milibus passuum XVIII aberat, rei frumentariae prospiciendum existimavit ; ; itaque ; iter ab Helvetiis avertit ac Bibracte ire contendit .…
Julius Caesar, Gallic War
-
…cohortatus quam uti suae pristinae virtutis memoriam retinerent neu perturbarentur animo hostiumque impetum fortiter sustinerent, quod non longius hostes aberant quam quo telum adigi posset, proelii committendi signum dedit. Atque in alteram item cohortandi causa profectus pugnantibus occurrit…
Julius Caesar, Gallic War
-
…, cum iter non intermitteret, ab exploratoribus certior factus est Ariovisti copias a nostris milia passuum IIII et XX abesse. Cognito Caesaris adventu Ariovistus legatos ad eum mittit quod antea de conloquio postulasset, id per se fieri licere…
Julius Caesar, Gallic War
-
…per eorum fines triduum iter fecisset, inveniebat ex captivis Sabim flumen a castris suis non amplius milibus passuum X abesse ; trans id flumen omnes Nervios consedisse adventumque ibi Romanorum expectare una cum Atrebatibus et Viromanduis, finitimis suis nam…
Julius Caesar, Gallic War
-
…esse miseriorem et graviorem fortunam Sequanorum quam reliquorum, quod soli ne in occulto quidem queri neque auxilium implorare auderent absentisque Ariovisti crudelitatem, velut si coram adesset, horrerent, propterea quod reliquis tamen fugae facultas daretur, Sequanis vero…
Julius Caesar, Gallic War