altercator
altercātor, ōris, m. [altercor],
- an orator who strives to conquer his antagonist by interrogatories, a disputant (cf. altercatio, II.): bonus altercator vitio iracundiae careat, Quint. 6, 4, 10; so id. 6, 4, 15; Front. Ver. Imper. 1.
altercātor, ōris, m. (altercor), der Wortwechsler, Kontroversredner vor Gericht u. im wissenschaftl. Disput (vgl. altercatio no. II), Quint. 6, 4, 10 u. 15. Fronto ad Ver. imp. 1. p. 121, 2 N. Cassiod. var. 11. praef. 5. Arnob. iun. de deo tr. et un. 1, 1.
altercātŏr, ōris, m. , interpellateur, preneur à partie : Quint. 6, 4, 10 ; 6, 4, 15.
altercator , oris. m. et, v. altercor
See an image
See an image