amitto
amitto, to send away, dismiss, part with
BWL
with the leader lost, the army dispersed
Frieze-Dennison Vergil
Could not find amissurus in Logeion dictionaries.
amissurus Verb: future active participle masculine nominative singular of amitto
- I. 1. A. In gen., to send away from one's self, to dismiss (thus, anteclass., freq. in Plaut. and Ter.): quod nos dicimus dimittere, antiqui etiam dicebant amittere, Don. ad Ter. Heaut. 480; Att. ap. Non. 75, 32: stulte feci, qui hunc (servum) amisi, Plaut. Mil. 4, 8, 66 (1376); id. ib. 4, 5, 25 (1224); so id. ib. 4, 5, 28 (1227): quo pacto hic servos suum erum hinc amittat domum, id. Capt. prol. 36: et te et hunc amittam hinc, id. ib. 2, 2, 82 (332); so id. Most. 2, 2, 2 (432); id. Men. 5, 8, 6 (1055) al.: ut neque mi jus sit amittendi nec retinendi copia, Ter. Phorm. 176; 920; id. And. 898; id. Heaut. 858 al.: testis mecum est anulus, quem amiserat, which he had sent away, id. Ad. 347; Varr. ap. Non. 83, 12.—
- B Spec., to let go, let slip: praedā de manibus amissā, Cic. Verr. 2, 4, 20.—With simple abl.: praedam ex oculis manibusque amittere, Liv. 30, 24; 29, 32 et saep.: Sceledre, manibus amisisti praedam, Plaut. Mil. 2, 5, 47 (457) Ritschl.—
- 2 Trop.
- A In gen.: istam rem certum est non amittere, Plaut. Am. 2, 2, 217 (849): tibi hanc amittam noxiam unam, to remit, to pardon, id. Poen. 1, 2, 191 (400): occasionem amittere, Ter. Eun. 606; so Cic. Caecin. 5, 15; id. Att. 15, 11; Caes. B. G. 3, 18 al. (opp. occasionem raptare, Cic.: arripere, Liv.: complecti, Plin. Min.: intellegere, Tac.): servire tempori et non amittere tempus cum sit datum, Cic. Att. 8, 3, 6: fidem amittere, to break their word given on oath, Nep. Eum. 10, 2 Dähn.; Ov. M. 15, 556 al.—
- B Of trees, to let go, let fall, to drop, lose: punica florem amittit, Plin. 16, 26, 46, § 109: pyrus et amygdala amittunt florem et primos fructus, id. ib.: ocissime salix amittit semen, id. 16, 26, 46, § 110.—
- II Esp., to lose (commonly without criminality, by mistake, accident, etc.; while perdere usually designates a losing through one's own fault; and omittere, to allow a thing to pass by or over, which one might have obtained): Decius amisit vitam; at non perdidit: dedit vitam, accepit patriam: amisit animam, potitus est gloriā, Auct. ad Her. 4, 44, 57: Multa amittuntur tarditie et socordiā, Att. ap. Non. 181, 21 (Trag. Rel. p. 73 Rib.): Simul consilium cum re amisti? Ter. Eun. 241: amittit vitam sensumque priorem, Lucr. 3, 769 et saep.: imperii jus amittere, Cic. Phil. 10, 5 fin.: ut totam litem aut obtineamus aut amittamus, id. Rosc. Com. 4, 10: classes optimae amissae et perditae, id. Verr. 1, 5, 13: filium amisit (sc. per mortem), id. Fam. 4, 6; so Tac. Agr. 6; Suet. Vesp. 3; id. Calig. 12: oppidum Capsam et magnam pecuniam amiserat, Sall. J. 97, 1: patrimoniis amissis, id. C. 37, 5: amittere optimates, i. e. favorem, animum eorum, Nep. Dion, 7, 2 Dähn.: patriam, Liv. 5, 53: exercitum, id. 8, 33: opera amissa (sc. incendio) restituit, id. 5, 7; so Suet. Claud. 6: si reperire vocas amittere certius, i.e. to know more certainly that she is lost, Ov. M. 5, 519: colores, Hor. C. 3, 5, 27; so id. S. 1, 1, 60; 2, 5, 2 (not elsewh. in Hor.).
➳ forme sync. pf. amisti Ter. Eun. 241 ; Hec. 251 ; amissis = amiseris Pl. Bacch. 1188.
- 1. (pre- en postklass.) wegsturen, weg laten gaan;
- 2. opgeven, afzien van, laten gaan [omnes provincias; fidem zijn woord breken];
- 3. zich laten ontglippen [occasionem; tempus het goede moment; praedam];
- 4. verliezen, erbij inschieten, inboeten [classes; oppidum; dentes; pennas; patriam; vitam; mentem het verstand]; ook door de dood verliezen [liberos; uxorem].
失落。放。— domum 遣往家。lllud amisi ex manibus 吾失手墮之。— animam 死。亡。Noxam ei amisi 吾 已赦其罪。Amitte me 任吾別去 爲幸。Patrem amisit 其父已亡。失怙。— corpus 漸瘦。羸。
Suggest a Translation
See an image
- ab + mitto, to send away, dismiss, part with: abs te filium, T.—To let go, let slip: praedam ex oculis, L.: praedam de manibus: clavum, V.—Fig., to loose, let slip: occasionem, Cs.: tempus: fidem, to break one's word, N.— Meton., to lose: consilium cum re, T.: litem: classes: pecuniam, S.: patrimonia, S.: optimates, the support of the aristocrats, N.: Si reperire vocas amittere certius, to be more assured that she is lost, O.: colores, H.: animam, S.: vitam: filium.
-
…clientes semel atque iterum armis contendisse ; magnam calamitatem pulsos accepisse, omnem nobilitatem, omnem senatum, omnem equitatum amisisse. Quibus proeliis calamitatibusque fractos, qui et sua virtute et populi Romani hospitio atque amicitia plurimum ante in Gallia…
Julius Caesar, Gallic War
-
…legionis confertos milites sibi ipsos ad pugnam esse impedimento vidit, quartae cohortis omnibus centurionibus occisis signiferoque interfecto, signo amisso, reliquarum cohortium omnibus fere centurionibus aut vulneratis aut occisis, in his primipilo P. ; Sextio Baculo ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…. quaeso, quid est hoc aut quid agitur mihi enim tenebrae sunt. Cingulum inquit nos tenemus, Anconem amisimus ; Labienus discessit a Caesare. utrum de imperatore populi Romani an de Hannibale loquimur o hominem amentem et miserum…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…, Tulingos, Latobrigos in fines suos, unde erant profecti, reverti iussit, et, quod omnibus frugibus amissis domi nihil erat quo famem tolerarent, Allobrogibus imperavit ut iis frumenti copiam facerent ; ipsos oppida vicosque, quos…
Julius Caesar, Gallic War
-
…. Quo audacius aggredimini memores pristinae virtutis Licuit vobis cum summa turpitudine in exsilio aetatem agere, potuistis nonnulli Romae amissis bonis alienas opes exspectare quia illa foeda atque intoleranda viris videbantur, haec sequi decrevistis. Si haec relinquere voltis…
Sallust, Catilina
-
…multitudo hostium ne circumvenire queat, prohibent angustiae loci. Quod si virtuti vostrae fortuna inviderit, cavete inulti animam amittatis neu capti potius sicuti pecora trucidemini quam virorum more pugnantes cruentam atque luctuosam victoriam hostibus relinquatis Haec ubi dixit ,…
Sallust, Catilina
-
…viri Nonne emori per virtutem praestat quam vitam miseram atque inhonestam, ubi alienae superbiae ludibrio fueris, per dedecus amittere Verum enim vero, pro deum atque hominum fidem, victoria in manu nobis est viget aetas, animus valet…
Sallust, Catilina
-
…nobiscum una hostium futura sint. Hic mihi quisquam mansuetudinem et misericordiam nominat Iam pridem equidem nos vera vocabula rerum amisimus quia bona aliena largiri liberalitas, malarum rerum audacia fortitudo vocatur, eo res publica in extremo sita est .…
Sallust, Catilina
-
…, inquam, ignavissime Itan parasti te, ut spes nulla reliqua in te sit tibi Simul consilium cum re amisti viden me ex eodem ortum loco, Qui color, nitor, vestitus, quae habitudo est corporis Omnia habeo…
Terence, Eunuchus
-
…Nescio hercle. Unde est Tantundem. Ubi habitat Ne id quidem. Ubi vidisti In via. Qua ratione amisti Id equidem adveniens mecum stomachabar modo ; Nec quemquam esse ego hominem arbitror cui magis bonae Felicitates omnes adversae sient…
Terence, Eunuchus