About

Menu

amitto

amitto, to send away, dismiss, part with

BWL

duce amisso exercitus dilapsus est
with the leader lost, the army dispersed

Frieze-Dennison Vergil

āmittō, mīsī, missus, 3, a.: to send away; to let go, 5.853; 2.148; lose, 3.710; p., āmissus, a, um, missing 1.217; lost, 3.341; slain, 11.868.

Could not find amissurus in Logeion dictionaries.

amissurus Verb: future active participle masculine nominative singular of amitto

See amissurus in Morpho

ā-mitto, mīsi, missum, 3, v. a. (amīsti, sync., = amisisti, Ter. Eun. 241; id. Hec. 251: amīssis, sync., = amiseris, Plaut. Bacch. 5, 2, 70 (1189)).
    • I. 1. A. In gen., to send away from one's self, to dismiss (thus, anteclass., freq. in Plaut. and Ter.): quod nos dicimus dimittere, antiqui etiam dicebant amittere, Don. ad Ter. Heaut. 480; Att. ap. Non. 75, 32: stulte feci, qui hunc (servum) amisi, Plaut. Mil. 4, 8, 66 (1376); id. ib. 4, 5, 25 (1224); so id. ib. 4, 5, 28 (1227): quo pacto hic servos suum erum hinc amittat domum, id. Capt. prol. 36: et te et hunc amittam hinc, id. ib. 2, 2, 82 (332); so id. Most. 2, 2, 2 (432); id. Men. 5, 8, 6 (1055) al.: ut neque mi jus sit amittendi nec retinendi copia, Ter. Phorm. 176; 920; id. And. 898; id. Heaut. 858 al.: testis mecum est anulus, quem amiserat, which he had sent away, id. Ad. 347; Varr. ap. Non. 83, 12.—
      • B Spec., to let go, let slip: praedā de manibus amissā, Cic. Verr. 2, 4, 20.—With simple abl.: praedam ex oculis manibusque amittere, Liv. 30, 24; 29, 32 et saep.: Sceledre, manibus amisisti praedam, Plaut. Mil. 2, 5, 47 (457) Ritschl.—
    • 2 Trop.
      • A In gen.: istam rem certum est non amittere, Plaut. Am. 2, 2, 217 (849): tibi hanc amittam noxiam unam, to remit, to pardon, id. Poen. 1, 2, 191 (400): occasionem amittere, Ter. Eun. 606; so Cic. Caecin. 5, 15; id. Att. 15, 11; Caes. B. G. 3, 18 al. (opp. occasionem raptare, Cic.: arripere, Liv.: complecti, Plin. Min.: intellegere, Tac.): servire tempori et non amittere tempus cum sit datum, Cic. Att. 8, 3, 6: fidem amittere, to break their word given on oath, Nep. Eum. 10, 2 Dähn.; Ov. M. 15, 556 al.—
      • B Of trees, to let go, let fall, to drop, lose: punica florem amittit, Plin. 16, 26, 46, § 109: pyrus et amygdala amittunt florem et primos fructus, id. ib.: ocissime salix amittit semen, id. 16, 26, 46, § 110.—
  • II Esp., to lose (commonly without criminality, by mistake, accident, etc.; while perdere usually designates a losing through one's own fault; and omittere, to allow a thing to pass by or over, which one might have obtained): Decius amisit vitam; at non perdidit: dedit vitam, accepit patriam: amisit animam, potitus est gloriā, Auct. ad Her. 4, 44, 57: Multa amittuntur tarditie et socordiā, Att. ap. Non. 181, 21 (Trag. Rel. p. 73 Rib.): Simul consilium cum re amisti? Ter. Eun. 241: amittit vitam sensumque priorem, Lucr. 3, 769 et saep.: imperii jus amittere, Cic. Phil. 10, 5 fin.: ut totam litem aut obtineamus aut amittamus, id. Rosc. Com. 4, 10: classes optimae amissae et perditae, id. Verr. 1, 5, 13: filium amisit (sc. per mortem), id. Fam. 4, 6; so Tac. Agr. 6; Suet. Vesp. 3; id. Calig. 12: oppidum Capsam et magnam pecuniam amiserat, Sall. J. 97, 1: patrimoniis amissis, id. C. 37, 5: amittere optimates, i. e. favorem, animum eorum, Nep. Dion, 7, 2 Dähn.: patriam, Liv. 5, 53: exercitum, id. 8, 33: opera amissa (sc. incendio) restituit, id. 5, 7; so Suet. Claud. 6: si reperire vocas amittere certius, i.e. to know more certainly that she is lost, Ov. M. 5, 519: colores, Hor. C. 3, 5, 27; so id. S. 1, 1, 60; 2, 5, 2 (not elsewh. in Hor.).

Saved

Recent