angustio
angustĭo, āvi, ātum, 1, v. a. [angustus], pr.
- to make narrow, to straiten; only trop. and in eccl. Lat. to straiten, hamper, distress: angustiatus prae pavore, Vulg. Jud. 13, 29: qui se angustiaverunt, ib. Sap. 5, 1: sed non angustiamur, ib. 2 Cor. 4, 8; 6, 12; ib. Heb. 11, 37.
angustio, āvi, ātum, āre (angustiae), in die Enge treiben, beängstigen, bedrängen, im Passiv = in Bedrängnis kommen, u. im Perf. Pass. = in Bedrängnis (Not, Verlegenheit) sein, Eccl. (vgl. Rönsch Itala p. 162 u. 466).
angustĭō, āvī, ātum, āre, rendre étroit, rétrécir [décad.] || [fig.] mettre dans lʼembarras ; troubler, inquiéter : Eccl.