angusto
angusto, to make narrow, straiten
angusto, āvi, ātum, 1, v. a. [angustus],
- to make narrow, to straiten (first used after the Aug. per.): Cujus (Hellesponti) iter caesis angustans corporum acervis, Cat. 64, 359: (puteus) ore angustatur, Plin. 17, 8, 4, § 45: servorum turba, quae quamvis magnam domum angustet, Sen. Cons. ad Helv. 11: maris angustat fauces, Luc. 5, 232: angustare aëris meatus. id. 4, 327: animam in artus tumidos angustare, Stat. Th. 4, 827; 12, 665.—Trop., to circumscribe, restrain: gaudia sua, Sen. Cons. ad Polyb. 29: angustanda sunt patrimonia, id. Tranq. 8.
angusto, āvi, ātum, āre (angustus), I) enger machen, verengen, Cic. de rep. 6, 21. Catull., Sen. u.a. – II) übtr.: a) verengen = beschränken, gaudia, patrimonium, Sen. – b) = angustiare (w.s.), Eccl.
angustō, (13) āvī, ātum, āre (angustus), tr., rendre étroit, rétrécir : Catul. 64, 359 ; Plin. 17, 45 ; cf. mss Cic. Rep. 6, 21 || restreindre, circonscrire : Sen. Tranq. 8, 9 ; Polyb. 10, 3.
- 1. vernauwen;
- 2. (metaf.) in-, beperken [gaudia; patrimonium].
angustō —, —, āre
- angustus, to make narrow, straiten: iter corporum acervis, Ct.