apocope
ăpŏcŏpē, ēs, f., = ἀποκοπή, a gram. fig.,
- the dropping of a letter or syllable at the end of a word (e. g. bonu' for bonus, do for domo), Prob. p. 1438 P.; Don. p. 1772 P.; Charis. p. 248 P.; Victor. p. 2499 P.; cf. Wagn. ad Verg. Cat. 2.
cum dictum est quod vocalis non aspiratur a parte post, non est instantia in hujusmodi interjectionibus indignandi, ‘vah’, ‘ah’ ‥ ; nam ~a facta extreme vocali †cui [? ] additur aspiratio, unde perfecta est voxomit ‘vah []’, a ‘aha’
in omnibus talibus ~e et syncope quasi apponuntur epenthesis et paragoge
absque syllabe syncopa vel diccionis ~a, tota stabit integra vestre clausula libertatis
decaudat fraus minuendo / fena per āpocapen
scripsit ‥ te misisse litteris episcopi inclusam ~en quae tibi solutam [(pecuniam ] declararet