arreptus
arreptus (adr-), a, um, P. a., from arripio.
arreptus, Abl. ū, m. (arripio), das Ergreifen, Vet. schol. ad German. Arat. 173.
Gloss. Lat. MS. Regium :Sunt Arreptitii vexati dæmone multo. Est Energumenus, quem dæmon possidet unus.
Furiosus, quia qui futura prædicebant, vel edebant oracula, extra se rapi et furere videbantur.
Jussit eos Dux venire in cubiculum, in quo Arreptitia servabatur.Vide S. Augustinum lib. 2. de Civit. Dei cap. 4. Cassian. Collat. 7. Vitam S. Mariani abbatis Ratispon. cap. 5. Baron. ann. 713. n. 15. etc.
Arrepticius,qui a diabolo possidetur, ut sacrilegus qui monacham aut monialem cognoscit.
Arreptitii. Concilium Arausican. I. can. 16. et Arelat. 2. can. 41 :
Qui palam aliquando Arrepti sunt... non assumendi ad ullum ordinem Clericatus. Arrepti a dæmone homines,apud Gregor. Turonens. lib. 1. Miracul. cap. 69. Aigradus Mon. in Vita S. Ansberti Archiepisc. Rotomag. cap. 11 :
Mulier quædam a dæmone Arrepta.Rudolphus in Vita Rabani Mauri n. 40 :
Puella.... subitaneo impetu spiritus maligni Arrepta.Theodorum quemdam Præsidem,
diabolica intentione Arreptum, dixit Honorius PP. Epist. ad Sergium Subdiac. apud Holstenium in Collect. Rom.
Abreptitius quidem in tantam furiosæ mentis prorupit insaniam.