arrepticius
arreptīcĭus (adr-) or -tĭus (adr-), a, um, adj. [arreptus], seized in mind, inspired (in eccl. Lat.).
- I In bon. part.: ut sis dux in domo Domini super omnem virum arreptitium et prophetantem, Vulg. Jer. 29, 26.—
- II In mal. part., raving, delirious, Aug. Civ. Dei, 2, 4 al.
arreptīcius, a, um (arreptus), am Geiste ergriffen, begeistert, besessen, Augustin. de civ. dei 2, 4 (u.a. Eccl.). Schol. Lucan. 1, 659 u. Gloss.
[divinatores ], super aliquo consulti ambiguo, statim frementes spiritu quasi extra se rapiuntur et tanquam ~ii fiunt
abrepticius, furiosus
arepticium, demoniosum
vidimus ‥ ~ium ‥ divina miseratione curatum
tu nos deliros dicis, et nos te amentem; voca vicinos tuos et, cum tibi dixerint quod nos, crede quod ~ius es
spiritus malignus ‥ per os cujusdam ~ii ‥ protestatus est
cives Londonienses, ‥ qui fere per biennium demoniaca delusione facti fuerant ~ii, per mortem comitis [Leicestrie ] et suorum quasi miraculose subito a dementia seu furia curabantur
fonde , arepticius, astrosus, ‥wode , arepticius, abrepticius, ‥ demens, demoniacus