arrepo
ar-rēpo (better, adr-), repsi, reptum, 3, v. n., to creep or move slowly to or toward something, to steal softly to, lit. and trop.; constr. with ad; post-Aug. with dat.
- I Lit.: mus aut lacerta ad columbaria, Varr. R. R. 3, 7, 3; so Plin. 35, 10, 36, § 98: rubetae adrepentes foribus, id. 11, 18, 19, § 62; Val. Max. 6, 8 fin.—
- II Trop.: sensim atque moderate ad amicitiam adrepserat, * Cic. Verr. 2, 3, 68: leniter in spem Adrepe officiosus, * Hor. S. 2, 5, 48: qui animis muliercularum adrepit, Tac. A. 3, 50: occultis libellis saevitiae principis adrepit, id. ib. 1, 74.
ar-rēpo (ad-rēpo), rēpsī, ere, an oder zu etw. herankriechen, heranschleichen, I) eig.: ad columbaria (von der Maus), Varr. r. r. 3, 7, 2: ad matris mammam (v. einem Säugling), Plin. 35, 98: ad aquas (v. der Gurke), Plin. 19, 66. – m. Dat., foribus (v. einem Frosche), Plin. 11, 62: senis lateri voluntarius comes (als fr. B.) arrepsit, Val. Max. 6, 7. – adulescentulus a tergo adrepens, Apul. met. 2, 13. – II) übtr., v. Pers., quibus rebus non sensim atque moderate ad amicitiam adrepserat, sed etc., Cic. Verr. 3, 158: arr. leniter in spem, Hor. sat. 2, 5, 47: m. Dat., saevitiae principis, Tac. ann. 1, 74: non virorum animis, sed muliercularum, ibid. 3, 50.
- 1. binnensluipen (m. ad; dat.; in m. acc.);
- 2. kruipen naar, sluipen naar (m. ad; dat.).
arrēpō, arrīdeō, arrogō etc., see adr-.