aspernanter
aspernanter, adv., v. aspernor fin.
aspernanter, Adv. (aspernans v. aspernor), verächtlich, mit Verachtung, Amm. 31, 4, 3. Sidon. ep. 7, 2. Cod. Iust. 2, 6, 6. § 3: Compar. b. Augustin. de music. 4, 9. § 10.
[Anselmus ] non ~er a Lanfranco susceptus
aspernantĕr (aspernans), avec mépris : Ambr. Ep. 40, 33 ; Aug. Ep. 100, 2, etc.