aspernatio
aspernatio, disdain, contempt
aspernātĭo, ōnis, f. [aspernor],
- a despising, contemning, disdain (very rare): rationis, * Cic. Tusc. 4, 14, 31: naturalis, Sen. Ep. 121 fin.: illius, * Vulg. Eccli. 22, 1.
aspernātio, ōnis, f. (aspernor), das Abweisen, die Verschmähung, rationis, Cic. Tusc. 4, 31: huius mundi, Augustin. de utilit. cred. § 35: illius, Vulg. Sirach 12, 1: ad quosdam tactus, Sen. de ira 2, 2, 1: ut superbis sit aspernatio, Hilar. in psalm. 122, 12: Plur., naturales ad utilia impetus, naturales a contrariis aspernationes (Abneigungen) sunt, Sen. ep. 121, 21.
aspernātĭō, (14) ōnis, f. (aspernor), action dʼécarter, dʼéloigner : ex aspernatione rationis Cic. Tusc. 4, 31, du fait quʼon écarte la raison ; ad quosdam tactus aspernatio Sen. Ira 2, 2, 1, le recul à certains contacts || pl., Sen. Ep. 121, 21.
aspernatio , onis. f. et, v. aspernor
See an image
See an image
āspernātiō ōnis, f
- aspernor, disdain, contempt: rationis.