assuetudo
assuetudo, custom, habit
assŭētūdo (ads-; v. assuesco init.), ĭnis, f. [assuetus], a being accustomed to a thing, custom, habit.
- I In gen. (rare; not in Cic.): amor adsuetudinis, Varr. L. L. 9, § 20 Müll.: longāque alit assuetudine flammas, Ov. M. 10, 173: Nil adsuetudine majus, id. A. A. 2, 345: adsuetudo mali, Liv. 25, 26, 5; 27, 39; 44, 5: seu naturā sive adsuetudine suspensa et obscura verba, Tac. A. 1, 11: confarreandi adsuetudo, id. ib. 4, 16: adsuetudo voluptatum, id. H. 2, 62: malorum, id. A. 6, 40: furandi, Gell. 11, 18, 17. —
- II Esp. in mal. part. (v. assuesco, II.), Tac. A. 13, 46.
assuētūdo (ad-suētūdo), inis, f. (assuesco), I) die Gewöhnung an etw., die Angewöhnung, Gewohnheit, amor assuetudinis, Varr. LL.: ass. cotidiana, Liv.: XII annorum, Liv.: succedendi, Liv.: confarreandi, Tac.: furandi, Gell.: voluptatum, Tac.: laborum, maxime frigoris, Mela 3, 3, 2 (3. § 26): assuetudine mali animum efferare, Liv.: Ggstz., Tiberio, seu naturā sive assuetudine, suspensa semper et obscura verba, Tac. ann. 1, 11. – II) insbes., die Gewöhnung an eine Geliebte, der Umgang mit einer Geliebten, Actes, Tac. ann. 13, 46.
si ex industria et ~ine possit aliquod animal uti voce alterius
- 1. het wennen, gewenning (aan: gen.) [laborum; frigoris];
- 2. (Tac.) omgang, contact (met: gen.); ➤ Nero assuetudine Actēs devinctus uit liefde voor Acte.
adsuētūdō (assuē-) inis, f
- adsuetus, custom, habit: longa, O.: mali, L.: voluptatum, Ta.