assulatim
assŭlātim, adv. [assula],
- in shivers or splinters, piecemeal: Aperite hasce ambas forīs Prius quam pultando assulatim foribus exitium dabo, Plaut. Capt. 4, 2, 52 (832): hunc senem Osse tenus dolabo et concidam assulatim viscera, will cut to bits, id. Men. 5, 2, 105 (857) Brix: sumere cibum, Auct. ap. Non. p. 72, 24.
assulātim, Adv. (assula), splitterweise, in Spänen, in kleinen Stücken, Plaut. capt. 832; Men. 859. Sueius pull. fr. III. p. 313 M. (an Lucil. sat.).
assŭlātim (16) (assula), en morceaux : Pl. Men. 859 ; Capt. 832.
assulatim . adv. et, v. assulose
See an image
See an image