assumptivus
assumptivus, extraneous, extrinsic
assumptīvus (ads-), a, um, adj. [assumo],
- taken in addition: causa, t. t. of law, which takes the defence of an action from an extraneous cause, assumptive, extrinsic: juridicalis (causa) in duas tribuitur partes, absolutam et adsumptivam, Cic. Inv. 1, 11; 2, 24; Auct. ad Her. 1, 14; cf. Quint. 7, 4, 7; Mart. Cap. 5, p. 146; Isid. Orig. 2, 5, 5.— * Adv.: assumptīvē, Mart. Cap. 5, p. 147 dub.
assūmptīvus (adsūmptīvus), a, um (assumo), als rhet. t. t. = von der Art, daß außerhalb der Sache liegende Umstände zur Rechtfertigung zu Hilfe genommen werden müssen, an sich unvollständig, assumtiv (Ggstz. absolutus), pars, Cic.: causa, Quint.: qualitas, Victorin. rhet.
adsūmptīvus (ass-)
adj.
- adsumo. — In rhet., extraneous, extrinsic.