benedicibilis
benedīcibilis, e (benedico), segnend, salutatio, Ps. Augustin. app. serm. 120, 6.
preveniebat eum ‘in benedictionibus dulcedinis’ [] dulcem, amabilem et ~em illum exhibendo universis Psalm. xx 4
bĕnĕdīcĭbĭlis, e, qui bénit : Ps. Aug. Serm. app. 120, 6.