benefacere

benefacere [CL ; al. div.] 1 a to act rightly. b to confer a benefit (on). a 1346 (v. beneducere); nec ideo dicitur liberum arbitrium quia libere potest ~facere et peccare Bradw. CD 448E.  b qui eis pro Dei nomine aliquid ~fecerit (Quad.) GAS 79; [decanus] pluribus habebat ~facere quam simplex canonicus Found. Waltham 16; petit suppliciter ut preposito ~fiat Map NC V 5 p. 232; 1303 ut hec ‥ †~ficiant [? l. ~fiant] dare velitis operam Reg. Cant. II 658. 2 (p. ppl. n.) benefit. c795 aeternam sibi per temporalia ~facta promereri gloriam Alcuin Ep. 33; nonnumquam fractum collum datur ob benefactum Serlo Wilt. 71. 1; ob benefacta tibi nunquam malefacta rependas D. Bec. 776; nec ultor injurie nec ~facti retributor Map NC V 4 p. 211; 1272 in singulis ~factis et oracionibus que decetero fient in ecclesia sua Fines 204/11/314 (cf. (v. beneficium 2)); 1283 humana benivolencia multo magis ad ~ficiendum allicitur dum ~facta ‥ non leduntur Reg. Heref. 5; 1415 juris ~facto in omnibus semper salvo Reg. Cant. III 361.