caecutio
caecūtĭo, īre (no perf.), v. n. [from caecus, like balbutio from balbus],
- to be blind, to see badly (ante- and post-class.), Varr. ap. Non. p. 35, 4: omnes quodammodo caecutimus, Ap. Flor. n. 2: utrum oculi mihi caecutiunt, Varr. ap. Non. p. 86, 12; Mart. Cap. 1, § 3.
caecūtio (caecuttio), īre (v. caecus, wie balbutio v. balbus), wie blind sein, geblendet sein, schlecht sehen, a) von den Augen, oculi mihi caecuttiunt, Varr. sat. Men. 193. – b) v. Pers., Varr. sat. Men. 30. Apul. flor. 2. Mam. Claud. de statu animi 3, 11. p. 174, 3 Engelbr.: caecutiens Maeonius (Homer), Mart. Cap. 1. § 3.
See: caecutire
cæcūtĭō, īre (cæcus, cf. balbutio), intr., voir trouble : Varro Men. 193.