Caecilius
- name of a Roman gens.
- 1 C. Caecilius, Cic. Fl. 36.—
- 2 Q. Caecilius Metellus, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8, 5; Cic. Fin. 5, 27, 82.—
- 3 His son of the same name, called also Balearicus, for his triumph over the Baleares, Cic. Brut. 74, 259; Flor. 3, 8, 1.—
- 4 Caia (Gaia) Caecilia, the Roman name of Tanaquil, Plin. 8, 48, 74, § 194.—
- 5 Caeciliae, daughters of Q. Caecilius Metellus the elder, Cic. Dom. 47, 123.—
- 6 Caecilia, daughter of Metellus Balearicus, Cic. Div. 1, 44, 99, and 2, 40, 83.—
- 7 Caecilius Statius, a Roman comic poet, of the ante-class. per., of Gallic origin, contemporary with Ennius; his comedies were by the ancients considered equal to those of Plaut. and Ter., and by many even preferred to them, Varr. ap. Non. p. 374, 8; Cic. Opt. Gen. 1, 2; id. de Or. 2, 10, 40; id. Att. 7, 3, 10; id. Brut. 74, 258; Hor. A. P. 54 sq.; Quint. 10, 1, 99; Vulcatius Sedigitus ap. Gell. 15, 24.—
- II Derivv.
- A Cae-cĭlĭus, a, um, adj., Caecilian, of Caecilius: familia, Vell. 2, 11; cf.: lex de ambitu, Cic. Sull. 22, 62: lex de repetundis, Val. Max. 6, 9, 10: et Didia lex de legibus ferendis, Cic. Att. 2, 9, 1; id. Phil. 5, 3, 8; id. Dom. 16, 41; 20, 53; id. Sest. 64, 135.—
- B Caecĭlĭā-nus, a, um, adj., Caecilian: fabula, Cic. Att. 1, 16, 15: senex (in a comedy of Caecilius), id. Rosc. Am. 16, 46: pater, Quint. 11, 1, 39; Cic. Tusc. 3, 23, 56: cerasa, Plin. 15, 25, 30, § 102: lactuca (named after Q. Caecilius Metellus), id. 19, 8, 38, § 127; cf. Col. 10, 182.—Also,
- 2 Caecĭlĭānus, i, m., a Roman cognomen, Tac. A. 3, 37; 6, 7; 16, 34.
-
…atque iucundus ut non alteros demovisse sed utrosque constituisse videatur. at enim et gladiatores et omnis ista vis rogationis Caeciliae causa comparabatur. atque hoc loco in L. Caecilium, pudentissimum atque ornatissimum virum, vehementer invectus est .…
Cicero, pro Sulla
-
…ut te velle intellexeram, nullo loco defui. Numestium ex litteris tuis studiose scriptis libenter in amicitiam recepi. Caecilium quibus rebus possum tueor diligenter. Varro satis facit nobis. Pompeius amat nos carosque habet. credis inquies .…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…eniti aut quid efficere possim, malo in aliorum spe relinquere quam in oratione mea ponere. tu vero, Caecili, quid potes quo tempore aut qua in re non modo ceteris specimen aliquod dedisti, sed tute tui periculum…
Cicero, Divinatio in Q. Caecilium
-
…homines ab ineunte adulescentia dedissem, tempore atque officio coactus ad accusandum traducerer. dicebam habere eos actorem Q. Caecilium, qui praesertim quaestor in eadem provincia post me quaestorem fuisset. quo ego adiumento sperabam hanc a me posse…
Cicero, Divinatio in Q. Caecilium
-
…. at enim et gladiatores et omnis ista vis rogationis Caeciliae causa comparabatur. atque hoc loco in L. Caecilium, pudentissimum atque ornatissimum virum, vehementer invectus est. cuius ego de virtute et constantia, iudices, tantum…
Cicero, pro Sulla
-
…novissimum tempus exspectemus potius quam nunc aliquid moliamur. quia ubi consistamus non habemus praeter Sex. Pompeium et Bassum Caecilium ; qui mihi videntur hoc nuntio de Caesare adlato firmiores futuri. satis tempore ad eos accedemus, ubi quid…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…, qui dicto audientes in tanta re non fuissent, eos vinctos potius quam necatos. sed tamen cum ad Caecilium mittebat, utrum causam illam victam esse nesciebat an Caecilium istum magnum hominem putabat quem profecto is qui optime nostros…
Cicero, pro Rege Deiotaro
-
…est. Itaque licet dicere et Ennium summum epicum poetam, si cui ita videtur, et Pacuvium tragicum et Caecilium fortasse comi cum. oratorem genere non divido ; perfectum enim quaero. Vnum est autem genus perfecti, a…
M. Tullius Cicero, De Optimo Genere Oratorum
-
…eos vinctos potius quam necatos. sed tamen cum ad Caecilium mittebat, utrum causam illam victam esse nesciebat an Caecilium istum magnum hominem putabat quem profecto is qui optime nostros homines novit vel quia non nosset vel si nosset ,…
Cicero, pro Rege Deiotaro
-
…sane sum perturbatus cum ipsius Satyri familiaritate tum Domiti, in quo uno maxime ambitio nostra nititur. demonstravi haec Caecilio simul et illud ostendi, si ipse unus cum illo uno contenderet, me ei satis facturum fuisse ; nunc…
Cicero, Epistulae ad Atticum