caligare
dum călĭgo caligas, cālīgo lumina claudit
Henricus [II ] ‥ servos spurios ~atos cubili, mense, regno prefecit
in fugam conversus est super equum non cellatum, ‥ ~atus ex una tibia et nudus ex altera
laneis utuntur seu braccis ~atis seu caligis braccatis
vespere superveniente dubio visu ~amus
~ans, obumbrans,dymmede
noster potest oculus ‥ ~asse
mulier ‥ que ‥ per biennium cecitate ~averat
astra ‥ caligantibus usum / lampadis indulgent
in hujus virginitatis speculo ad intuendam faciem veritatis ‥ nonnulli, et ‥ qui imaginem videntur habere religionis, ~ant
sunt hebetes ‥ quare? quia mens caligat eclipsi(
terminos vetustate nimia ~antes ‥ lucidare curavimus
velut oculi noctue ante solis faciem ~antur
Caligarius 2.
Cœcutire, vox Latinis notissima ; sed eam active sumunt inferioris ævi Scriptores pro Caliginem obducere, tenebras offundere, obscurare. Ildephonsus Epist. ad Quiricium Episc. concil. Hisp. tom. 2. pag. 535 :
Illuminet me prævenienti misericordia, quem Caligavit malorum culpa.Petr. Chrysolog. Serm. 41 :
Sicut terræ nubes Caligant cœlum ; sic obscurant animos intemperata convivia.