Logeion | canis

cave canem!
beware of dog!

canis , is, c.: a dog, freq.

cănis (cănes, Plaut. Men. 5, 1, 18 (718); id. Trin. 1, 2, 133 (171); 1, 2, 135 (173); Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll., or Ann. v. 518 Vahl.; Lucil. ap. Varr. ib.; cf. Charis. 1, 17, p. 118 P.; abl. always cane; gen. plur. canum; v. Neue, Formenl. pp. 223, 258 sq.), comm. [Sanscr. cvan; Gr. κύων, κυνός; Germ. Hund; Engl. hound].

I Lit., a dog.
- A In gen., v. Varr. R. R. 1, 21; 2, 9, 1 sqq.; Plin. 8, 40, 61, § 142 sqq.; Col. 7, 12, 1: tantidem quasi feta canes sine dentibus latrat, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll. (Ann. v. 518 Vahl.): introiit in aedĭs ater alienus canis, Ter. Phorm. 706: inritata canes, Lucil. ap. Charis. 1, p. 100 P.: canem inritatam imitarier, Plaut. Capt. 3, 1, 25 (485): in Hyrcaniă plebs publicos alit canes, optumates domesticos: nobile autem genus canum illud scimus esse, etc., Cic. Tusc. 1, 45, 108: si lupi canibus similes sunt, id. Ac. 2 (Luc.), 16, 50: canes ut montivagae persaepe ferai Naribus inveniunt quietes, Lucr. 1, 405: canis acer, Hor. Epod. 12, 6: acres, Varr. R. R. 1, 21: acriores et vigilantiores, Cato R. R. 124: assiduus, Col. R. R. 7, 12, 5: catenarius, Sen. Ira, 3, 37, 2: catenă vinctus, Petr. 29: Molossi, Hor. S. 2, 6, 115; cf. Lucr. 5, 1063: obscenae, Verg. G. 1, 470; Ov. F. 4, 936: pastoralis, Col. 7, 12, 3: pecuarius, id. 7, 12, 8: pulicosa, id. 7, 13, 2: rabidi, Lucr. 5, 892; Sen. Oedip. 932: rabiosus, Plin. 29, 4, 32, § 98: saeva canum rabies, Prop. 3, 16 (4, 15), 17; Plin. 8, 40, 63, § 152: est verunculus in linguă canum, quo exempto nec rabidi fuint, etc., id. 29, 4, 32, § 100: rabiosa. Hor. Ep. 2, 2, 75: venatici, Cic. Verr. 2, 4, 13, § 31; Nep. Pel. 2, 5: alere canes ad venandum, Ter. And. 57; Curt. 9, 1, 31: vigiles, Hor. C. 3, 16, 2: canum fida custodia, Cic. N. D. 2, 63, 150: fida canum vis, Lucr. 6, 1222: levisomna canum fido cum pectore corda, id. 5, 864: caput mediae canis praecisae, Liv. 40, 6, 1; cf. Curt. 10, 9, 12: saepe citos egi per juga longa canes, Ov. H. 5, 20: canibus circumdare saltus, Verg. E. 10, 57: hos non inmissis canibus agitant, id. G. 3, 371: leporem canibus venari, id. ib. 3, 410.—
- B Esp.
- - 1 As a term of reproach, to denote,
  - - a A shameless, vile person, Plaut. Most. 1, 1, 40 (40); Ter. Eun. 803 Donat. ad loc.; Hor. Epod. 6, 1; cf. id. S. 2, 2, 56; Petr. 74, 9; Suet. Vesp. 13. —
    - b A fierce or enraged person, Plaut. Men. 5, 1, 14, 5, 1, 18 (116); Hyg. Fab. 3; cf. Cic. Rosc. Am. 20, 57; Sen. Cons. Marc. 22, 5.—
  - 2 As the regular designation of the hangers-on or parasites of an eminent or rich Roman; a follower, dog, creature: multa sibi opus esse, multa canibus suis quos circa se habuit, Cic. Verr. 2, 1, 48, § 126: cohors ista quorum hominum est? Volusii haruspices et Canelii medici et horum canum quos tribunal meum vides lambere, id. ib. 2, 3, 11, § 28: apponit de suis canibus quendam, id. ib. 2, 4, 19, § 40; 2, 5, 56, § 146; id. Att. 6, 3, 6; id. Pis. 10, 23.—
  - 3 In mythical lang.
  - - a Tergeminus, i. e. Cerberus. Ov. A. A. 3, 322; id. Tr. 4, 7, 16; called also viperius, id. Am. 3, 12, 26: Tartareus, Sen. Herc. Fur. 649: triformis, id. Herc. Oet. 1202: Echidnaea. Ov. M. 7, 409; cf.: infernae canes, Hor. S. 1, 8, 35; Verg. A. 6, 257; Luc. 6, 733. —
    - b Semidei canes, Anubis, Luc. 8, 832.—
  - 4 Prov.
  - - a Stultitia est venatum ducere invitas canes, Plaut. Stich. 1, 2, 82 (139).—
    - b Cane pejus et angui Vitare aliquid, Hor. Ep. 1, 17, 30.—
    - c Ut canis a corio numquam absterrebitur uncto, will never be frightened from the greasy hide, Hor. S. 2, 5, 83.—
    - d Canis caninam non ēst (cf. Engl. dog won’t eat dog), Auct. ap. Varr. L. L. 7, § 32 Müll.—
    - e A cane non magno saepe tenetur aper, Ov. R. Am. 422.—
  - 5 CAVE CANEM, beware of the dog, a frequent inscription of warning to trespassers on doors, etc., Petr. 29; Varr. ap. Non. p. 153, 1; Inscr. Orell. 4320. —Hence: Cave Canem, the title of a satire by Varro, Non. p. 75, 22.—
II Transf.
- A A constellation; the Dog.
- - 1 Esp.: Canis Major, or simply Canis, a constellation of twenty stars, Hyg. Astr. 3, 34; of which the brighest is Sirius or Canicula, Cic. N. D. 2, 44, 114; id. Arat. 108 (349); 123 (367); 138 (382); 276 (522); Vitr. 9, 5, 2; Verg. G. 1, 218; 2, 353; Hor. S. 1, 7, 25; id. Ep. 1, 10, 16; Tib. 3, 5, 2; Ov. F. 4, 904; Plin. 18, 26, 64, § 234 sqq.—
  - 2 Canis Minor, or Minusculus, the Little Dog, = Προκύων, commonly called Antecanis (hence the plur. canes), Vitr. 9, 52; Plin. 18, 28, 68, § 268; Ov. F. 4, 904.—Acc. to the fable, the dog of Erigone, daughter of Icarius; hence, Erigoneïus, Ov. F. 5, 723, and Icarius, id. ib. 4, 939.—
- B The sea-dog, called canis marinus, Plin. 9, 35, 55, § 110; and mythically, of the dogs of Scylla, Lucr. 5, 890; Verg. A. 3, 432; Tib. 3, 4, 89; Cic. Verr. 2, 5, 56, § 146; Luc. 1, 549 Cort.; Sen. Med. 351.—
- C The worst throw with dice, the dog-throw (cf. canicula and alea): damnosi, Prop. 4 (5), 8, 46; Ov. Tr. 2, 474: canem mittere, Suet. Aug. 71; cf. Isid. Orig. 18, 65.—Prov.: tam facile quam canis excidit, Sen. Apocol. 10, 2.—
- D A Cynic philosopher: Diogenes cum choro canum suorum, Lact. Epit. 39, 4.—
- E A kind of fetter, Plaut. Cas. 2, 6, 37 (389) dub. (al. camum; v. camus); cf. 1. catulus.

canis, is, c., (κύων, Genet. κυνός), der Hund, I) eig.: c. femina, Hündin, Varr.: c. feta, Enn. fr.: c. praegnans, Varr.: partu gravida, Iustin. 43, 4, 4: c. alba, Sen.: c. villaticus, Col.: c. venaticus, Plaut. u. Cic.: c. extrarius, Suet.: c. catenarius, Sen.: c. pastoricius, Apul.: c. gregarius, Porph. Hor.: c. acer, c. sagax, Enn. fr. u. Cic.: c. obscoena, schamloser, Verg.: canes nocturni, Cic.: c. moestos edens eiulatus, kläglich heulender, Plin.: canis rabiosus, Cels.: rabiosa femina c., Plaut.: c. mordax, Plaut.: c. gravis, Ggstz. c. pernix, Col.: c. Laconicus, spartan. Jagdhund, Petr.: c. Molossus, molossischer Jagdhund, Lucr. u. Hor.: c. Echidnaea, Ov., od. c. tergeminus, Ov., od. vipereus, Ov., od. c. Tartareus, Mart., od. c. Stygius, Sen. poët., Zerberus: canes semidei, Anubis, Lucan.: alere canes ad venandum, Ter.: alere canes in Capitolio, Cic.: canem alligare ad ostium, Sen. rhet.: od. religare pro foribus, Suet.: circumdare canibus saltus, Verg.: immissis canibus agitare feras, Verg.: cave canem (als Inschrift an der Haustür), Varr. sat. Men. 143. Petr. 29, 1. Corp. inscr. Lat. 10, 877; Titel einer Satura, Varr. sat. Men. 75. – Sprichw., α) cane peius et angue vitare, ärger fliehen als usw., Hor. ep. 1, 17, 30. – β) venatum ducere invitas canes (= jmd. trotz seines Sträubens zu etwas zwingen), Plaut. Stich. 139. – γ) canis a corio numquam absterrebitur uncto, an kleinen Riemen lernt der Hund Leder fressen, Hor. sat. 2, 5, 83. – δ) a cane non magno saepe tenetur aper (= auch ein Schwächerer wird oft eines Stärkeren Herr), Ov. rem. 422. – ε) canis timidus vehementius latrat quam mordet (= ein Furchtsamer schimpft wohl, aber er greift nicht an), Curt. 7, 4 (16), 13. – II) übtr.: A) v. Menschen: a) als Schimpfwort, Hund, zum Ausdruck der Unverschämtheit, Schmutzigkeit, des zynischen Wesens, Plaut. most. 41. Ter. eun. 803. Hor. epod. 6, 1 (vgl. sat. 2, 2, 56). Petr. 74, 9. Suet. Vesp. 13: dah. canes v. den zynischen Philosophen, Diogenes cum choro canum suorum, Lact. epit. 39, 4. – od. der Wut, Raserei, Plaut. Men. 714 u. 718. – b) von bissigen Menschen, besonders Anklägern, Cic. Rosc. Am. 57. Sen. ad Marc. 22, 5. – c) v. unterwürfigen Anhänger einer Person, Schmarrotzer, Kreatur, Clodianus canis, Cic. Pis. 23. – B) der Hund als Sternbild, a) canis maior, κύων, der große Hund, ein Sternbild auf der südlichen Halbkugel, nahe der Milchstraße, Vitr., Verg. u.a. – b) canis minor, auch Antecanem (s. d.), griech. προκύων, der kleine Hund, ein Sternbild am Äquator u. südl. von ihm, Ov.: dem Mythus zufolge der Hund der Erigone, der Tochter des Ikarus, dah. canis Erigoneïus u. Icarius, Ov. – v. beiden Hunden, Plur. canes, Varr. r. r. 2, 1, 8. – C) canis marinus, der Seehund, Sen. de ben. 2, 34, 2. Plin. 9, 110; u. canes mythisch von den Hunden der Scylla, Lucr. 5, 889 (892). Verg. Aen. 3, 432. Tibull. 3, 4, 89. Cic. Verr. 5, 146. – D) im Würfelspiele (lusus talorum), der unglücklichste Wurf, wenn jeder der vier Würfel die Zahl I zeigt (also der Wurf IIII), der Hundswurf, Pasch (Ggstz. Venus), canes damnosi, Prop. 4, 8, 46. Ov. trist. 2, 474: canem mittere, Aug. bei Suet. Aug. 71, 2. – dah. sprichw., tam facile homines occīdebat quam canis excidit, Sen. apoc. 10, 2. – E) eine Art Fessel, ut canem et furcam feras, Plaut. Cas. 389. – ➳ arch. Nbf. canēs, is, c. (s. Varr. LL. 7, 32), Plaut. Men. 718; most. 41; trin. 170 u. 172. Enn. ann. 518. Lucil. sat. 1, 32 u. 6, 12.

canis [CL] 1 dog; b (used for guarding houses or flocks); c (used for baiting); d (prov.). ~es baubantur vel latrant vel ganniunt Aldh. PR 131; ~is, hund, ‥ inutilis ~is, hroðhund Ælf. Gl.; ~is in rebus agnoscendis ‥ plus naribus quam oculo credit Gir. IK I 7; utile mancipium datur in solatia nobis / obsequiis domini promptus adesse canis Neckam DS IX 170; est canis, est catulus, leporarius atque molossus, / ne metra prēcărium odor insecus esset in illis Garl. Syn. 303. 1583B; 1287 laicos ‥ ~es secum in ecclesia detinere ‥ inhibemus Conc. Syn. 1020; spectancia ad minores ordines, ut portare ‥ urceolum, ~es expellere de ecclesia ‥ Paul. Angl. ASP 1529; admonebo commune quidem nomen ~is apud nos dogge esse, venatici vero ~is hunde Caius Can. 11. b si quis ~em qui custodire domini sui caulas debet et lupum abigere occiderit, persolvat domino ~is vj s. (Quad. add.) GAS 367n; est et ~is custos tugurii pauperis domini, nocturnas furum arcens insidias Neckam NR II 157; provideat sibi quisque [pastor] de bono ~e latrabili singulisque noctibus cum grege cubitare Fleta 167; 14‥ gregarius, A. a flockere, et est ~is pastoris WW; Caius Can. 9b (v. admonitor b). c reddebat ‥ j ursum et vj ~es ad ursum DB II 117; pingues tauri cornipete seu ursi immanes cum objectis depugnant ~ibus W. Fitzst. Thom. prol. 17; curris frequenter aspicere ~um rictus, ferocias molosorum, quam horrende tauros lacerant et artus ursorum Lucian Chester 61. d vulgare est: ‘qui me diligit, et ~em meum’ P. Blois Serm. 40. 682A; c1430 non equidem prudenciam credimus ~em irritare si dormire vellet Reg. Whet. II app. 471. 2 hound: a (used in hunting; cf.King's Serjeants 268–303); b (used in hawking or fowling). c bloodhound or sim. (used in pursuit of fugitives). a ~is venatica nictit Aldh. PR 131; 845 (11c) ab hospitorum refectione vel venatorum ‥ et puerorum qui ducunt ~es CS 450; si essent ~es vel accipitres, presentabantur regi DB I 56b; de misera ~um expeditatione (Leg. Hen. 17) GAS 559; si quis ‥ occiderit ‥ ~em quem Angli dicunt greihund, qui nondum cepit leporem nec aliam bestiam, xl d. persolvat (Quad. add.) Ib. 367; luparii [habent] ‥ xx d. in die ad equos et ad homines et ~es; et debent habere xxiiij ~es currentes et viij leporarios Domus Reg. 135; 1184 defendit quod nullus habeat arcus neque ~es neque leporarios in foresta sua (Assisa Forestae) G. Hen. II I 323; 1200 pro habendis ~ibus suis ad leporem et wlpem et murilegum et lutr’ ROblat 57; 1205 mittimus ‥ R. B. cum viij leporariis et viij ~ibus currentibus, mandantes tibi quod ‥ leporariis facias habere cuilibet in die j ob. et aliis ~ibus currentibus facias fieri brennum unde pascantur nisi die quo current et pascantur coriata Cl 26b; 1206 in expensa xj leporariorum et trium vealtrorum et sex ~ium [sic] de mota Ib. 66b; 1209 ~es comitis D. capti fuerunt in foresta super unum damum per forestarium SelPlForest 5; 1212 in expensis j valtrarii et vj ~um ad porcos Pipe 169; 1213 ad inveniendas expensas xiij ~ibus currentibus ad lepus [sic] et iij leporariis Misae 233; 1216 faciatis inveniri xv leporariis ‥ et xxxj ~ibus de mota estoverium suum de pane vel pasto ‥ et illos currere faciatis in chacia episcopi quandoque pro carnibus quibus pascantur Cl 253a; 1217 visus de expeditatione ~um existentium in foresta ‥ fiat quando debet fieri reguardum; ‥ et ille cujus ~is inventus fuerit tunc non expeditatus det pro misericordia iij s. ‥ talis autem sit expeditatio ‥ quod tres ortilli abscidantur sine pelota de pede anteriori (Ch. Forest 6) SelPlForest cxxxvi; 1229 (v. berselettus); 1234 quod cum ~ibus suis vulpericeys accedat ad warennam de Corf’ ad capiendum vulpes in eadem warenna qui eam destruunt Cl 6; 1236 pro ij ~ibus loverez custodiendis Fees 586; 1312 cum ‥ xxiiij ~ibus haericiis et xxiiij ~ibus daemericiis currentibus Cl 130 m. 31; 1393 unus veutrariorum ~um nostrorum pro cervis Pat 338 m. 15; ~ibus sagacibus, leporariis, venaticis odorisequisque Boece 96v. b 1214 debet ‥ ij ~es ad perdices Pipe 64; 1280 nobis provideatis in partibus vestris transmarinis de ij ~ibus perdriariis seu cucheris Reg. Ebor. 263; 1284 pro putura ij ~um gruer’ KR Ac 351/11 m. 2; 1332 uni falconariorum regis commoranti ‥ cum iij falconibus et j ~e pro ripa LTR Mem 105 r. 147. c ~em modicum sanguinarium portatilem presentat Map NC I 11; nullus perturbet aut impediat ~em trassantem aut homines trassantes cum ipso ad sequendum latrones aut ad capiendum malefactores RegiamM IV 32; si quis cum ~e fugace vel vestigabili vestigium latronis aut animalis prosequatur Ib. 33. 3 (in phr. inter ~em et lupum): a in a border-line case; b at twilight (cf. Fr. entre chien et loup). a ‘est inter ~em et lupum’ significat necesse aliquid esse medium inter eos: hoc autem est ‘indistinctio’ et ‘indiscretio’, quia unum ab alio discerni de facili non possit, cum sint valde similia animalia; et ideo ‥ alico modo hoc nomen intelligitur ‘indistinctio’. dico igitur quod is est sensus sermonis, quia indistinctio sive indiscretio est inter ~em et lupum: subtacetur autem principaliter propter breviloquium et usum, cum sit sermo proverbialis Bacon XV 176. b 1265 sero inter ~em et lupum SelCCoron 1; vj latrones venerunt ‥ contra horam vespertinam inter ~em et lupum Ib. 8; 1288 CalIMisc I 1447; 1293 hora vespertina, sc. inter ~em et lupum, ibi venerunt R. F. [et alii] ‥ et ‥ predictam A. in domo sua ‥ insultaverunt RParl I 122a. 4 (as term of abuse): a (applied to hanger on, person attached to household). b (applied to non-Christian). eo tempore [defuncto Clodoveo II] ‥ Francorum regnum plurimum defecit, eo quod aulici et palatini ~es omnia gubernarent R. Niger I 62; Gir. EH I 20 (v. 1 caninus 1a); cum diceret ei advocatus in curia: “canones hoc volunt”, respondit: “immo, ~es hoc volunt” Eccleston Adv. Min. 114. b s1251 adjuro vos ‥ ut nunquam infidelibus his ~ibus ‥ castrum vel civitatem reddatis M. Par. Maj. V 219. 5 (in plant-name) hound’s tongue (Cynoglossum). †~es lingua, ribbe GlC C 28; 9‥ ~is lingua, ribbe, hundestunge ‥ WW; 12‥ lingua ~is, i. chenlange, i. hundestunge WW; cinoglossa, lingua ~is idem, G. lange de chen, A. houndestonge Alph. 39. 6 dog-star (Sirius or Procyon). Arcturus, Orion et ~is ‥ caeteraque militia caeli Bede TR 34; Comm. Sph. 12 (v. Antecanis); in prima magnitudine sunt xv stelle fixe, ut sunt ~is et Vultur cadens Bacon Maj. I 236; c1370 (v. 2 canicularis b); hec stella, ‥ hic ~is, A. alle maner sterres WW. 7 (of other animals): a seal or (?) dog-fish. b beaver. a cum ‥ quidam pisces sint qui ex una parte habeant formam piscis et ex alia formam animalis quadrupedis, ut porcus piscis, ~is piscis, lupus piscis Beleth RDO 80. 86B; cum canis equoreis preda potiatur in undis, / audax sepe lepus associatur ei Neckam DS III 457; ~es marini ab equore devehuntur Garl. Dict. 135; 1303 atillatori ‥ Turris Lond’ pro ‥ iiij li. nervorum, pellibus can[um] mar[inorum], flota et aliis diversis rebus ‥ pro balistis et arcubus ‥ reparandis KR Ac 363/18 f. 7; hic ~is, a dokefyche WW; phoca ‥ in numero ~um nostratium ‥ non est, et si ~is marinus a nostris appelletur Caius Can. 5b. b dicuntur castores fibri, qui pontici ~es dicuntur Bart. Angl. XVIII 28; 14‥ hi ~isccponticus, A. a bever WW.

1 cănis, (8) is, m. f. , ¶ 1 chien, chienne : canes venatici Cic. Verr. 2, 4, 31, chiens de chasse || [fig.] chien [terme injurieux] : Hor. Epo. 6, 1 || limier, agent, créature : Cic. Verr. 2, 4, 40 || tergeminus canis Ov. Ars 3, 322, le chien aux trois têtes [Cerbère] ; infernæ canes Hor. S. 1, 8, 35, les chiennes de lʼenfer [qui accompagnent les Furies] ; cf. les chiens qui selon la fable entourent Scylla : Lucr. 5, 892 ; Cic. Verr. 2, 5, 146 ; Virg. B. 6, 77 || [prov.] cane pejus vitare Hor. Ep. 1, 17, 30, fuir comme la peste ; cave canem Inscr. , prenez garde au chien ¶ 2 la Canicule [constellation, auj. du Grand Chien] : Hor. S. 1, 7, 26 || chien de mer : Plin. 9, 110 || coup du chien [aux dés, amener tous les as] : Ov. Tr. 2, 1, 474 ; tam facile quam canis excidit Sen. Apoc. 10, 2, aussi facilement quʼon amène lʼambesas [coup de dés qui fait sortir deux as] || philosophe cynique : Lact. Epit. 39, 4 || carcan, collier : Pl. Cas. 389 ; P. Fest. 45.

canis, is m en f (gen. plur. canum)

1. hond [pastoricius herdershond; acer; mordax];
2. (poët.; postklass.) (als scheldw.) hond;
3. bits of bars persoon; ➤ uxorem suam esse aiebat rabiosam canem;
4. (poët.) Hond als sterrenbeeld; (Maior) de Grote Hond waartoe Sirius behoort; (Minor) de Kleine Hond;
5. (poët.; postklass.) (marinus) hondshaai;
6. (poët.; postklass.) ‘hondenworp’ (de slechtste worp in het spel: bij alle dobbelstenen ligt de een boven);
7. (Plaut.) boei(?).

canis , is. m. f.
狗。犬。犯人之鎍。凶骰。天狼。海狗。Canes 吿人者。譭謗者。Melithaei canes 哈吧狗。Pecuarius canis 豺狗。

Suggest a Translation
See an image

, Dignitas, de qua plura in voce Caganus.

. Variæ canum species : , Qui cum accipitre venatur, cujusmodi sunt, quos Spanicos vocamus. Ita in Lege Frision. tit. 4. § 3. qui in Lege Bajwar. tit. 19. § 6. Hapichunt appellatus : hapich enim, seu habich, Germanis est accipiter : hund, canis. Editio Heroldi cap. 27. § 6. Habughunt præfert. . Lex Salica tit. 6. § 2 : Si quis veltrem leporarium, qui et Argutaritus dicitur... furatus fuerit, etc. Pactus Legis Salicæ habet Argutarito : quidam Codd. MSS. Argutarid. Est autem Argutarius Canis, qui arguto suo clamore feras insequitur. Quo sensu Servius ad 7. Æneid. argutum, garrulum, stridulum, sonantem, interpretatur. Gloss. Græc. Lat. : Λαλός, Loquax, Argutus, Verbosus, Gloss. Lat. MSS. ex Bibliot. Reg. Cod. 1197 : Nictit, cum Argutocanis gannit. Seneca in Hippolyto : .... En Diva fave,Signum Arguti misere Canes,Vocor in silvas. Quo loco Arguti sunt, qui φιλόφθογγοι vocantur in Epigrammate apud Pollucem. Eccardo minus placet hæc explicatio, præfertque sententiam Salmasii, de qua mox. His opponuntur, quos Tacitos vocat idem Seneca : .... At vox laxasCanibus tacitis mittite habenas. Alii eosdem esse censent cum inquisitoribus, qui prædam odoratu inquirunt et arguunt. Gratius : ... Occultos et signis Arguat hosteis. De quibus Valerianus Cemelensis homil. 10 : Hic in conflictu æmulis cursibus aurito lepori imminet, ille Argutis naribus cervi vestigia latentis inquirit. Salmasius ad Capitolinum Argutarios pro acutarios dictos vult in Lege Salica : ita ut acutarii fuerint ὀξύποδες veteribus Latinis acupedes ; est enim, inquit, ὀξυποδεῖν, minuto citatoque gradu ire, et quasi pedibus argutari. At in veteribus Glossis MSS. Argutus, velox dicitur. , ingentes sunt, et tantæ feritatis, ut tauros premant, et leones perimant. Papias. Vide infra, Canes Scotici. . Tract. MS. de Re milit. et mach. bellic. cap. 113 : Ad faciendum fugam equis et equitibus, oportet quod Canes Alani nutriti ab eorum dominis, feroces ac mordaces esse, quando animantur a dominis suis contra suos inimicos sive hostes. Cheaulx nostri, quasi catulos, dicebant mulieris libidinosæ, quam Lice vocabant, filios. Lit. remiss. ann. 1474. in Reg. 204. Chartoph. reg. ch. 100 : La femme de Brenouf appella la mere du suppliant lisse et ses enfans Cheaulx. Chenel, Catulus, in aliis Lit. ann. 1469. ex Reg. 196. ch. 125 : Le suppliant respondit à icellui de Lafite que voirement il avoit fait forrar son Chenel à ses chiens. Chiennet, eodem sensu, in Lit. remiss. ann. 1363. ex Reg. 95. ch. 131 : La suppliante avoit avec elle un sien petit Chiennet ;... lequel Chiennet Guillemin... feri d'une pierre par telle maniere qu'icellui Chiennet fu tué. Glossar. Gall. Lat. ex Cod. reg. 7684 : Chaiel, catulus, Chaielle, catula. , seu , Qui cum Viverra venatur, et cuniculos, cum hos e subterraneis suis cubilibus ille propulit, statim capit. Lex Bajwar. tit. 19. § 4 : De eo cane, quem Bibarhunt, vocant, qui sub terra venatur, qui occiderit, etc. . Vide Bracco. , Canis venaticus, Gall. Chien de Chasse. Statuta Vercell. lib. 4. fol. 69. v°. : Nullus habitans ultra Sicidam, vel alibi extra districtum Vercellarum, præsumat capere perdices vel faxanos in districtu Vercellarum cum retibus et cane de Macia. Sic legitur ; sed omnino legendum videtur de chacia. Vide Caciare. , qui Gallice Cullot dicitur, in Lit. remiss. ann. 1474. ex Reg. 195. Chartoph. reg. ch. 1126 : Nostre amé Richard des Costes, escuier, bourgeois et citoyen de Lion,... ayant prés de lui ung sien Chien Cullot assez rioteux et malicieux, etc. . Lex Aleman. tit. 82 : Si quis Canem seusium primum Cursalem, qui primus currit, involaverit, etc. vel Domus. Κύων δυναστής, in Legibus Georgic. tit. 6. § 9. Artemidorus lib. 2. Onirocrit. cap. 11. de canib. : Οἱ δὲ ἐπὶ φυλακῇ τῶν κτημάτων, οὕς οἰκουροὺς καὶ δεσμίους λέγομεν. Idem lib. 3 : τῶν κυνῶν μὲν οἱ μὲν ἐπὶ θύρας τρέφονται. De canibus Catenariis egit Seneca lib. 3. de ira. Lex Salica tit. 6. § 3 : Si quis Canem Custodem Domus, sive Curtis, qui in die ligari solet, ne damnum faciat. Edit. Heroldi habet, Canem, qui ligamen noverit. Lex Aleman. tit. 82. § 6. et Lex Bajwar. tit. 19. § 9 : Si autem Canem, qui Curtem domini sui defendit, quem Houawarth dicunt, occiderit, etc. Speculum Saxonic. lib. 3. art. 51. § 2 : Canis custodiens curiam, seu canis fundi, sicut et is, qui ovile sequitur. Fragmentum Petronii : Ad sinistram intrantibus non longe ab ostiarii cella, Canis ingens catena vinctus in pariete erat pictus, superque quadrata litera scriptum : Cave canem. Infra, Canis Catenarius. Petrus Damian. lib. 2. Epist. 10 : Velut egregius Canis aulæ regiæ Custos, nocturnos fures claris baubatibus impetis. Canis Villaticus, Columellæ lib. 7. cap. 12. Vide Foros Aragon. tit. de Lege Aquilia fol. 15. , in Lege Frision. tit. 4. § 6. et apud Varronem lib. 2. de Re rustica cap. 9. qui Custos ovilis, in Speculo Saxon. lib. 3. art. 51. § 2. Custos ovium in Foris Aragon. Pastoralis, in Lege Salica tit. 6. § 4. Κύων ποιμαίνων, in Legib. Georgicis cap. 6. § 10. Κύων ποίμνης, § 11. Κύνες οἱ τῶν προβάτων ἐπιφύλακες, apud Longum lib. 1. Ποιμενικῶν. Canes pecuarii, apud Columellam lib. 7. de Re rustica cap. 12. Vide Joannem Caiam in libello de Canibus Britannicis pag. 6. , Qui damas venatur. Abbrev. Rotul. sub. Edward. III. vol. 2. Rotular. Origin. pag. 290 : B. Brocas dat quatuor libras pro licentia adquirendi manerium de Parva Weldon ac ballivam custodiendi Canes Regis Damaricios, etc. , in Capitulari 3. ann. 803. cap. 18. Locus refertur infra ex libro 6. Capitularium cap. 236. , in Lege Aleman. tit. 79. § 1. qui Magister, in Lege Salica tit. 6. § 5. un chien dressé. . Statuta Davidis II. Regis Scotiæ cap. 15 : De eo qui alienum Canem Domesticum interfecit. Si aliquis injuste, et contra legem, alterius Canem interfecerit, vigilabit et custodiet ejus fimarium Houard. firmarium. per annum et diem, etc. . Lex Alemannorum tit. 82. § 2 : Qui illum Ductorem, qui hominem sequentem ducit, quem Laitihunt dicunt, furaverit. Idem videtur qui Inductor, in Glossis antiquis : Canis inductor, Κύων ἐμβιβαστής, id est, qui per vestigia ducit, vel inducit inquisitorem : qui nempe, ut ait Gratius : .... lustrat per nota ferarumPascua, per fontes, per quas trivere latebras,Primæ lucis opus, tum signa vapore ferinoIntemerata legens, si qua est qua fallitur ejusTurba loci, majora secat spatia extera gyro. , Venatici, Gallis Chiens Francs. Jura et Consuetudines Ducatus Normanniæ cap. 17. de Verisco : Et adhuc Dux Normanniæ sibi retinet decurios, Francos Canes, et francas aves, ebur, rohanlum, lapides pretiosos. Ubi Gallica editio : Et les destriers et les Francs chiens et oiseaux, l'ivire, et le rochal, et les pierres precieuses. , Venatorius, qui fugat, id est, venatur, vel feras persequendo fugat : Chien de chasse. Regiam Majest. lib. 4. cap. 33 : Si quis cum Cane Fugace, vel vestigabili vestigium latronis, aut animalis furati prosequatur, non liceat ei intrare terram alicujus domini sine illius domini licentia. Vide Fugare. . Vide Canis custos curtis. , quibus leones et tigrides propelluntur, apud Monachum Sangall. lib. 2. de Carolo Magno cap. 14. , qui Anglis Greihund dicitur, in Leg. Forestarum Canuti Regis cap. 31. Canis veltris, leporarius. . Vide Canis Acceptoricius. , Idem qui Custos curtis, de quo supra, ubi vide : Houa enim Germanis est curtis, et ward, custodia : ut Saxon. hof, ædes, aula : et vart, varde, custos. , Qui odorisequa nare spelæa ferarum et diverticula deprehendit, ut ait Willelmus Malmesburiensis lib. 2. de Gestis Angl. cap. 6. Gloss. vetus : Canis Index, κύων μηνυτής , in eodem Glossario, ἐμβιβαστής. Vide supra Canis ductor. . Lex Aleman. tit. 82. § 7 : Si Canem, qui curtem defendit, aliquis occiderit... donet alium Catellum, qui Jugum transpassare possit. Id est, qui jugum pati possit, et alligari. , quem Angli seu Anglo-Saxones Langeran appellant, vel potius langlegerean, Canis veltris, seu leporarius, in Legibus Forestarum Canuti Regis cap. 32. , Qui bene latrare scit, in Fleta lib. 2. cap. 79. § 2. cujusmodi sunt, quos Angli Howndes vocant ab ululalu : habent enim ii canes bellicosos, oculis lippis et detortis, labris et malis adeo sordidis et dependentibus, ut advenis mera monstra videantur. At quanto deformiores, eo meliores æstimandi : nam etsi et labra plurimum propendeant, eo certius odorem quasi sorbent, et clariorem ululatum faventis vestigationis testem edunt : unde et ab ululatu illo nomen adepti sunt. Ut canis non valeat latrare, quanam arte olim tentatum est, docent Lit. remiss. ann. 1396. ex Reg. 150. Chartoph. reg. ch. 162 : Auquel papier estoient contenus plusieurs choses, que l'en disoit estre experimens de Virgiles, entre lesquelx y estoit escript que on presist la laingue d'un chien noir avecques le maistre dent d'icellui chien, et que le dent fust boutez dedens ladite langue, et que ce fait, chien ne pouroit abaïer ceulx qui portoient ledit dent et langue. . Lex Bajwar. tit. 19. § 1 : Si quis Canem seucem, quem Leitihunt vocant, furaverit, etc. Ubi editio Heroldi cap. 27. § 1 : Leisthund præfert. Canem Ductorem, vulgo interpretuntur, a Germ. Leite, duco, et hund, vel hunt, canis. Lex Alamann. tit. 82 : Qui illum Ductorem, qui hominem sequentem ducit, quem Laitihunt dicunt, furaverit, etc. Vide Canis Ductor, et Segusius. , : Ex illo Canum genere, qui lepores assequuntur velocitate pedum, ut est apud Rodulphum Tortarium lib. 5. Miraculorum sancti Benedicti n. 2. Lex Salica tit. 6. § 2 : Veltrem Leporarium, qui et Argutarius dicitur. Radevicus lib. 3. cap. 26 : Si quis per Canes Leporarios feram fugaverit, etc. Lex Alamann. tit. 82. § 4 : Si Veltrem Leporalem probatum aliquis occiderit, etc. Lex Bajwar. tit. 19. § 5 : De Canibus veltricibus qui unum occiderit, qui leporem non persequitur, sed sua velocitate comprehendit, etc. Leporarius, nude ; quomodo nos Levrier dicimus. Matth. Westmonaster. pag. 162 : Nutrierat autem... Leporarium quendam, etc. Bromptonus : Leporariis, brachetis, et accipitribus eodem die a Rege Angliæ Saladino missis. Leporaria, Canis femina ejusdem speciei, in Vitis Abbatum S. Albani. Adde Fletam lib. 2. cap. 41. § 21. Silvestr. Girald. in Itiner. Cambriæ lib. 1. cap. 7. lib. 2. cap. 10. etc. , qui nondum cepit leporem, vel aliam bestiam, Saxonice gayhund. Ita Gloss. Saxon. exaratum sub Edw. III. Junior canis. . Vide Canis doctus et Segusius. , Gall. Metis, Ibrida. Lit. remiss. ann. 1448. in Reg. 176. Chartoph. reg. ch. 617 : Lesquelx compaignons prinrent ung Chien Metis appartenant au suppliant, et le mirent en laisse. , Idem qui ductor, index. Lit. remiss. ann. 1408. in Reg. 162 : Chartoph. reg. ch. 395 : Arnaudus fere per totam illam diem et usque ad horam cenæ in venatione cum Cane Monstrante intenderat. , qui pastorem pecoris (opilionem) comitatur adversus lupos et fures. Glossæ : Pasturalis Canis, ποιμενικὸς κύων. Κύων ποιμαίνων, in Legibus Georgic. tit. 6. § 10. Lex Alaman. tit. 82. § 5 : Si quis Canem Pastoralem, qui lupum mordet, et pecus ex ore ejus tollit, et ad clamorem ad aliam vel ad tertiam villam currit, occiderit, etc. Lex Bajwar. tit. 19. § 8 : Qui vero pastoralem (canem) qui lupum mordet, occidit, etc. Lex Aleman. tit. 82. § 5 : Qui lacerare lupum solet et non occidere. Canis Pastoricius, in Speculo Saxon. lib. 3. art. 51. § 2. Hispanis, Mastino de ganado. Varro lib. 2. de Re rustica cap. 9 : Canis ita custos pecoris, ut ejus, quod eo comite indiget ad se defendendum. In quo genere sunt maxime oves, deinde capræ : has enim lupus captare solet, cui opponimus Canes Defensores. Vide supra, Canis custos pecoris. , qui Petronius, Gratio in Cynegeticis : ....... Ac te leve si quaTangit opus, pavidosque juvat compellere dorcas,Aut versuta sequi leporis vestigia parvi,Petronios (sic fama) Canes, volucresque Sicambros,Et pictam macula Vertraham delige falsa. Lex Burgundion. addit. 1. tit. 10 : Si quis Canem veltraum, aut segutium, aut Petrunculum præsumpserit involare, jubemus ut convictus coram omni populo posteriora ipsius osculetur. Dicti autem Petrunculi et Petronii, quia ita solidos calces habent, ut petras et rupes illæsim percurrant, atque adeo ex iis sint, quos εὔποδας vocat Xenophon de Venat. cap. 7. Sic Festus Petrones, rusticos a petrarum asperitate et duritie dictos auctor est. Porro Canes Petronii ii sunt, quos vulgo Chiens courans, appellamus : Gratius enim reprehendit in Petroniis, quod taciti accedere feras nolint, sed clangore nondum conspectas citare soleant. Nam et istis convenit, qui simul ac in vestigia incidunt, unanimi et continuo clangore ea decurrunt. , , Qui porcos, seu apros venatur. Lex Alaman. tit. 82. § 3. : Bonum Canem Porcaritium, ursaritium, vel qui vaccam et taurum prendit, si occiderit, etc. Veltris Porcarius, in Lege Salica, tit. 6. § 2. , qui Ramhunt vocatur. Leges Canuti Regis de forestis § 30 : Item de Canibus, quos Ramhunt vocamus. Anglos. Ram, Aries. Conf. Canis qui vigilat, etc. , Qui feras persequendo fugat in rete. Stat. ant. Florent. lib. 3. cap. 177. ex Cod. reg. 4621 : Nullus capiat cum rete, vel lacciuolo, vel aliquo alio artificio aliquos columbos, ..... exceptis starnis, qualeis, quæ libere possint capi cum avibus et Canibus de rete. Stat. Mantuæ lib. 1. cap. 115. ex Cod. reg. 4620 : Neque audeat vel præsumat aliquis de civitate Mantuæ..... tenere per se vel alium aliquos Canes a rete. . Vide Meursium in Ζαγάριον, Cangium Glossar. med. Græcit. eadem voce col. 455. , apud Symmachum lib. 2. Epist. 77. et Prudentium lib. contra Unionitas. Britannicos vocat Strabo lib. 4. , , Seucis. Lex Burgund. addit. 1. cap. 10 : Si quis canem veltraum, aut Segutium vel petrunculum præsumpserit involare, etc. Lex Salica tit. 6. § 1. : Si quis Canem Seusium furaverit aut occiderit, qui magister sit, etc. Si quis vero Seusium reliquum, aut veltrem porcarium, etc. Lex Alamannorum tit. 82. § 1 : Si quis Canem Seusium primum cursalem, qui primus currit, involaverit, etc. Lex Bajwar. tit. 19. § 1 : Si quis Canem Seucem, quem Leitihunt vocant, furaverit, etc. § 2. Si autem Seucem doctum, quem Triphunt vocant, furaverint, etc. § 3. Si autem Seucem, qui in ligamine vestigium tenet, quem Spurihunt dicunt, etc. Charta Heccardi Comitis Augustodunensis ex Tabulario Prioratus Persiensis, apud Perardum pag. 26. 27 : Ricardo filio meo donate spada spangisil, et Sigusios 2. Terico filio... spada Indica, et Sigusios 2... Ademaro fratre suo, speudo uno et Cano, et Seugio duos. Heccardo... tabulas corneas, et pacto saleco, et Sigulos duos, et sparvario uno..... Otgario, caballo uno, cum sella meliora, et Sugios 4 .... seniore nostro donate falcones 2. et Seugios 2. Canes Segutios, ἐγουσίας dictos, a Gallica gente denominatos auctor est Xenophon junior, seu Arrianus Atheniensis, lib. de Venat. cap. 3. Certe gentem hac appellatione in Gallia nullam hoc nomine agnoscunt Geographi ; at Segusium in Alpibus urbem sat notam constat extitisse : sed vix est ut credam, inde dictos canes istos. Alii segusios, quasi secutios, appellatos volunt, et postea, voce truncata, seucios et seugios : idque eruunt ex variis appellationibus vernaculis Laitihunt et Spurihunt, quæ in citatis Legibus iis tribuuntur : est enim Laitihunt sive Leitihunt, idem quod Flandris Leyhont, Canis ductor ; Spurihunt vero, qui feras investigat : spoor quippe iisdem est vestigium, et speuren, investigare : sic Speurhont erit Canis inquisitor, quomodo Græci ejusmodi Canes ἐπακτῆρας dicunt. Triphunt in Leg. Baivar. et Hessehunt, in Glossa ap. Graff. Thesaur. vol. 4. col. 979. Qui feras sequitur et persequendo fugat. Petrus de Crescentiis lib. 10. de Agricultura cap. 29. eosdem esse cum brachetis innuit : Canes, qui segusi vel brachi vocantur. Hermannus Nuerarius lib. de Orig. Francor. segusios canes, porcarios interpretatur, vel doctos ad investigandos apros. Nec dissentit Wendelinus, qui seusium canem ait esse, qui aprorum venationi bonus est : a voce Seughen, quæ Hasbanis et Taxandris sues notat. Ita Seusius Magister illi est, quem Galli Mastin vocant. Eccardus cæteris felicius etymon accersit a Germano Suchen, vel potius Saxonico Seuken, investigare, unde inquit Sucher, Seuker, Investigator, et Latina terminatione data prodit Suchius, seucius, seugius, secusius, segusius, etc. , Animalium subterraneorum indagator, Gall. Chien terrier vel de terre, vulgo Basset. Lit. remiss. ann. 1463. in Reg. 199. Chartoph. reg. ch. 211 : Il y avoit ung petit Chien Terrier, qui estoit couché assez près de la dame. , Vestigium prosequens : tracer enim, est perquirere vestigiis insistendo : trace, seu trasse, vestigium. Regiam Majest. lib. 4. cap. 32 : Nullus perturbet aut impediat Canem Trassantem, aut homines trassantes cum ipso ad sequendum latrones, aut ad capiendum malefactores. Scotis ane sleuthound. Vide Trassare. , , etc. Germanis Welter, Canis sagax, vel odorisequus, leporarius ; Veltro Italis, Viautre Gallis. Veltris leporarius, qui et argutarius, in Lege Salica tit. 6. § 2. Veltris leporalis probatus, in Lege Alem. tit. 82. § 4. Canes Veltrices, qui lepores sua velocitate comprehendunt, in Lege Bajwar. tit. 19. Monachus Sangal. lib. 1. cap. 22 : Assumpsit duas caniculas in manu sua, quas Gallica lingua Veltres nuncupant, agilitate sua vulpes et cæteras minores bestiolas facillime capientes, etc. Veltrahus, in Lege Burgund. add. 1. tit. 10. appellatur ; Veltraga, in Notis Tyronis ; Vertraha, vel Veltraha, apud Gratianum in Cynegetic : Et pictam macula Vertraham delige falsa. Vertragus, apud Martialem lib. 14. Epigr. 200 : Non sibi, sed domino venatur Vertragus acer, Illæsum leporem qui tibi dente ferit. Ita in MSS. legi observant viri docti. Vertagus, apud Julium Firmicum lib. 5. Math. cap. 8 : Fortes erunt, industrii, sagaces, equorum nutritores... similiter et canum, et molossorum, Vertagorum, et qui sunt ad venationes accommodati. Denique Viautres, Gallis. MS. : Qui deux Viautres enchaainezAvoit avec soi amenez. Joann. de Condato MS. : Mastins et goucos et grans Viautres. Jam vero de harum vocum etymo variæ sunt sententiæ. Tradit Arrianus, seu Xenophon junior lib. de Venat. cap. 3. Vertragos Gallis dici a velocitate : Αἱ δέ ποδώκεις κύνες αἱ Κελτικαὶ, καλοῦνται μὲν Οὐέρτραγοι κύνες, φωνῇ τῇ Κελτικῇ, ... ἀπὸ τῆς ὠκύτητος. Turnebus lib. 18. Adv. cap. 1. a feram trahendo dictos vertrahos censuit : Caius a vertendo : Farnabius ab agiliter vertendo. Certe veltres Gallis proprios fuisse constat : unde Canes Gallici, Ovidio et Martiali dicuntur. Proinde quidam veltres appellatos putant a velt, campus, Theutonibus, quia canes isti per campestria et plana vagantur, ut qui in montanis et silvestribus locis lepores solo visu, non odoratu venentur : vel ex velt-jaghere, veltragos, appellatos, quasi campestres venatores, ex velt, campus et jaghere, venator. Nunc vero Vaultre appellamus canem, aprorum venationi aptum : unde in domo regia, qui huic venationi præest, pertinere ad illum dicitur le Vautray. , Vestigabilis. Gloss. vet. : Canis Vestigator, κύων ἰχνευτής. Alibi : Ἰχνευτής, Vestigator, sagax. Ita apud Artemidorum lib. 2. Onirocrit. cap. 11. Canis Vestigabilis, in Regiam Majest. lib. 4. cap. 33. , Saxonibus renhund. Ita Gloss. Saxon. sub Edw. III. exaratum, ex ren, pluvia, et hund, canis. Horum canum mentio est in Legibus Forestarum Canuti Regis cap. 32. ubi Ramhund vocantur. Rennan Anglosax. Currere, inde Renhunt, Cursorius canis. , Qui ursos prose quitur. Lex Alamannor. tit. 82. § 3 : Bonum Canem porcaritium, Ursaritium, vel qui vaccam et taurum prendit, si occiderit. Lex Bajwar. tit. 19. § 7 : De his Canibus, qui Ursos, vel bubalos, id est, majores feras, quod Swartzwild dicimus persequuntur, si de his occiderit, etc. . Leges Forestarum Scotic. cap. 1 : Custode præsente, ignem, cornu, vel Canem habente, qui Warset appellatur. , , seu nota regia signati. Capitula Caroli Magni lib. 6. cap. 216 : De Canibus, qui in Dextro Armo Tonsi sunt, ut homo, qui eum habuerit cum ipso cane in præsentiam Regis veniat. . Vide Expeditare. , Vetus Consuetudo pro lege apud Francos et Suevos inoleverat, ut si quis nobilis, ministerialis, vel colonus, coram suo judice quorumdam criminum, verbi gratia deprædationis aut incendii, reus inventus fuisset, antequam mortis sententia puniretur, ad confusionis suæ ignominiam, nobilis canem, ministerialis sellam de Comitatu in proximum Comitatum gestare cogerentur. Hæc Otto Frising. lib. 2. de Gest. Frid. cap. 28. a quo hausit Guntherus quæ habet in eamdem sententiam lib. 5. Ligurini, qui addunt Fridericum Imper. Hermannum Palatinum Comitem in causam vocatum, quod Germaniam præda et incendio perturbasset, cum decem Comitibus, complicibus suis, canes per Teutonicum milliare portare coegisse. Pœnam hanc militarem vocat Arnoldus Lubecensis lib. 7. cap. 2. quia Militibus, seu Nobilioribus infligi solita erat : Quæ præsumptio hoc modo multata est, ut mille marcas argenti injuriato persolveret, et de feudo suo ad centum marcas argenti Ecclesiæ majori resignaret, et cum multis nobilibus, hominium ei faceret, et cum quingentis Militibus Militarem ei pœnam persolveret, id est, ut singuli Milites de loco perpetrati sceleris, usque ad fores majoris Ecclesiæ Caniculum Deferrent. Exstat insigne aliud ejusmodi pœnæ Militaris exemplum apud Witikindum lib. 2. et ex eo Conradum Usperg. ann. 937 : Pro qua præsumptione condemnavit eum centum talentis, omnesque Principes, qui ad hoc eum juvabant, dedecore Canum, quos Portabant usque ad urbem regiam, quæ dicitur Magdeburg. Item apud Dodechinum ann. 1155 : Henricus Comes de Didissen et alii ex parte prædicti Hermanni Canes Portaverunt, et sic dominus Arnoldus Episcopus ab excommunicatione eos absolvit. Arnulfus Mediolanensis in Chron. sub ann. 1008 : Hæc autem fuit pacis conditio, quod veniente Mediolanum, tertio ab urbe milliario, nudis incedendo vestigiis, Episcopus Codicem, Marchio Canem Bajulans, ante fores Ecclesiæ S. Ambrosii reatus proprios devotissime sunt confessi. Consulendi in hanc rem præterea Martinus Crusius lib. 10. Hist. Suevicæ part. 2. cap. 14. et Browerus lib. 14. Annal. Trevir. pag. 789. 1. Edit. At cur canis nobilibus, sella ministerialibus, attribuantur, nemo, quod sciam, plane est assecutus : vix enim est, ut Andreæ Favini lib. 12. Hist. Navar. pag. 732. conjecturam probem, qui censet canes Nobilibus dari ad nobilitatis notam, cum canes et venatio solos spectent nobiles ; ministerialibus vero cathedram, ut hocce discrimine reorum natales quibusvis statim innotescerent. Ubi perperam sellam cathedram esse existimavit. Sed et quod subdit eo perinde casu rusticos et colonos gestasse aratri rotam, probo indiget vade. Vide Harmiscara, Sella. Haltaus. Glossar. Germ. voce Harschar, col. 825. Grimm. Antiquit. German. pag. 715. sqq. Altaserr. de Jurisdict. Eccles. lib. 5. cap. 5. pag. 185. , Gall. Entre chien et Loup, Sub crepusculum, vel vesperum, cum lupus a cane discerni vix potest, λευκοφῶς, et ut ait Willelmus Brito lib. 1. Philipp. : Tempore quo neque nox neque lux sed utrumque videtur. Idem lib. 3 : Postea vix summos aurora rubescere montesFecerat, et valles nondum primordia lucisAttigerat, interque Canem distare LupumqueNutlus adhuc poterat aliquo discernere visu. Vetus Charta apud Spelman. : Infra horam vespertinarum, inter Canem et Lupum, venerunt et interfecerunt dictum Joannem. . Litteræ Juvavensis Archiep. editæ a Gewoldo post Chron. Reichersperg. : Quod nos Præfati Schlavi criminabantur cum Ungaris fidem Catholicam violasse, et per Canem, seu lapum, (f. lupum, licet ita rursum ediderit idem Gewoldus in Metrop. Salisburg.) aliasque nefandissimas et ethnicas res Sacramenta et pacem egisse. Hæc lucem accipiunt ab Joinvilla in Hist. S. Ludovici, dum fœdera inter Imp. Joannem Vatatzem et Comanorum Principem inita recenset, eaque firmata ebibito alterius invicem sanguine, hacque adhibita ceremonia, quam sic enarrat : Et encore firent-ils autre chose. Car ils firent passer un Chien entre nos gens et eux, et decouperent tout le Chien à leurs espées, disans que ainsy fussent-ils decouppez, s'ils failloient l'un à l'autre. Id ipsum de Bulgaris refert Continuator Theophanis lib. 1. num. 20. Huc forte spectant, quæ habet Conradus Abbas Uspergensis sub ann. 920. ubi de Avaribus, seu Ungaris : Legati Ungarorum pro solitis muneribus Regem adierunt, sed ab eo spreti, in terram suam vacui reversi sunt. Cum enim haberet militem equestri jam prælio probatum, contra hostes antiquos præsumpsit inire certamen. Hæc audientes Avares, nil morati, cum hostili gravique manu Saxoniam festinant intrare, et iter agentes per Dalmatiam, opem quasi ab antiquis petunt amicis. Illi vero scientes eos ad Saxoniam festinare, Saxonesque paratos cum eis pugnare, pinguissimum pro munere eis projiciunt Canem. Et cum non esset injuriam vindicandi locus, ad aliam pugnam festinantibus, cum ridiculosa satis vociferatione longius prosequuntur amicos. Nimirum in ludibrium canem Ungaris Dalmatæ objiciebant, quod per canem fœdera sua sancirent, quasi fœderi cum iis jam olim inito prorsus nuntium mitterent. Atque hæc forte Hunnorum etiam sacramenta intellexit Theophanes ann. 2. Justini Thracis, scribens, eos fœdera sua firmasse μεθ᾽ ὅρκων πατρίων. . Canum venaticorum pastus, idem quod Brennagium. Charta ann. 1140. tom. 1. Probat. Hist. Brit. col. 580 : Ego Conanus dux Britanniæ debitum, quod Cibus canum vocatur, ecclesiæ sanctæ Crucis per totam abbatiam in perpetuum condono. Vide in Bren. , Servitutis species, qua subditi canes venaticos dominorum suorum hospitio et pastu excipere tenentur. Charta Joan. ducis Lothar. et Brabant. ann. 1338. ex Cod. Reg. 10197. 2. 2. fol. 108 : Insuper super gistis nostrorum Canum majorum, etc. Insuper pro gista Canum nostrorum parvorum, etc. Vide in Gistum. Vide Haltaus. Glossar. German. voc. Hundskorn et Hundelege, col. 977.

, Fulcrum focarium Gall. Chenet. Inventar. ann. 1476. ex Tabul. Flamar. : Et in camino ignis ejusdem cameræ duos Canes ferri ad sustinendum ligna pro comburendo. Vide infra Chenetus.

canis is, m and f

2 CAV-, a dog: ater alienus, T.: acer, H.: canes venatici: obscena, shameless, V.: Echidnea, i. e. Cerberus, O.: caeruleis canibus resonantia saxa, the barking mouths(of Scylla), V.: Infernae canes, the dogs of Hecate, H.—Singcollect.: trudit multā cane Apros, a pack, H.—Provv.: cane peius et angui vitare aliquid, H.: canis a corio numquam absterrebitur uncto, will never be frightened from the greasy hide, H.: canis timidus vehementius latrat quam mordet, his bark is worse than his bite, Cu.—Fig., a term of reproach, dog, T.; of a backbiter, H.; of a miser, H.; of parasites: multa canibus suis (opus esse).—Meton., the constellation, the Dog(canis maior, or Sirius; and canis minor, or Procyon): adverso cedens Canis occidit astro, i. e. goes down backwards, V.—In play, the worst throw(of dice), dog-throw(opp. Venus), O., Pr.

Canis

(κύων). (1) The dog; an animal domesticated among the ancients, and used for hunting, for guarding houses, and also kept as a pet. In Egypt it was even held in reverence, and at Cynopolis received divine honours in the person of the dogheaded (or jackal-headed) god Anubis (q.v.). Artemis was said to have given Procris a dog that was always sure of its prey, and from this dog tradition derived the mighty Molossian hounds and those of Sparta. The mastiff (canis Anglicus) was imported into Rome from Britain, and was carefully bred for the wild-beast fights (venationes) in the amphitheatre. Lap-dogs (catuli) were reared in Melita (Malta). House-dogs took the place of the modern domestic cat, a creature unknown to the Greeks and Romans. See Faelis.

(2) See Sirius.

canis

Saved

Recent