canua
canua, ae, v. canifera.
canua, ae, f. (κανοῦν) = qualum, Paul. ex Fest. 65, 6.
cănŭa, æ, f. (κανοῦν) = qualum, corbeille : P. Fest. 65, 6.
Unus ex famulis ejus Canuam cum qua camelum onerarium secum ducere consueverat, subito perdidit.Et cap. 57. de homine rabioso :
Egestiones etiam ruderum, nec non et Canuam, si comprehendisset, avidissime edebat.
Canualegendum est
Canna, arundo, et pro
Ruderumposterioris exempli mallem
Rudarum, id est, vicorum.
Canvapro
Canava, (conf.
Canvum.) Quod spectat ad sequentem Græcam vocem
Chanava, Placenta, laganum. Jerem. in versione
Οἱ υἱοὶ αὐτῶν συλλέγουσι ξύλα, καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν καίουσι πῦρ, καὶ αἱ γυναῖκες τρίβουσι σταῖς, τοῦ αὐτῶν ποιῆσαι καυῶνας τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ . Filii eorum colligunt ligna, et patres eorum succendunt ignem, et mulieres eorum terunt similam, ut faciant placentas militiæ cœli.
Καὶ ἐξ ἀλεύρου χανούας τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ οἱ τῶν Εβραίῶν εἰδωλολατρήσαντες προσέφερον.Ubi interpres
laganamreddidit.