canutus
cānūtus, πολιός, canus, Gloss. Philox.
cānūtus, a, um (canus), grau, Plaut. fr. inc. 16. Vgl. Gloss. II, 412, 3.
ille operi insistat canuto vertice tantum
assumpsit secum xij ~os proceres sapientiores ceteris
ex urbe ~i nemoris [(= W.: ]Caer lwyt coet
hec Johannes monachus noster ~us nobis retulit
[panis ] erat ‥ tota viscosa, ~a, hispida atque villosa
recepimus unam vaccam quasi ~am nec albam nec nigram pro mortuario
cānūtus, a, um, c. canus : Pl. fragm. inc. 16 ; Gloss.
Canus, cui canent capilli præ senectute. Gloss. Lat. Gr. :
Poem. 221 :Est vir jam totus Canuto vertice sanus.
Adde Poem. 264. Utuntur præterea Eckeardus Jun. de Casib. S. Galli cap. 16. et Vita S. Samsonis Episc. Dolensis lib. 1. cap. 26.Quid faciet tardus Canuto vertice Drauces ?
Un home de grant vieillesce tout Chanu, etc.Vita J. C. Ms :
Li damoisel, li baceler Joseph commencent à gaber, Qui à la Virge estoit venus, Pour chou qu'il ert viels et Chenus.