canus
canus, white, hoary
- I Lit.: fluctus, Lucr. 2, 767; Cic. Arat. 71; hence aqua, foamy, frothy, Ov. H. 2, 16: nix, white, Lucr. 3, 21; Hor. S. 2, 5, 41: gelu, Verg. G. 3, 442: montes, id. ib. 1, 43: pruina, hoar-frost, Hor. C. 1, 4, 4: grandine canus Athos, Ov. Ib. 200: salicta, id. M. 5, 590: segetes, id. ib. 10, 655: aristae, id. ib. 6, 456: lupus, id. ib. 6, 527; 7, 550: favilla, id. ib. 8, 524: color equi, Pall. Mart. 14, 4: arborum villi, Plin. 12, 23, 50, § 108: situs, id. 12, 25, 55, § 125.—
- B Esp. freq. of the gray hair of the aged: cano capite atque albā barbā, Plaut. Bacch. 5, 1, 15 (1101); id. As. 5, 2, 84 (934); Cat. 68, 124; Tib. 1, 1, 72; Ov. F. 5, 57: capilli, Hor. C. 2, 11, 15; Ov. M. 1, 266; 2, 30; 4, 474; Phaedr. 2, 2, 10: crinis, Cat. 64, 350; Ov. M. 13, 427: barba, Mart. 4, 36 al.—Hence, subst. in plur.: cāni, ōrum, m. (sc. capilli), gray hairs: non cani, non rugae repente auctoritatem arripere possunt, Cic. Sen. 18, 62; Ov. M. 3, 275; in Aug. and post-Aug. poets (esp. freq. in Ovid) with adjj.: falsi, Ov. M. 6, 26: honorati, id. ib. 8, 9: positi, id. ib. 14, 655: rari, id. ib. 8, 567: sui, id. ib. 10, 391: miseri, Pers. 5, 65: venerandi. Sen. Herc. Fur. 1249.—Hence,
- II Transf., of age and of aged persons. old, aged: senectus, hoary, Cat. 108, 1: anilitas, id. 61, 162: amator, Tib. 1, 8, 29: cana veritas, venerable, Varr. ap. Non. p. 243, 1: Fides, Verg. A. 1, 292: Vesta, id. ib. 5, 744.
~us,fulhar
fons ‥ cujus aquis si quis abluitur statim ~us efficitur
juvenes et ~i ‥ pari pena puniuntur
gray hared , ~us
annosusque puer, nec pectore canus ut annis
notus voce cănis annosaque tempora cānis
videns eum in quosdam ~os virtutis et gratie profecisse
se usque ad ~os ‥ caste ‥ continentes
- 1. lichtgrijs, wit, (ihb. v. haar) [capilli; aequora];
- 2. met grijze haren, hoogbejaard;
- 3. eerbiedwaardig [senectus].
qui ex candido et nigro est, Papiæ.
- 2 CAS-, white, hoary: aqua, foamy, O.: nix, H.: montes, V.: pruina, hoarfrost, H.— Gray, white(of hair): capilli, H.: erinis, O.: caput, Ct. — Plurm. as subst.(sc. capilli), gray hairs: falsi, O.: honorati, O.— Old, hoary, venerable: fides, of ancient times, V.: senectus, Ct.
-
…inductas flamina nubes emittitque Notum. Madidis Notus evolat alis, terribilem picea tectus caligine vultum barba gravis nimbis, canis fluit unda capillis ; fronte sedent nebulae, rorant pennaeque sinusque. Utque manu late pendentia nubila pressit, fit…
Ovid, Metamorphoses
-
…hoc bene olens. hoc asperum animo iam haec tenemus conprehensa non sensibus. ille deinceps equus est, ille canis. cetera series deinde sequitur maiora nectens, ut haec quae quasi expletam rerum conprehensionem amplectuntur si homo est ,…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…; quae quidem neque ali neque sustentari neque ullum fructum edere ex se sine cultu hominum et curatione potuissent. canum vero tam fida custodia tamque amans dominorum adulatio tantumque odium in externos et tam incredibilis ad investigandum sagacitas narium tanta…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…se ipsum, hoc est per Apronium, Verrem alterum, depopularetur, ad minores civitates habebat alios quos tamquam canis immitteret, nequam homines et improbos, quibus aut frumentum aut pecuniam publice cogebat dari. A. Valentius est…
Cicero, in Verrem
-
…Cotta princeps adhibitus esset, priores tamen agere partis Hortensium. Acrem enim oratorem, et incensum et agentern et canorum concursus hominum forique strepitus desiderat. vnum igitur annum, cum redissemus ex Asia, causas nobilis egimus, cum…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…divinationi sunt similiora, videamus atque etiam ventos praemonstrat saepe futuros inflatum mare, cum subito penitusque tumescit, saxaque cana salis niveo spumata liquore tristificas certant Neptuno reddere voces, aut densus stridor cum celso e vertice montis ortus adaugescit…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…, nisi a feris sint ante laniata ; in Hyrcania plebs publicos alit canes, optumates domesticos nobile autem genus canum illud scimus esse, sed pro sua quisque facultate parat a quibus lanietur, eamque optumam illi esse censent sepulturam…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…subire nomina Quodsi vituperandi, qui reticuerunt, quid de iis existimandum est, qui orationis vanitatem adhibuerunt C. Canius, eques Romanus, nec infacetus et satis litteratus, cum se Syracusas otiandi, ut ipse dicere solebat ,…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…ipsis adfert vim et celeritatem. nos onera quibusdam bestiis nos iuga inponimus ; nos elephantorum acutissumis sensibus nos sagacitate canum ad utilitatem nostram abutimur ; nos e terrae cavernis ferrum elicimus rem ad colendos agros necessariam, nos aeris argenti…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…de cohorte mea reicies, inquit. quid ista cohors quorum hominum est Volusi haruspicis et Corneli medici et horum canum quos tribunal meum vides lambere ; nam de conventu nullum umquam iudicem nec recuperatorem dedit ; iniquos decumanis aiebat omnis…
Cicero, in Verrem