cavillatio
cavillatio, a jeering, raillery, scoffing, irony
căvillātĭo, ōnis, f. [cavillor],
- a jeering, raillery, scoffing, irony in jest or in earnest: cum duo genera sint facetiarum, alterum aequabiliter in omni sermone fusum, alterum peracutum et breve: illa a veteribus superior cavillatio, haec altera dicacitas nominata est, Cic. de Or. 2, 54, 218: cavillatio est jocosa calumniatio, Paul. ex Fest. p. 45 Müll.; Plaut. Stich. 1, 3, 75 (229); id. Truc. 3, 2, 17 (685); Suet. Vesp. 23; Gell. 5, 5, 2: inter consules magis cavillatio quam magna contentio de provinciā fuit, Liv. 42, 32, 1: acerba, Suet. Tib. 57: nominis, id. Gram. 3.—
- II Meton., an empty, sophistical discourse, sophistry (so most freq. in Quint.), Cic. ap. Sen. Ep. 111, 1; cf. Dig. 50, 16, 177: ineptae, Quint. 7, 9, 4: infelix verborum, id. 10, 7, 14; cf. id. 2, 17, 7: manifesta, id. 9, 1, 15: juris, id. 7, 4, 37: sine metu cavillationis, id. 2, 14, 5.
cavillātio, ōnis, f. (cavillor), I) das scherzhafte Aufziehen, Hänseln, die Neckerei, Stichelei, Ironie in Scherz od. Ernst (vgl. Cic. de or. 2, 218), Plaut., Liv. u.a.: c. mimica, Solin. – II) das leere, sophistische Gerede, die Sophisterei (vgl. Sen. ep. 111 in. Ulp. dig. 50, 16, 177), inepta, Quint.: infelix verborum, Wortmäkelei, Quint.: cavillationes iuris, sophistische Rechtsfragen, Quint.: syllogismi et cavillationes, Sen.
cum furibundo ~onis ludibrio
cabillatio,glio
~o, calumn[i ]a vel lusio verbi
~one, †geslitgliwe [l. ]geflitgliwe
subdola ~one deceptus
philargiriae seductus ~one
figuras grammatice, colores rethoricos, ~ones sophismatum ‥ proponebat in medio
verborum inutilibus ~onibus exagitantur
sine †cabellatione, sine argumento
nullam querentes ‥ occasionem vel ~onem quominus inter nos et vos pax ‥ reformetur
ut decime feni ‥ omni ~one cessante ‥ decetero prestentur
rescribat ‥ sine aliqua cavellatione
reddet denarios sine omni contradictione vel †calvillatione
non cessat impietas machinationum, ‥ calliditates ~onum ‥ processui salutis obluctari
excepcione et cavelacione qualibet cessante
quiete ‥ ab omnibus sectis, placitis, causis, ~onibus [], et querelis : †cancellationibus MonExon 360
omni excepcioni, ~oni, defensioni ‥ ac omni juris remedio ‥ renunciantes
absque fraude, ficcione seu cavelacione aliqua
căvillātĭō, (13) ōnis, f. (cavillor), ¶ 1 badinage, enjouement : cavillatio, genus facetiarum in omni sermone fusum Cic. de Or. 2, 218, lʼenjouement est un ton plaisant répandu dans lʼensemble des propos ¶ 2 subtilité, sophisme : cavillatio verborum infelix Quint. 10, 7, 14, stérile chicane de mots, cf. Cic. d. Sen. Ep. 111, 1 ; Sen. Ben. 2, 17, 1.
- 1. plagerij, spot, ironie, hatelijkheid;
- 2. (postklass.) woordenzifterij, spitsvondigheid, sofisme.
cavillatio , onis. f. et, v. cavillator
See an image
See an image
cavillātiō ōnis, f
- cavillor, a jeering, raillery, scoffing, irony, C.: inter consules, L.