cavillatorius
cavillātōrius, a, um (cavillor), zur Stichelei (Ironie) gehörig, Boëth. ad Cic. top. 1. p. 761.
nunc blanditiis ~iis, nunc fulminantibus minis, quasi exceptionibus dilatoriis, ‥ elongavit negotium
occasiones ~ias fingens
[serpens ] duplicitate amphibologica, ~ia occultatione sententie nequius fefellit eam [Evam ]
propter ~iam instantiam
quod eorum [Herforde et Repyngdone ] responsio erat heretica, erronea et dolosa et pocius ~ium subterfugium quam declaracio fidei sue plena
sic quod suum initum propositum ‥ sensu ~io sunt adepti
nisi pars litigans per excepciones frivolas et ~ias vexaret curiam
procedente ‥ etate et sensu ‥, sophistice, quam Aristotiles †ditativam [? l. litativam ], nos circumventoriam vel ~iam dicere possumus, improbitas conquiescat
căvillātōrĭus, a, um, captieux, sophistique : Boet. Top. Cic. 1.
Boet. In Cic. Top. 1. pag. 761.