cavillor
cavillor, to jeer, mock, criticise, satirize, jest
căvillor, ātus, 1, v. n. and a. [cavilla],
- to practise jeering or mocking; or (act.) to censure, criticise; to satirize in jest or earnest, to jest, etc. (syn.: jocari, ludere, illudere).
- α Absol.: familiariter cum ipso etiam cavillor ac jocor, Cic. Att. 2, 1, 5; cf. Liv. 39, 13, 3; 39, 42, 9; Suet. Tib. 8: facetissime apud aliquem, Gell. 5, 5, 1.—
- β With acc.: togam ejus praetextam, Cic. Q. Fr. 2, 10 (12), 2: hanc artem ut tenuem ac jejunam, Quint. 1, 4, 5: verba patrum, Tac. A. 1, 46: tribunos plebis, Liv. 2, 58, 9: milites Romanos, id. 5, 15, 4 et saep.—Hence, cavillatus in pass. sense, Ap. Met. 9, 28, 1.—
- γ With an objective clause: in eo et etiam cavillatus est, aestate grave esse aureum amiculum, hieme frigidum, Cic. N. D. 3, 34, 83. —*
- II Meton., to reason captiously, to use sophisms, to quibble, Liv. 3, 20, 4; Plin. 11, 51, 112, § 267; 35, 10, 36, § 85.
cavillor, ātus sum, ārī (cavilla), I) neckenden Scherz-, Neckereien treiben, Stichelreden führen, u. tr. (ironisch) aufziehen, bespötteln, durchziehen, auf etwas sticheln im Scherz od. Ernst, cum alqo, jmd. aufziehen, necken, Cic. u. Liv.: in eo cavillatus est, Cic.: tribunos plebei cavillans interdum vocare, nannte sie höhnisch V., Liv.: inter cavillantes milites Romanos Etruscosque, unter den Neckereien der röm. u. etr. Soldaten, Liv.: alcis praetextam, Cic.: artem, Quint.: deos, Val. Max. – II) Sophismen anwenden, unbegründete Ausstellungen machen, Ausflüchte suchen, ohne Grund behaupten, cavillari tribunos plebis, Liv.: circa crus, Plin.: m. folg. Acc. u. Infin., stridorem eum dentibus fieri cavillantur, Plin. 11, 267: m. folg. ne u. Konj., omnibus modis cavillandum (zu verhüten suchen), ne quid etc., Tert. de cor. mil. 11. ➳ Aktiv. Nbf. cavillo, āre, Ven. Fort. vit. S. Mart. 2, 241. Prisc. 8, 76: Passiv cavillatur, Tert. de res. carn. 21 u. Partiz. Perf. cavillatus, Apul. met. 3, 19 u. 9, 28.
căvillor, (13) ātus sum, ārī, tr. et intr. ¶ 1 plaisanter, dire en plaisantant, se moquer de : cum eo cavillor Cic. Att. 2, 1, 5, je plaisante avec lui ; cavillans vocare... Liv. 2, 58, 9, il appelait ironiquement... || cavillari rem Cic. Q. 2, 10, 2, plaisanter sur qqch. ; [avec prop. inf.] dire en plaisantant que : Cic. Nat. 3, 83 ¶ 2 user de sophismes : cavillari tum tribuni Liv. 3, 20, 4, alors les tribuns de chercher chicane, cf. Sen. Ben. 7, 4, 8 ; Ep. 64, 3 || hæc cavillante Appio Liv. 9, 34, 1, Appius tenant ce raisonnement sophistique ; [avec prop. inf.] Plin. 11, 267.
- 1. plagen, bespotten, zich vrolijk maken over (m. acc.; ook in m. abl. en cum); ➤ artem ~; verba patrum ~; in eo cavillatus est;
- 2. spitsvondigheden bedenken, uitvluchten zoeken.
cavillor ātus, ārī
- cavilla, raillery, to jeer, mock, criticise, satirize, jest: cum ipso: togam eius praetextam: tribunos plebis, L.: in eo, aestate grave esse, etc.—To reason captiously, quibble, L.