colluctatio
colluctātĭo (conl-), ōnis, f. [colluctor], a wrestling, struggling, contending with something (post-Aug. prose).
- I Prop.: in colluctatione vel pancratio, Dig. 9, 2, 7; so of the fighting of oxen, Col. 6, 2, 4.—
- II Trop., the death struggle, Sen. Q. N. 3, 18, 1. —Of an embracing in love, Ap. Met. 9, 5, 7; Lact. 1, 17.—Of a difficult utterance: est aliis concursus oris et cum verbis suis colluctatio, Quint. 11, 3, 56.
colluctātio, ōnis, f. (colluctor), das Ringen, Kämpfen, der Menschen, Sen. de const. sap. 19, 1. Ulp. dig. 9, 2, 7. § 4: v. Ringen beim Beischlaf, Lact. 1, 17, 13: Plur. Apul. met. 2, 17 u. 9, 5. – der Stiere, Col. 6, 2, 4. – übtr. v. Zusammenstoß Kämpfender, Amm. 28, 5, 3: v. Todeskampf, Sen. nat. qu. 3, 18, 1. Ps. Quint. decl. 2, 20 in.: v. Händeschütteln bei der Begrüßung, c. dextrae, Tert. de virg. vel. 11: v. der schweren Aussprache, das Kauen der Worte, cum verbis suis c., Quint. 11, 3, 56: v. moral. Kampf, quoniam nobis non est colluctatio adversus carnem et sanguinem, sed adversus principes et potestates, Vulg. Ephes. 6, 12.
post angelicae conluctationis palaestram [cf. ]Gen. xxxii 24
in crastino Natalis Domini fiebant in cimiterio conventicula, ~ones et concertationes
gravi conflictu pugnatum est, sed Romani vicerunt ‥, multis tamen amissis suorum eo quod eis ~o fuerat adversus populum disciplinaliter eruditum
Wyclyf discipuli ‥ in omnibus versuciis atque verbosis ~onibus ceteris prevalentes
colluctātĭō, (16) ōnis, f. (colluctor), lutte corps à corps : Col. Rust. 6, 2, 4 || [fig.] est aliis cum verbis suis colluctatio Quint. 11, 3, 56, chez dʼautres la bouche lutte avec les mots.
colluctatio , onis. f. et, v. colluctor
See an image
See an image