colluctor
col-luctor (conl-), āri, v. n.,
- to struggle, contend, wrestle with (post-Aug. and rare); constr. with cum aliquo, alicui, or absol.: praedonibus, Prud. Ham. 523.—Absol., Just. 13, 8, 8; Ap. Met. 2, 32, 14.—Trop.: cum agro, Col. 1, 3, 9; cf.: cum solo, Plin. 27, 2, 2, § 5: cum petulantiā morbi, Gell. 12, 5, 9.
col-luctor, ātus sum, ārī (con u. luctor), mit jmd. ringen, kämpfen, absol., Iustin. 13, 8, 8. Apul. met. 2, 32: m. Dat., his praedonibus, Prud. ham. 521: m. cum u. Abl., v. Ringen beim Beischlaf, cum viro, Sen. contr. 1, 2, 6: übtr., cum vagus et incertus spiritus colluctatus est, Sen.: cum corpusculo suo, Sen.: cum calamitate, Sen.: cum agro od. solo, Col. u. Plin.: duabus legibus inter se colluctantibus, einander widersprechend, Augustin. – v. kranken Tieren, sich winden, sich krümmen, Pelagon. veterin. 13. p. 59 (= 213 Ihm).
colluctor, (13) ātus sum, ārī (cum, luctor), intr., lutter avec ou contre, sʼaffronter corps à corps : Just. 13, 8, 8 ; colluctari prædonibus Prud. Ham. 521, lutter contre des brigands || [fig.] philosophus cum petulantia morbi colluctans Gell. 12, 5, 9, un philosophe qui lutte contre la violence de la maladie.