commiseratio
commiseratio, an appeal to compassion
commĭsĕrātĭo, ōnis, f. [commiseror];
- in rhetoric, a part of an oration intended to excite compassion, Cic. de Or. 2, 28, 125; 3, 58, 219; * Quint. 10, 1, 107; Auct. Her. 2, 31, 50.
commiserātio, ōnis, f. (commiseror), in der Rhetor., das Bemitleiden des Beklagten, um auch bei den Richtern usw. Mitleid zu erregen (als Teil der Rede), Q. Regis, Cic.: absol. (als Art des Ausdrucks), der Rührton, die Rührung, Cic. u. Quint.
commĭsĕrātiō, ōnis, f. (commiseror), action dʼexciter la pitié ; pathétique : Cic. de Or. 3, 219 || [rhét.] partie du plaidoyer où lʼavocat cherche à exciter la pitié : commiserationem brevem esse oportet Her. 2, 50, il faut que lʼappel à la pitié soit bref.
commiseratio , onis. f. et, v. commiseror
See an image
See an image
commiserātiō ōnis, f
- commiseror. — In rhet., an appeal to compassion, C., Her.