commisero
com-mĭsĕro, ōnis, m. [miser],
- a companion in misfortune (post-class.), Tert. adv. Marc. 4, 9, as transl. of Gr. συνταλαίπωρος; id. ib. 4, 37.
1. commisero, ōnis, m. (com u. miser), der Unglücksgefährte, Tert. adv. Marc. 4, 9 u. 36.
2. com-misero, āre = commiseror, Acc. tr. 355.
1 commĭsĕrō, ōnis, m. , compagnon dʼinfortune : Tert. Marc. 4, 9.
2 commĭsĕrō, āre, tr., Acc. Tr. 355, c. commiseror.
Sed quoniam attentius argumentatur apud illum suum nescio quemIbidem cap. 36 :συνταλαίπωρον , id est Commiseronem, etσυμμισούμενον , id est, coodibilem.
Commiserones et coodibiles hæretici.