commiseror
commiseror, to commiserate, pity, bewail
com-mĭsĕror, ātus, 1,
- v. a. dep., to commiserate, pity, to bewail (class. but rare); aliquem or aliquid: aliquem, Att. ap. Non. p. 445, 11: fortunam Graeciae, Nep. Ages. 5, 2: in commiserandā re, Auct. Her. 4, 55, 69: interitum fratris, Gell. 1, 5, 6.— *
- B Transf., of inan. objects: leo gemitus edens et murmura dolorem cruciatumque vulneris commiserantia, making it known by complaints, Gell. 5, 14, 19.—
- II In rhetoric, absol., of an orator, to excite compassion (cf. commiseratio): quid cum commiserari, conqueri coeperit, Cic. Div. in Caecil. 14, 46: cum commiserandum sit, * Quint. 11, 3, 58.
com-miseror, ātus sum, ārī, I) bemitleiden, bedauern, beklagen, bejammern, fortunam, Nep.: in commiseranda re, Cornif. rhet.: murmura (leonis) dolorem cruciatumque vulneris commiserantia, kläglich zu erkennen gebend, Gell. – II) insbes., in der Rhetor., v. Redner, in den Rührton übergehen, Cic. u. Quint.
commĭsĕror, (15) ātus sum, ārī, ¶ 1 tr., plaindre, déplorer : commiserari fortunam Græciæ Nep. Ages. 5, déplorer le sort de la Grèce ¶ 2 intr., [rhét.] exciter la compassion, recourir au pathétique : quid cum commiserari cœperit ? Cic. Cæcil. 46, que sera-ce, quand il se sera mis à faire appel à la pitié ?
- 1. medelijden hebben met, beklagen, betreuren [fortunam];
- 2. (retor.) een sentimentele toon aanslaan.
com-miseror (conm-) ātus, ārī, dep.,
- to commiserate, pity, bewail: fortunam Graeciae, N.: cum commiserari coeperit, to appeal for pity.