completivus
complētīvus, a, um, adj. [compleo],
- serving for filling up, completive (late Lat.): particula, Prisc. p. 1026 P.
complētīvus, a, um (compleo), I) zur Ausfüllung dienend, ausfüllend, Prisc. 16, 1 u. 18, 172 sq. – II) vollendend, erfüllend (Ggstz. promissorius), Eccl.
‘consummationem’ dicit omnium virtutum ~am perfectionem
irrequisito assensu mutuo, qui est matrimonii ~us
predicatum est pars ~a enuntiationis(
cum verbum sit finis et ~um orationis
non sic est [Deus ] earum [creaturarum ] forma velut pars earum substantialis ~a, ex qua et materia fit aliquid unum
in qualibet forma ~a est forma particularis et ultimo adveniens
in generacione univoca generans dat genito speciem et differenciam ~am
queritur utrum sola anima racionalis sit forma substancialis in homine; non est questio an sit ~a, sed an sit sola substancialis
tibi ‥ cui me diutius debitorem mei diffidentia, sollicitudo plurima nec ubique ~a desideria reddiderunt(
complētīvus, a, um, complétif [gramm.] : Prisc. Gramm. 16, 1.