concitatio
concitatio, a quickening, quick movement
concĭtātĭo, ōnis, f. [concito], lit.,
- a hastening, quick movement: remorum, Liv. 44, 28, 10.—
- II Trop.
- A In gen., an exciting or rousing up; esp., of the passions, an emotion of mind, affection, passion (in good prose; most freq. in Cic. and Quint.): sapientem ab omni concitatione animi, quam perturbationem voco, semper vacare, Cic. Tusc. 5, 16, 48; cf.: concitationes vehementiores animi, id. Q. Fr. 1, 1, 13, § 39: quaedam animi, id. Div. 1, 18, 34: animorum (i. e. ira), Liv. 9, 7, 10: mentis, Cic. Div. 2, 11, 27; and absol., Quint. 1, 11, 12; 2, 8, 11; 7, 4, 31; 10, 1, 114; 11, 3, 146 (opp. misericordia), id. 1, 10, 25.—
- B Concr., a sedition, a tumult: plebei contra patres concitatione et seditione nuntiatā, Cic. Brut. 14, 56; cf. crebrae (multitudinis), Caes. B. C. 3, 106 fin.
concitātio, ōnis, f. (concito), das Sich-in-Bewegung-Setzen: 1) die rührige, schleunige Bewegung, remorum, der schnelle Ruderschlag, Liv. 44, 28, 10. – 2) die unruhige Bewegung, pass., a) die polit., der Auflauf der Volksmenge, plebi contra patres c. et seditio, Cic. Brut. 56: crebrae ex concursu multitudinis concitationes fiebant, Caes. b.c. 3, 106, 5. – b) die innere Aufregung, α) des Gemütes, die Gemütsaufregung, Leidenschaftlichkeit, klass. immer mit Genet. animi, zB. animi c. nimia, ab omni concitatione animi semper vacare, Cic.: concitationem (zornige Aufr.) animorum frangere, Liv. – im Plur., hae tam graves concitationes, Cic.: concitationes, coërcitiones, Augustin.: tuae vehementiores animi concitationes, Cic. – nachaug. absol., quā concitatione consurgat ira, Quint.: aliā modulatione concitationem iudicum, aliā miserationem petimus, suchen wir die R. in eine aufgeregte..., in eine mitleidige Stimmung zu versetzen, Quint. – β) des Geistes, die Geistesaufregung, das Leben, das Feuer, klass. immer concitatio animi od. mentis (des Weissagers), Cic. – nachaug. absol. v. Feuer des Redners, tanta in eo vis est, id acumen, ea concitatio, ut illum eodem animo dixisse, quo bellavit, appareat, Quint. 10, 1, 114.
quod de thesaurariis sufficientibus, qui officio domus deservirent, ~o fratrum consilio provideret
concĭtātĭō, (13) ōnis, f. (concito), ¶ 1 mouvement rapide : Liv. 44, 28, 10 ¶ 2 mouvement violent, excitation de lʼâme : concitatio animi quam perturbationem voco Cic. Tusc. 5, 48, lʼexcitation de lʼâme que jʼappelle passion ¶ 3 sédition, soulèvement : Cic. Br. 56 ; Cæs. C. 3, 106, 5.
- 1. snelle beweging [remorum riemslag];
- 2. opschudding, oproer; ➤ crebrae ex concursu multitudinis concitationes fiebant;
- 3. opwinding (klass. altijd m. gen.: animi e.d.); ➤ concitationem animorum frangere;
- 4. (postklass.) vuur v.e. redenaar.
concitātiō ōnis, f
- concito, a quickening, quick movement: remorum, L.— Fig., a violent passion: animi: animorum, L.— An agitation, sedition, tumult: plebi contra patres: multitudinis, Cs.