concitator
concitator, a mover, exciter, ring - leader, agitator
concĭtātor, ōris, m. [concito],
- one who excites or rouses, a mover, exciter (rare): belli, Hirt. B. G. 8, 38; Tac. H. 3, 2: turbae ac tumultūs, Liv. 25, 4, 10: concitator et instimulator seditionis, Cic. Dom. 5, 11: tabernariorum, id. ib. § 13; absol.: multitudo concitata ipsum concitatorem antecessit, Sen. Ira, 3, 2, 4.
concitātor, ōris, m. (concito), I) der Aufreger, Aufwiegler, tabernariorum, Cic. de domo 13: absol., Sen. de ira, 3, 2, 3. – II) der Erreger = Anstifter, seditionis, Cic.: belli, Hirt. b.G.: turbae ac tumultus, Liv.
concĭtātŏr, (13) ōris, m. (concito), celui qui excite : concitator tabernariorum Cic. Domo 13, celui qui ameute les boutiquiers ; concitator belli Hirt. G. 8, 38, 3, celui qui excite à la guerre.
- 1. opruier;
- 2. aanstichter [tumultūs].
concitātor ōris, m
- concito, a mover, exciter, ring - leader, agitator: cuius (contionis): turbae ac tumultūs, L.: tabernariorum.