concitatus
concitatus, rapid, swift, quick
concĭtātus, a, um, Part. and P. a., from concito.
concĭtātus, ūs, m. [concito], = concitatio,
- impulse, Sid. Carm. 23, 365.
1. concitātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (concito), an-, aufgeregt, I) in rührige Bewegung gesetzt, angetrieben, rührig, beschleunigt, schleunig, hastig (Ggstz. tardus), a) übh.: haud paulo concitatiore cursu quam secutus erat fugiens, Liv.: caeli conversio est concitatior, Cic. – v. leb. Wesen, c. sequentium agmen, der andrängende, Curt.: concitato equo ad hostem vehi, auf den Feind lossprengen, Nep.: concitato equo in alqm impetum facere od. in medium hostium agmen irrumpere, Val. Max.: quam concitatissimos equos immittere, im gestrecktesten Laufe-, im Galopp ansprengen, Liv. – b) v. Gebärde u. Stimme, erregt, heftig, laut (Ggstz. remissus), concitatissimus corporis motus, Quint.: modos pronuntiationis plus iusto concitatos revocare (Ggstz. nimis remissos excitare), Val. Max.: erectā et concitatā voce (Ggstz. summissā et contractā voce), Quint. – accidens concitatior clamor, Liv. – II) innerlich aufgeregt, a) gemütlich, leidenschaftlich, heftig (Ggstz. remissus, lenis, mitis), animus c. (Ggstz. remissus a.), Quint.: pater c. (Ggstz. lenis p.), Quint.: affectus concitati (Ggstz. remissi, mites atque compositi, flebiles), Quint.: mores (equi), qui sunt ex placido concitati et ex concitato mitissimi, Col.: concitatissima est in mortem rabies, si etc., Sen. rhet. – b) geistig, v. der Rede u. übtr. v. Redner, erregt, lebhaft, schwungvoll, c. semper oratio, Quint.: Lucanus ardens et c., Quint.: Callicles adhuc concitatior, Quint.
2. concitātus, Abl. ū, m. (concito), die Aufregung, Sidon. carm. 23, 366.
1 concĭtātus, (11) a, um, part. de concito || pris adjt, ¶ 1 prompt, rapide : (stelliferi cursus) conversio concitatior Cic. Rep. 6, 18, révolution (des étoiles) plus rapide || concitatissimus Liv. 35, 5, 8 ¶ 2 emporté, irrité : concitatum populum flectere Cic. Mur. 24, apaiser le peuple soulevé ¶ 3 emporté, véhément : adfectus concitati Quint. 6, 2, 9, sentiments violents ; concitatior clamor Liv. 10, 5, 2, cris plus retentissants ; oratio concitata Quint. 3, 8, 58, éloquence animée, passionnée.
2 concĭtātŭs, ūs, m. , impulsion [au propre] : Sid. Carm. 23, 366.
- 1. snel, haastig, gehaast [equo -o in galop];
- 2. opgewonden, heftig [vox; clamor luid].
concitātus adj.with comp.and sup.
- P. of concito, rapid, swift, quick: equo concitato vehitur, at full speed, N.: quam concitatissimos equos inmittere, L.: conversio caeli concitatior.—Fig., roused, excited, vehement, ardent: contio: concitatior clamor, L.