conclamare

conclamare [CL] 1 to cry aloud or sing together. b to deliver a speech, harangue. c to proclaim. d to exclaim. e to acclaim. f to call by name. cantibus et crebris conclamet turba sororum Aldh. CE 3.51; quater undecies conclamant carmina Christo / agnum sectantes [cf. Apoc. xiv 1–4] Id. VirgV 2896; s1314 (v. congeminatio).  b 9‥ ~at, loquitur, contestatur in populo, mapelap WW.  c in auribus Romanorum hoc tuba apostolica ~abat J. Sal. Pol. 505D.  d ~antibus quibusdam assistentibus quia signa sunt vite restitute W. Cant. Mir. Thom. VI 29.  e s1066 haud dubie rex [Willelmus] ~atus coronatus est W. Malm. GR III 247.  f excursus et discursus a curia regis personuit querentium et ~antium puellam Gosc. Wulfh. 2. 2 to proclaim the end, sound the deathknell (of). b (p. ppl.) desperate. s1098 legatum ‥ inanem dimisit, hoc tantum dicto, jam ~atam esse Francorum superbiam W. Malm. GR IV 365.  b ~atus, ‥ desperatus vel †loma[? erron.; cf. GlC C 814a, 815] WW. 3 to claim (jointly). b (w. quietus) to quit-claim. [temp. R. abbatis cessit 1280] fossatum ‥ fecimus reparari, ne ‥ tenentes in Burtona communam aliquam infra dominicum nostrum de H. ~arent Meaux II 151.  b Rodbertus donationem patris a se et suis heredibus in jus perpetuum Elyensi ecclesie quietam ~avit Lib. Eli. III 38.